XIII

Był wzgorek z brzegu lasu, zielenił swe czoło

I zapach macierzanki rozsyłał wokoło;

Na nim schylone brzozy, w swej białej odzieży,

Płakały, gdy warkocze wietrzyk pieścił świeży,

Jak Cienie dawnych dziewic przy kościach rycerzy.

Tam, pod ich snem mroczące, balsamiczne wieńce,

Sciągnęli na spoczynek zwycięzcy i jeńce;

Bo w życiu choć ta jedność - że rozkosz z cierpieniem,

Trud, nuda, wstyd i sława, kończą się - znużeniem.

Z przodu - gasnący pożar jeszcze czasem ciska

Nagłym, śmiertelnym blaskiem na plac bojewiska;

Z tyłu - słońce, już wówczas schowane za borem,

Palącego się lasu dziwiło pozorem.

Szarzały wszystkie farby - kruki gromadami.

Zlatywały się krążąc, wrzeszcząc nad trupami -

Czaty porozstawiane - przy ogniskach wrzawa

Migających się ludzi - w końskich zębach trawa

Jak chrzęst odległych zbroi - a jak orzeł biały,

Siwy, stary Pan Miecznik, ale pełen chwały,

Chłodząc odkrytą głowę, pod brzozą tam siedział,

I ponuremu zięciu ta słowa powiedział:

"Synu! - bo kiedyś z sercem połączon tak blisko

I masz w nim miejsce syna, miejże i nazwisko! -

Dziś jakby wszystko wite na szczęśliwej nici:

Nasz Wacław powrócony - Tatarzy pobici -

Spokojna Ukraina, bogdaj na czas długi -

Fortuny to szczodroty nad moje zasługi.

Lecz kiedy dusza, zda się, dzierży, czego żąda,

Coś Wasze na zwycięzcę smutnie mi wygląda?

Patrz no, jakże ci pięknie księżyc oto wschodzi -

Zadość sławie, i sercu sfolgować się godzi;

Siadaj na koń, śpiesz wesół, kędy szczera żona

I wierna wam drużyna przyjmie-ć utęskniona:

Ja tu objażdżki dojrzę - a jutro ze świtem

Brzęknę wam na dobry dzień witanym kopytem.

Siadaj - twój dzielny rumak prędko cię dostawi;

Bądź zdrów! niech ci Bóg zawsze jak ja błogosławi!"