bold = Main text
   Rozdzial                                    grey = Comment text

 1  1   |              siebie. Jest, a nie zna swego jestestwa. Działa, a nie
 2  1   |             nigdy było nie ruszyło z swego miejsca? Ten metal, prędki
 3  1   | nieorganicznej materii, nie znającej swego bytu, a myślą, która sama
 4  1   |         zaraz mieliśmy od stworzenia swego - bez sylogizmu, mędrkowania
 5  1   |         żartkością i przenikliwością swego dowcipu, toż głębokim a
 6  1   |           każdego czasu stworzyć coś swego, coś sobie tylko właściwego.
 7  2   |            polski po wszystkie czasy swego związku społecznego zachodził
 8  2   |    biegłością w swoim czasie, podług swego rozumienia. Ten jest ogólny
 9  2   |             tym wielkim zawodzie nic swego, nic nam własnego nie wymyślili
10  2   |            on zapewne w podniosłości swego serca nazwał umiejętnością
11  2   |             to temu, to owemu, wedle swego upodobania. Jej uśmiech
12  2(7)|              który z samego nazwiska swego wiele pamiętać powinien),
13  2(7)|             swoje buduje na uśmiechu swego potentata." Ale to jest
14  2   |          dostatek, chwałę i postrach swego imienia. A też figury, co
15  2   |            górował wyższością i mocą swego geniuszu - sędziwy, pobożny
16  3   |             przekonania i rozumienia swego! - Praktyka jest kamieniem
17  3   |          Jeszcze nie stanęła u kresu swego, ale ciągle naprzód postępuje.~
18  3   |      fantazji pojął Malczewski rzecz swego poematu. - Nie rozbieram
19  3   |         świetle pojął i wykonał myśl swego poematu. Nie jest to brzask
20  3   |            wyjście miała ~W niebiosa swego Twórcy, z kajdan swego ciała;~
21  3   |      niebiosa swego Twórcy, z kajdan swego ciała;~Wtedy matką natura -
22  3   |           nie ma on prawa zawołać na swego krytyka: "nie zakreślaj
23  3   |             estetyków, nie znających swego powołania.~Wytknieniem dwóch
24  3   |            swoich i istoty jestestwa swego snuje, wynurza i jest zawsze
25  3   |        ciągnie do swej jednostki, do swego "ja". Takim poetą jest Bayron,
26  3   |          mieszkaniu księdza, niegdyś swego nauczyciela, z tą rozpaczą
27  3   |       rozwinął i nie wyczerpnął idei swego poematu. Między charakterem
28  3   |       oddzielny, odrębny, za granicą swego ducha - to poema Konrad
29  3   |              ku sobie odnosi i farbą swego geniuszu, swej jednostki
30  3   |              Ksenia jak w początkach swego obłąkania, tak i następnie
31  3   |        bogactw i wielkiego dostatku, swego rodu się wyrzekają, a daliby
32  3   |           krytyk bieglejszy od brata swego Fryderyka) ten sęk w charakterze
33  3   |              tych wylotnych błyskach swego ducha jest prawdziwie rzymskim
34  3   |          zewnętrzne formy przejął od swego mistrza. Zostaje mu przecież