Rozdzial

 1 Prz|        mamy teraz w głowie i w sercu. Improwizowaliśmy najśliczniejsze
 2 Prz|        tom drugi. Z drżeniem w sercu drżącą ręką kreśliłem ostatnie
 3  1 |     mniema prostota z prawdą w sercu, z szczerością w duszy.
 4  1 |    duszy się szerzy; wzrasta w sercu. Młodzieniec mężniejąc wiedzie
 5  1 |  tęsknica na duszy i boleść na sercu, która je uciska po stracie
 6  1 |   czytelnymi literami w naszym sercu: że kiedyś inszymi byliśmy.
 7  2 |   przyjść nie może. We własnym sercu mamy ucisk i wielką burzę;
 8  2 |       i olbrzymi zapał nieci w sercu poetów; maluje się w religii,
 9  2 |        naród polski z chlubą w sercu poczytuję), fałszem jest
10  2 |       myśli ludzkiej, w naszym sercu, w naszej duszy. Historia
11  2 |  ukazanych dziwów w naturze, w sercu ludzkim, w przeszłości,
12  2 |     Solon i Pizystrat uczuli w sercu trwogę. Przewidując bliską
13  2 |     duch rycerza, co nie zna w sercu żadnej trwogi? Rozum i imaginacją
14  2 |   rymowało. Mieliśmy boleść na sercu. Raziły przeciwieństwa jasne
15  2 |  opanowała. Chory ma drżenie w sercu i boleść na duszy. Trzeba
16  2 |       narodową i we własnym ją sercu wynalazł. - Chcieliśmy mieć
17  3 |      chęcią, zawartą jeszcze w sercu, i jej dopełnieniem, między
18  3 |    jako mógł, urazę we własnym sercu. Jego wejrzenie pochmurne;
19  3 |   innego teraz mamy w myśli, w sercu, w staraniu. Jakże wielka
20  3 | ostrożności, nagle ściemniał w sercu poczciwego szlachcica. Zdawało
21  3 |     też same uczucia wzbudza w sercu naszym. Jest to najgenialniejszy
22  3 |        duszy, z tą boleścią na sercu, z tym melancholijnym, pochmurnym,