Rozdzial

 1 Prz|         mgła szerzyła się w mojej duszy. Niebo to wszystko odmieniło
 2  1 |          w sercu, z szczerością w duszy. A przynajmniej, że go na
 3  1 |         plączą się, wikłają w ich duszy. Bojaźń, nadzieja prędko,
 4  1 |        powoli zaczyna. Niepokój w duszy się szerzy; wzrasta w sercu.
 5  1 | najpiękniejszego? Oto tęsknica na duszy i boleść na sercu, która
 6  1 |         słowie maluje się godność duszy ludzkiej. Te zalety zdobią
 7  2 |           ucisk i wielką burzę; w duszy nosimy rozstrojenie. Czyż
 8  2 |    przypadku rad dogadzał z całej duszy swojej i z całego serca,
 9  2 |          w naszym sercu, w naszej duszy. Historia na tym zasadza
10  2 |       drżenie w sercu i boleść na duszy. Trzeba innego lekarstwa
11  3 |       całą moc swoje odzyskuje na duszy naszej. To czajenie się,
12  3 |            obiektową; tę - poezją duszy. Pod tym dwoistym względem
13  3 |     realna; a w drugim cały świat duszy, świat poezji psychicznej;
14  3 |       chęcią wiecznego zatracenia duszy stryja - Hamleta, którego
15  3 |     nauczyciela, z tą rozpaczą na duszy, z tą boleścią na sercu,
16  3 |        przecież nie tknęło zimnej duszy łacińskich wierszopisów.