Rozdzial

 1  1|  wszelakim misterstwie dowcipu, niegdyś tak wydatne, tak raźne,
 2  1|    tłumaczy przyczyny, dlaczego niegdyś w kościele delfickim wieszczka
 3  1|  dzielność woli ludzkiej, którą niegdyś i bez mowy, bez dźwięku,
 4  1| wyszliśmy z powinowactwa, jakie niegdyś łączyło ściślejszym związkiem
 5  1|    przymiotami; słabnie władza, niegdyś tak dzielna, "przeczuwania,
 6  1|         czci oznaki, jakimi się niegdyś dworscy ludzie w wysokie
 7  2|         i porządek pojmuje. Owo niegdyś ścisłe, mocne powinowactwo
 8  2|     dźwięczny ów bardon, którym niegdyś chwalono Boga w kościele
 9  3| pustelnik w mieszkaniu księdza, niegdyś swego nauczyciela, z tą
10  3|         ów kamień wyniosły, ~Co niegdyś naszych przechadzek był
11  3|        zdobywał dowcipem - jako niegdyś żaden dworzanin, żaden zalotnik
12  3|        literatury polskiej (jak niegdyś z społeczeństwa podnioślejszym