bold = Main text
Rozdzial grey = Comment text
1 1 | jakiegokolwiek narodu rozeznać jego myśl własną, toż charakter,
2 1 | tym jedynie przeniknąć do jego ducha, co on sam głęboko
3 1 | narodem się dzieje. Dzielność jego poznawań na jaśnią się wyrywa
4 1 | w umiejętności; a siła jego fantazji w sztuce. Uczucie
5 1 | naszego narodu w rodzinnej jego osiadłości! Też same wszędy
6 1 | z spleśniałych resztek jego cywilizacji, jak dzisiaj
7 1 | Jest jeszcze, jeszcze się jego jestestwo w nic nie rozwiało,
8 1 | niepochybnym zatraceniem pamięć jego imienia - zginą szczątki
9 1 | wędrowca. Gdzie indziej jego radość i pociechę w smutek
10 1 | zaokrąglony igiełek rozsianych w jego macicy, ścięcie, sklinowanie
11 1 | którego cząstki we krwi jego płyną, i ziemią, która się
12 1 | płyną, i ziemią, która się w jego kościach znajduje! Kto tego,
13 1 | jedności zostawał - i myśl się jego na zewnątrz wydziera z boleścią,
14 1 | dziwy na ten widok serce jego opanowały, kiedy Bóg dziewosłębił
15 1 | sobie, że tak powiem, istotę jego istoty, tak zebranie w całość
16 1 | jest to zbiór wszystkich jego wyobrażeń, wszystkich pojęć
17 1 | jestestwie, a już pamięć jego nie zaginie. Wyrazi się
18 1(14)| l. na str. 97). Oto są jego słowa: "moje ciało jest
19 1 | macierzyńskich. Korzeniem jego jest przeszłość historyczna.
20 1 | widzeniu! Jeśli literatura jego pokazuje jakąś omylną, obcą
21 1 | wreszcie filozof. Jakiż jego zawód, jakie zatrudnienie?~
22 2 | nie mogę pojąć człowieka i jego dziejów. Pierwotne, nigdy
23 2 | się względami w porządku jego działań i tworów umysłowych,
24 2 | Polszcze, tym samym więc jego przyrodzone własności i
25 2 | żeglarza wśród burzy. Działanie jego wątleje; nareszcie- niemoc
26 2 | a liczne kłopoty władną jego niestatkiem. Tak bywa i
27 2 | bywa i z narodem. W umyśle jego jest także pamięć, którą
28 2 | powieść zawierającą wszystkie jego dzieje, nie jestże to ocucić
29 2 | dzieje, nie jestże to ocucić jego pamięć, żeby się we własnym
30 2 | sobie. Coraz rozszerza się jego zakres. Dalej jest w stanie,
31 2 | jest architektem natury! Z jego umiejętnością zarazem powstaje
32 2 | nauki. To jest: rodzi się w jego myśli, w poznawaniu, w uznawaniu
33 2 | poznawaniu, w uznawaniu się jego w naturze. Nie masz dla
34 2 | sądzę - ostatecznym kresem jego umiejętności. Głównym jej
35 2 | założeń wywija się pasmo jego wielkiej nauki. Historyczna
36 2 | doświadczeń, z których powstała jego wczorajsza i onegdajsza
37 2 | osławia wszelkiej, która się z jego zasadami nie zgadza, filozoficzności.
38 2 | filozoficzności. Zawodem jego jest natura objawiona (naturata),
39 2 | zamykającym najpiękniejsze jego nadzieje, przyklaskiwano
40 2 | duchem czasu i wzniosłymi jego wyobrażeniami okrasy przysparzała.~
41 2 | żywiołów szaleje,~Słyszę pieśń jego śród grzmotu odgłosów.~Widzę
42 2 | kochanki swojej.~Jakby te gromy jego chwale grały!~Z spokojna
43 2 | Sławian. Tą cechą oznaczone jego wojny z Niemcami. Ta myśl
44 2 | kierowała ledwo nie każdym jego poruszeniem. Dlatego takie
45 2 | odległej dali naszych czasów. Jego kraj szeroki, jego lud prosty,
46 2 | czasów. Jego kraj szeroki, jego lud prosty, niebywały, źle
47 2 | sławiańskie bałwochwalskie narody jego dziedzictwu zostawił. Albo
48 2 | zafarbowane tą poetycką farbą. Jego przymierze z Ottonem! Jego
49 2 | Jego przymierze z Ottonem! Jego polityka? Jego przyjaźń
50 2 | Ottonem! Jego polityka? Jego przyjaźń z świętym Wojciechem
51 2 | podobno nie przejrzał w jego głębi. W tym, jak go nazywają
52 3 | spółziemianom. Urońmy łzę na jego grobowcu, bo wieszcz umarły
53 3 | patronem żywych.~Smutna powieść jego, jak dumy i śpiewy tego
54 3 | poczciwego szlachcica. Obaczył jego córkę. Wacław był młody:
55 3 | wiary. Wojewoda, widząc jego stałość, rozkazał kozakom
56 3 | osłania zamiary Wojewody. Jego samego prawie nie widać
57 3 | komnacie starego zamku. Tam jego myśl ukryta samotnie się
58 3 | dawniejszą zwadę, że woli jego nie chciał być posłuszny.
59 3 | urazę we własnym sercu. Jego wejrzenie pochmurne; to
60 3 | że go poważam,~Lecz mnie jego rodzica pycha niecierpliwi.~
61 3 | nie mógł schować,~Anibym jego złości dozwolił grasować.~
62 3 | żupan, kontusz, toż broń jego, kord, karabelę - do poetyckiej
63 3 | pięknej pamiątce! Za sprawą jego, co przepadło w historii,
64 3 | przeszedł koło nas, a słowa jego razem z dźwiękiem ulatując
65 3 | ludzką postać, ale boleść jego, ale trwożne przeczucie,
66 3 | trwożne przeczucie, rozpacz na jego myśli nie są z tego świata.
67 3 | Cyganki, wróżki, diabły przed jego oczyma tańcować, skakać,
68 3 | Piorun rozdarł w tej chwili jego życia żagle. ~Boby nim wicher
69 3 | zapłakanem? ~Czy duchem jego losu? Aniołem? Szatanem? ~
70 3 | jak myśl poety. Misterstwo jego przyrównać by można do instrumentu
71 3 | albo wtenczas, kiedy moc jego za życia zemdleje w zlodowaciałej
72 3 | to jedynie, ażeby twory jego miały tę rzeczywistość,
73 3 | wie: kto on jest, jakie jego uczucia, jaka myśl, jakie
74 3 | niej żyje - jej życiem żyją jego twory. To rozumiem przez
75 3 | Znamy go wszyscy. Przebiegnę jego powieść, smutniejszą jeszcze
76 3 | wiejskim ustroniu - ta scena jego poematu. Nie jest to jednak
77 3 | Tybru albo Sekwany twardym jego język nazywa. Z wewnętrzną
78 3 | cudzoziemca, gdy się nad jego wyrazami, jak niewieściuch
79 3 | zbroi, mocuje, gdy języka jego, jak dziecię, pieściwie
80 3 | oprowadza po wewnętrznych jego zamku komnatach. Jestże
81 3 | wyraża, a ekspozycja głównej jego sprawy zachodzi widoczny,
82 3(1) | i zajmujące postrzeżenia jego co do Marii, Wallenroda
83 3 | anachronizmem w Wallenrodzie. Rzecz jego nic przypada w te czasy
84 3 | nic przypada w te czasy i jego charakter z taką miłością
85 3 | użyczając właściwości. Myśl jego wewnętrzna, samotna, wielka,
86 3 | wielka, melancholijna, jest jego ogniskiem i gwiazdą na firmamencie
87 3 | i gwiazdą na firmamencie jego poezji; jest jego i żywiołem,
88 3 | firmamencie jego poezji; jest jego i żywiołem, i światem, gdzie
89 3 | Przeciwnie J.B. Zaleski! W jego pismach obadwa te poezji
90 3 | to wyobraża, kształci. Jego postacie rześkie, szykowne,
91 3 | przyodziewa je szaty. Taki jego stary myśliwiec, takie kozactwo,
92 3 | tak jak on nie zagra na jego instrumencie. Darmo by się
93 3 | bądź naśladowcy Zaleskiego jego miarą, w jego duchu napisać
94 3 | Zaleskiego jego miarą, w jego duchu napisać chcieli. Te
95 3 | już charakter i właściwość jego poezji, a szczególniej poetyckiego
96 3 | Smiły. Tam pierwsze lata jego młodości upływają. Była
97 3 | Burzliwe, hajdamackie życie jego zaczyna się od złośliwej
98 3 | była przedmiotem i celem jego namiętnej skłonności. Zniewala
99 3 | zezwoliła. Przeto zostaje jego żoną dla ocalenia brata.
100 3 | burzliwego życia Nebaby wznawia w jego umyśle zapomniane od lat
101 3 | minionych lat powieścią, serce jego tak boleśnie zakrwawił,
102 3 | Nebabie. Rozpacz kieruje jego uderzeniami i nowych sił
103 3 | przeciwnika, lecz po chwili kruszy jego szablę i tej szczątkami
104 3 | krain na kaźń za przeszłe jego grzechy. Po czym sam utraca
105 3 | się w moc Polaków. Oddział jego zniesiony. Polacy spieszą
106 3 | Goszczyńskiego. - Charaktery jego nie są tak szlachetne, jak
107 3 | wieczornic. Ten czarny wąsik jego, co nad różowymi zwija się
108 3 | odbiera! Dzikie, leśne serce jego. Popędliwy, niesforny, zuchwały,
109 3 | jest ten Litawor? Jakie jego chęci? Owe znowu kołpaki
110 3 | która już w dziejach żyje jego życiem - wieszcz z urodzenia
111 3 | białych włosów, co skroń jego wieńczą i na ramiona spadzią,
112 3 | historii, które oblicze jego rozjaśniają i mgłą osnuwają
113 3 | odmienną od koloru rodzimej jego masy.~Taka jest nasza poetycka
114 3 | Literatura reprezentuje jego władze intelektualne.~Imaginacja
115 3 | Szlegla. Nie idą w tej mierze jego wymówki. Właśnie też poeta
116 3 | filozofii Epikura, która ani z jego twórczym geniuszem, ani
117 3 | Dlaczegoż pierwsza część jego poematu w porównanie z ostatnią
118 3(4) | utwory nie są najcelniejszymi jego dziełami.~
|