bold = Main text
Rozdzial grey = Comment text
1 1 | jakiegokolwiek narodu rozeznać jego myśl własną, toż charakter, postać
2 1 | rozerwaniu naszym; bo pierwej myśl ludzka nie była jako warsztat
3 1 | natchnienia?... Zaiste, obróciwszy myśl ku upłynionym czasom, łatwiej
4 1(1) | Tę samą myśl umieściłem był w artykule "
5 1 | naszego serca nie opanuje? Tę myśl gdzie indziej obróciwszy,
6 1 | polskim: czyż zdołam moją myśl jasno i zrozumiale dla każdego
7 1 | okazać.~Kiedy myśląc wiemy myśl swoje, i uważamy wszelkie
8 1 | mocy sama siebie uznaje. Myśl nasza jest to strojny, dźwięczny
9 1(1) | myśli, czyli wiedzieć, znać myśl swoje, a co innego pojmować
10 1 | Niechaj, jako kto chce tę myśl, która mnie tak daleko uniosła,
11 1 | głos utracił dawną siłę; myśl zemdlała i słowo przestało
12 1 | przyrodzenia, tą lampą światów jest myśl człowieka-anioła. Cała natura
13 1 | Jeśli naturze odejmiemy tę myśl - cóż pozostanie? Martwy,
14 1 | ciemne. Takim światłem byłaby myśl ludzka, gdyby samej siebie
15 1 | rozdziela się na dwoje. Myśl jest istotą naszej istoty;
16 1 | całej sfery bytu naszego. Myśl jest jako czyste zwierciadło:
17 1 | wniosek. Natura jest, bo myśl, duch jest częścią natury.
18 1 | jednej całości. Człowiek ma myśl, ma pojęcie. Zatem i natura
19 1 | pojęcie. Zatem i natura tę myśl mieć musi - z samej konieczności
20 1 | trwający; na ostatek:~Ponieważ myśl jako część naszego jestestwa,
21 1 | uważać powinniśmy; przeto:~Myśl nasza koniecznie częścią
22 1 | i jedności zostawał - i myśl się jego na zewnątrz wydziera
23 1 | Człowiek wiedzący siebie, myśl swoje i wolę swoję, postrzega,
24 1 | wypowiedzieć nie mogę: - myśl, że kiedyś, w początkach
25 1 | choć tego nie wiedział; myśl tak zwanego złotego czasu;
26 1 | tak zwanego złotego czasu; myśl raju; myśl błogich chwil,
27 1 | złotego czasu; myśl raju; myśl błogich chwil, bliższego
28 1 | Stworzycielem nieba i ziemi; myśl ta - albo raczej: to jako
29 1 | To pierwszy okres. Dalej: myśl późniejszej, nigdy nie wybadanej
30 1 | żeby pojął co bądź innego; myśl ta poważna, stara jak świat,
31 1 | upadku". - Na ostatek: myśl. że człowiek dąży do odzyskania
32 1 | dziewosłębił pierwszej parze; myśl, że tego dążenia niezatarte
33 1 | wszystkiego rodu ludzkiego; myśl Opatrzności, prowadzącej
34 1 | mieszczą się rzędzie. Mają myśl, ale nie swoją, bo jej sobie
35 1 | jestestwie swoim mieć musi.~Jak myśl jednego człowieka zamyka
36 1(14)| jest triadą. Najprzód jest myśl, po wtóre jest wiedza tej
37 1 | natury w myśli człowieka. Tę myśl uważałem jako istotę promienistą
38 2 | treść wszystkiego. Kto zna myśl swoje, zna to wszystko,
39 2 | wszechrzeczy związku. Rozjaśnię tę myśl. Kiedy człowiek rzekł do
40 2 | cała się odbija natura; ta myśl służy jej jako głos słowu
41 2 | świata. Z tej przyczyny myśl ludzką nazwałem strojnym,
42 2 | żeby upłodniła, ożywiła myśl, żeby wzbudziła zapał do
43 2 | drogę młodzieży polskiej i myśl nieznaną potęgą działać
44 2 | Przeto wszystkę chęć swoję, myśl i starania położyła była
45 2(7) | rozstrzygnieniem. Inni wpadli na myśl pewnej mediacji. Zjawił
46 2 | sama ją stworzyła natura; myśl, natchnienie jednego pokolenia
47 2 | poetyckiego geniuszu. Tę myśl potrzeba dobrze zrozumieć;
48 2 | Bolesławowskiej, górowała potężna myśl, wielka, genialna idea,
49 2 | władzą ludów sławiańskich. Myśl ich jedności, mocy, chwały!
50 2 | jego wojny z Niemcami. Ta myśl opatrzna kierowała ledwo
51 2 | duchem narodu. Zamykała myśl na jaśnią wyciągnioną, która
52 2 | przyszliśmy do siebie. Dopiero w myśl nam wpadło, że może przez
53 2 | nie pomaga. Niemoc głowę i myśl opanowała. Chory ma drżenie
54 2 | pokazać przezroczu, żeby myśl prędką jak widzenie, a chęć
55 2 | okazuje poczciwe serce i myśl wspaniałą. Zaiste, daleko
56 3 | sieją postrach. Wikła się myśl ludzka w tym labiryncie.
57 3 | starego zamku. Tam jego myśl ukryta samotnie się żarzy. -
58 3 | świetle pojął i wykonał myśl swego poematu. Nie jest
59 3 | zaczęły. Poeta mówi, że myśl tego starca także tańcowała.
60 3 | Ocknionego wieśniaka pierwsza myśl uderza;~"Ha! ha!" - nim
61 3 | strony się nie roznosi, jak myśl poety. Misterstwo jego przyrównać
62 3 | nas mówią. Jakże omylną myśl zawiera to wysłowienie!
63 3 | zawiera to wysłowienie! Myśl pewnej modły i linii dla
64 3 | modły i linii dla talentu, myśl naśladowstwa, bo co tylko
65 3 | samym ma być naśladowane. Myśl zabijającą pierwotne zdolności,
66 3 | społeczność, historia: tu myśl, idea. Albo poeta o własnej
67 3 | jakie jego uczucia, jaka myśl, jakie zdanie? Nikt nawet
68 3 | sobie wykonaną zbrodnię. Myśl poetycka! Ale tylko wielki
69 3 | strojnej własnym wdziękiem, myśl czytelnika obraca ku owym
70 3 | genialnego architekty, kiedy myśl i staranie swoje w to położywszy,
71 3 | Weygla!! - Czyż nie wpadło w myśl Mickiewiczowi, że to wszystko
72 3 | swojej użyczając właściwości. Myśl jego wewnętrzna, samotna,
73 3 | dowcipu, bystry, przenikliwy: myśl ma prędką jak widzenie i
74 3 | dotkliwa uczucie wstydu, stąd myśl zatarcia śladów występnego
75 3 | klaskanie opętanej, a prędzej myśl uwolnienia się od napaści
76 3 | względu, podpieram i mocuję myśl, na której wszystko stoi
77 3 | wszystko stoi w tym piśmie; tę myśl: że naród jedynie tylko
78 3(5) | Czemuż dotąd nikomu jeszcze w myśl nie wpadło parodiować tym
|