ORLAND SZALONY

Kwiat purpurowy marznie w lodowni

w upiornych snach -

dusza się błąka z zarzewiem głowni,

by odgnać strach.

Tam - na Golgoty krzyżu zawisnął

skrwawiony kruk -

harfa gra cicho - skrzydłami błysnął -

u Jego nóg.

A więc ty dziki śmiechu zwątpienia

składasz Mu łzy?

lecz to kość ludzką gryzły wśród cienia

zgłodniałe psy.

* * *

Hej, z maurytańskich śpiewnych sal

wybiega do mnie hurysa -

czarny płomienny jedwabny szal

z nagiego łona się zwisa.

Cyprysy - księżyc - fontann szmer -

zaczarowane ganki -

oddałem wszystkie gwiazdy sfer

za uścisk - Maurytanki

* * *

Newady śnieżne zimne szczyty,

gdzie orły z wrzaskiem krążą głodne,

sosen pachnących malachity,

mórz turkusowych szlaki wodne -

- widzę - czerwony mam puginał

i krwi na ciele moim plama,

gdym ją w uścisku już przeginał

ona o śmierć prosiła sama.

* * *

Na szafirowej snów głębinie

toną żałobne gwiazd mych łodzie.

A cień olbrzymi jest na wodzie

od chmury, która za mną płynie.

. . . . . . . . . . . . . .

Oh, w ciemnym borze

słowiki nucą -

oh, na przestworze

gwiazdy!

Polecę - polecę - polecę -

i umrę - u Twoich nóg -

w głębokiej zimnej rzece -

śniąc, że u Twych nóg.

Dusza jak płomień biały

przez morza leci w dal -

ja rycerz Boga - lecz o skały

zmiażdżyłem święty Gral.

W przydrożnej wisiał iwie

skrwawiony za mnie Mistrz -

ja mam ran więcej! - orły żywię

mym sercem burzo świszcz!

* * *

Ach, w modrzewiowym dworze,

gdzie na kominku płonie żar,

(obroń tej myśli, Boże!)

podejdę w ciemny jar -

- wilkołak! będę pił twą krew -

i twoje dziatki - -

wydrę im z trzew

ten jęk - co serce opiekielni -

matki!

- - - Zawyje wicher, zawierucha -

i ujrzysz mojego ducha,

jak twojego męża głowę

będę wlókł -

i uderzę nią o przydrzwia brązowe.

. . . . . . . . . . . . . .

i ujrzysz mię wśród zamieci,

jak będę go wlókł i krwawił -

i wyć będziesz - ty - i twoje dzieci -

a szatan będzie z borów błogosławił

tej mocnej - jak śmierć - zemście.