Part

  1 Upior|  przytrzyma,~Niechętne lica gwałci do uśmiechu~I litość kłamie
  2 Upior|    szyderskie oczy zechce krzywić.~Do jednej idąc, za cóż tyle
  3 Upior|          daruj małą winę,~Że śmiem do ciebie raz jeszcze powrócić,~
  4 Upior|                Wzrok twój, nawykły do świata i słońca,~Może się
  5 Upior|            może raczysz cierpliwie do końca~Grobowej dosłuchać
  6 Upior|         przemawiały niegdyś silnie do mojej imaginacji; słuchałem
  7 II   |           rzewnie;~Każda spieszcie do gromady!~Gromada niech się
  8 II   |            Patrzcie, ach, patrzcie do góry,~Cóż tam pod sklepieniem
  9 II   |         igra z aniołkiem.~ANIOŁEK~(do jednej z wieśniaczek)~Do
 10 II   |           do jednej z wieśniaczek)~Do mamy lecim, do mamy.~Cóż
 11 II   |        wieśniaczek)~Do mamy lecim, do mamy.~Cóż to, mamo, nie
 12 II   |           twoich dziatek~Zamknięta do nieba droga!~CHÓR~Lecz choć
 13 II   |           twoich dziatek~Zamknięta do nieba droga!~GUŚLARZ~Czego
 14 II   |         duszeczko,~Żeby się dostać do nieba?~Czy prosisz o chwałę
 15 II   |         duszeczko;~Żeby się dostać do nieba?~ANIOŁEK~Nic nam,
 16 II   |         najcięższym duchem,~Coście do tego padołu~Przykuci zbrodni
 17 II   |          dla duszy,~Aby się dostać do nieba?~WIDMO~Do nieba?...
 18 II   |         się dostać do nieba?~WIDMO~Do nieba?... bluźnisz daremnie..~
 19 II   |      daremnie..~O nie! ja nie chcę do nieba;~Ja tylko chcę, żeby
 20 II   |       wywlekła.~Stokroć wolę pójść do piekła,~Wszystkie męki zniosę
 21 II   |            szkarady;~Od wschodu aż do zachodu,~Od zachodu aż do
 22 II   |          do zachodu,~Od zachodu aż do wschodu~Umierać z pragnienia,
 23 II   |        szponę zagłębię;~Dostanę aż do wątroby.~Nie znałeś litości,
 24 II   |         jak raz w jesieni~Wszedłem do twego ogrodu?~Gruszka dojrzewa,
 25 II   |            sioła,~Przywiązano mnie do sochy,~Zbito dziesięć pęków
 26 II   |            świecie,~Córkę zabrałeś do dwora,~Matka w chacie leży
 27 II   |            uszy?~Wypędź żebraczkę, do licha".~Posłuchał hajduk
 28 II   |           Wepchnął mię z dzieckiem do śniegu!~Zbita i przeziębła
 29 II   |          Tak ona świeci w kaplicy.~Do nóg biała spływa szata,~
 30 II   |         niedoli.~GUŚLARZ I STARZEC~Do nóg biała spływa szata,~
 31 II   |           Często, kiedy sama pasę,~Do tych pasterzy goniłam stada,~
 32 II   |            pałam;~Choć sobie igram do woli,~Latam, gdzie wietrzyk
 33 II   |         duszeczko,~Żeby się dostać do nieba?~Czy prosisz o chwałę
 34 II   |         duszeczko,~Żeby się dostać do nieba?~DZIEWCZYNA~Nic mnie,
 35 II   |           ręce,~Niechaj przyciągną do ziemi,~Niech poigram chwilkę
 36 II   |        może być w niebie.~GUŚLARZ~(do kilku wieśniaków)~Darmo
 37 II   |             co to będzie?~GUŚLARZ~(do jednej z wieśniaczek)~Pasterko,
 38 II   |     sznurkiem korale,~Od piersi aż do nóg sięga.~Co to jest, nie
 39 II   |       duchu młody,~Żeby się dostać do nieba?~(Widmo milczy)~CHÓR~
 40 IV   |           trzy lata!~Lecz co tobie do mego rodu i nazwiska?~Gdy
 41 IV   |        piekła czyli z raju,~I dążę do tegoż kraju.~Mój Księże,
 42 IV   | sterczących dumnie~Znijdź, piękna, do mojej chatki;~Znajdziesz
 43 IV   |            nie widzi, nie słucha.~(do Pustelnika)~Jednak do nitki
 44 IV   |              do Pustelnika)~Jednak do nitki przemoczony wszystek,~
 45 IV   |        piekła czyli z raju.~A dążę do tegoż kraju.~Tymczasem małą
 46 IV   |        Pokaż... wszak dobrze wiesz do śmierci drogę?~KSIĄDZ~Dobrze,
 47 IV   |           Lecz od twojego wieku aż do grobu~Gościniec jest arcydługi.~
 48 IV   |         pomieszaniem i smutnie sam do siebie)~Ach, tak prędko
 49 IV   |          głowie liście.~Gdy weszła do wsi, cała wieś nawałem,~
 50 IV   |           niej nudno,~A przyjechać do niej trudno!***~Prosta piosenka,
 51 IV   |       potem o tym, teraz zajrzyjmy do misy.~PUSTELNIK~Prosta pieśń!
 52 IV   |           mych skrzydeł~I wyłamały do góry,~Że już nie mogłem
 53 IV   |       bracie, chodź tu!...~KSIĄDZ~(do Dzieci)~On ma rozum pomieszany.~
 54 IV   |       rozum pomieszany.~PUSTELNIK~(do jodły)~Chodź, bracie, nie
 55 IV   |        gałęzią jedliny.~PUSTELNIK~(do Księdza, ukazując gałąź)~
 56 IV   |      KSIĄDZ~Upamiętaj się, bracie; do czego ta jodła?~PUSTELNIK~
 57 IV   |         sam, niech resztę wygada.~(do gałęzi)~Powiedz, jak dawno
 58 IV   |            na kształt błyskawicy.~(do Dzieci)~I czegoż ona przede
 59 IV   |           tylko słowa powiedziałem do niéj.~(z żalem)~Księże,
 60 IV   |       Patrz szaleńcze, ona żyje!"~(do Księdza)~Nie wierz, choćby
 61 IV   |     przystudzi.~Sługa boży pracuje do późnego lata,~Gnuśnik tylko
 62 IV   |     podsłuchał i wszystko pamięta~(do Księdza)~Wszak ja od niej
 63 IV   |           Właśnie, właśnie to była do kazania para!~Słyszałem
 64 IV   |          ogromy~Przeniknij z końca do końca!~Już tchnienie jej
 65 IV   |          zagrzmi bohater, pnie się do szkarłatu~Przez wielkie
 66 IV   |   Zbrodniarz ją kochający wróciłby do cnoty,~A ty, niby cnotliwy,
 67 IV   |            oka duszy, nie przejrzą do duszy!~Zimnym cyrklem chcą
 68 IV   |            jest całkiem tępy,~Temu do wywikłania tajemnica łatwa.~
 69 IV   |        boleśnie,~Na noc przechodzi do głowy:~Wtenczas człowiek
 70 IV   |           z nią widzeniu wróciwszy do domu~Poszedłem spać, ni
 71 IV   |            mamy:~"Co to jest, mówi do mnie, żeś taki pobożny?~
 72 IV   |        Jakby uplątany w sidło~Albo do nieba przybity za skrzydło:~
 73 IV   |            nie dotrzyma,~Przemówię do niej słówko, nazwę po imieniu,~
 74 IV   |            stworzenie!~Przypełznął do mnie i powie~(Zapewne mię
 75 IV   |         niegdyś wielki lichwiarz!~(do kołatka)~Czego żądasz, duszko?~(
 76 IV   |           sąsiadem;~Zakopawszy się do złota,~Zawaliwszy chatę
 77 IV   |        Nadstaw tylko lepiej ucha.~(do Dziecięcia)~Chodź tu, chodź
 78 IV   |           cicho wokoło.~PUSTELNIK~(do Dzieci z uśmiechem)~Nie
 79 IV   |    szczeliny:~Jak tu zimno!~(idzie do pieca)~Gdzież jestem?~KSIĄDZ~
 80 IV   |   nastraszyłem o niezwykłej porze,~Do nieznanego miejsca, w dziwacznym
 81 IV   |          ciągle patrzał na świecę, do Pustelnika)~Uspokój się,
 82 IV   |            Uspokój się, dla Boga!~(do Dzieci)~Kto to zgasił świécę?~
 83 IV   |           chcesz tłumaczyć; biegaj do rozumu...~Lecz natura, jak
 84 IV   |        kędyś zniknął, jakbyś wpadł do wody,~Litery nie napisać,
 85 IV   |            druga zagaśnie.~Pan Bóg do twojej prośby przychylić
 86 IV   |           patrzy na zegar)~a długa do przebycia droga!~KSIĄDZ~
 87 IV   |      krótkim oddaleniu gdym wracał do mamy,~Już mię dobre życzenia
 88 IV   |         plądrują złodzieje,~Burząc do reszty świętej przeszłości
 89 IV   |      schorzała, wybladła,~Bardziej do czyscowego podobna widziadła,~
 90 IV   |  studentami graliśmy w zająca.~Tam do gaju chodziłem w wieczór
 91 IV   |     Janczarów zgraja pierzchła lub do piasku wbita,~Zrąbaną z
 92 IV   |     obchodził po świecie,~A potem, do Ojczyzny wróciwszy z daleka,~
 93 IV   |        kamień bez sądu rzuć prosto do piekła!~KSIĄDZ~O! łza ta
 94 IV   |         nici,~Ja i on równie słabo do świata przybici!~Oparłem
 95 IV   |      najczęściej gra u fortepiana?~Do jakiego wybiega na przechadzkę
 96 IV   |       śpiewa)~Naprzód!...~(urywa i do Dzieci)~Dzieci! znacie piosnkę
 97 IV   |      wieńce!~Idę jak moję własność do piekła zagrabić,~Idę!...~(
 98 IV   |         stołu powstała,~Przepijają do mnie zdrowiem,~Proszą mię
 99 IV   |            z mych piersi przywołam do oka;~Niech będzie ślepą,
100 IV   |       Natychmiast lotem promyka~Aż do jej serca przenika,~I na
101 IV   |           cóż ta wściekłość? jakie do niej prawa?~Co za moją wzgardzoną
102 IV   |         Nikt nie pójdzie za trumną do wieczności domu,~Garsteczki
103 IV   |     Przypięła jednę czarną wstążkę do sukienki!...~Może spojrzysz
104 IV   |               ani łzy nie proszę!~(do Księdza, który wchodzi ze
105 IV   |           Ach, już, już kona, wbił do rękojeści,~Padł ofiarą szaleństwa!~
106 IV   |            Daję tobie słowo,~Że aż do dnia sądnego sztylet w pochwach
107 IV   |         przywiodły.~Kiedy wchodząc do ciebie stanąłem u progu,~
108 IV   |       dokończym...~(ciągnie Dzieci do siebie)~GUSTAW~No, przyznaj
109 IV   |        Umarłą bryłę świata pędzące do ruchu.~(do Dzieci, które
110 IV   |          świata pędzące do ruchu.~(do Dzieci, które wchodzą)~Dzieci,
111 IV   |            chodźcie pod kantorek.~(do kantorka)~Czego potrzebujesz,
112 IV   |           A tuś mi, panie motylu!~(do Księdza, pokazując motyla)~
113 IV   |      wysysał ozorem~Albo przebijał do ziemi środka,~I nauk ziarno
114 IV   |      bytność traci,~I przyczepiony do lubej postaci,~Jej tylko
115 IV   |        chwałę dzieli;~Albo ze złym do wiecznej strącony topieli,~
116 IV   |          łezkę wyleje,~Zbliżam się do usteczek, biały włos rozwieję,~
117 IV   |            mój błędny wkradnie się do nieba.~(zegar zaczyna bić)~(
118 Widow|           postaci i zdarzeń~Wracam do samotności, do książek -
119 Widow|      zdarzeń~Wracam do samotności, do książek - do marzeń,~Jak
120 Widow|           samotności, do książek - do marzeń,~Jak podróżny, śród
121 Widow|      własne swe nadzieje.~A jeżeli do grobu wstęp [wiarą] zawarty,~
122 Widow|          krańcach świata,~Ktoś, co do mnie myślami wzajemnymi
123 Widow|      klejnoty!~Wtenczas przeszłość do życia moglibyśmy wcielić~
124 Widow|         Nucimy piosnkę żałoby;~Nie do dworu z nowym rokiem,-~Ze
125 Widow|       obrzędzie.~CHÓR MŁODZIEŃCÓW~(do Dziewczyny, ob. "Romantyczność")~
126 Widow|           Uszłaś, gołąbko, spojrzy do góry,~Czy jest za tobą mąż
127 Widow|          żywych piękne daj słowo.~(do Starca)~Nie tęsknij, starcze,
128 Widow|          ku mogile,~Idź od mędrców do guślarzy!~Mrok tajemnic
129 Widow|          bracia moi!~Nie godzi się do wsi wracać;~Nie godzi się
130 Widow|            po nocy lata;~Jak upiór do trumny puka,~Taki zgubiony
131 Widow|              DZIECIĘ~Wróćmy lepiej do chaty, coś tam od kościoła~
132 Widow|         Nieszczęsny, kto częściami do mogiły wrastał!~Twój jeszcze
133 Widow|         powoli wrasta w kamień.~Aż do piersi był już głazem,~A
134 Widow|       wielki, zbyt gorzki dałeś mi do picia,~Jeśli względów twojego
135 Widow|            którą gorycz wychyliłem do dna,~Jedynej, lecz największej
136 Widow|         dowcip gnał rojem~Lataczów do sideł?~Kto wstępnym wziął
137 Widow|            się gniewać~Myśliwi, że do domu wracam bez zwierzyny.~
138 Widow|           siebie głośno lub szepcą do ucha;~Wszyscy mówią, a jeden
139 Widow|        uprzykrzyły łowy,~Natenczas do sąsiadek - uśmiechy, rozmowy,~
140 Widow|           nie wiem, kędy lecą.~Nie do sąsiadek pewnie! na wiatry,
141 Widow|        znaczyć?... Nie zbliżaj się do mnie!~ ~[Tu się rękopis