Part

 1 Upior|     zawarły;~Na świecie jeszcze, lecz już nie dla świata!~Cóż
 2 Upior|             Pierś znowu tchnęła, lecz pierś lodowata,~Usta i oczy
 3 Upior| przyświecasz?~ ~"O sprawiedliwy, lecz straszny wyroku!~Ujrzeć
 4 Upior|    długiego, wyszedłszy ukrycia;~Lecz nie dbam, jak mię ludzie
 5 Upior|       Udawał, że nie rozumie.~ ~"Lecz i ja dumny, żem go równie
 6 II   |      dotkniem, rozkwita kwiatek.~Lecz choć wszystkiego dostatek,~
 7 II   |   Zamknięta do nieba droga!~CHÓR~Lecz choć wszystkiego dostatek,~
 8 II   |          karmić drapieżne ptaki.~Lecz niestety! wyrok taki,~Że
 9 II   |        Otrząsnąłem jabłek kilka.~Lecz ogrodnik skryty w chrustach~
10 II   |       Żyłyście z ludźmi pospołu;~Lecz, od ludzkiej wolne skazy,~
11 II   |        Ani się człowiek ubierze;~Lecz w wonne skręcone wianki~
12 II   |     Chciał raz pocałować w usta;~Lecz i prośbę, i ofiarę~Wyśmiała
13 II   |         Antoś oddał swoje serce;~Lecz i z Józia, i z Antosia~Śmieje
14 II   |     szczęścia.~Żyłam na świecie; lecz, ach! nie dla świata!~Myśl
15 II   |        Którzy mą wielbili krasę;~Lecz żadnego nie kochałam.~Za
16 II   |         spędzi wiatru tchnienie.~Lecz nie płacz, piękna dziewico!~
17 II   |           Pokazał ręką na serce,~Lecz nic nie mówi pasterce.~CHÓR~
18 II   |           Pokazał ręką na serce,~Lecz nic nie mówi pasterce.~GUŚLARZ~
19 IV   |   śmiercią!... będzie trzy lata!~Lecz co tobie do mego rodu i
20 IV   |      gotówem na wszelkie usługi,~Lecz od twojego wieku aż do grobu~
21 IV   |        to?... słuszne sądy Boże!~Lecz któż mógł przewidzieć wtedy,~
22 IV   |        życiu dosyć, Bogu dzięki!~Lecz nie traćmy nadziei, po smutkach
23 IV   |      własne przystroiła kwiecie.~Lecz gdy w czasach tych zimnych
24 IV   |    boleść, nieszczęśliwy bracie!~Lecz może jest nadzieja? są różne
25 IV   |          KSIĄDZ~Zdrów na twarzy, lecz w sercu głębokie ma rany.~
26 IV   |           z warkocza dziewicy...~Lecz skorom tylko położył na
27 IV   |      głęboko czuję, co cię boli!~Lecz słuchaj, są tysiące biedniejszych
28 IV   |     obrócę, wszyscy płaczą żony!~Lecz ja nie winien, twojej nie
29 IV   |     jaśniały w oczach płomienie.~Lecz iskra duszy już się nie
30 IV   |        dwie społem osoby ugodzi,~Lecz moje tylko zabija nadzieje,~
31 IV   |       dwie osoby uderza od razu!~Lecz moje tylko zabiła nadzieje,~
32 IV   |       nauki, sława, przyjaciele!~Lecz teraz groch ten całkiem
33 IV   |      okazać chciałem cud obrazu.~Lecz to, co mnie unosi, ich nawet
34 IV   |    kłębkiem twoja żałość gmatwa,~Lecz czyj wzrok na bieg czucia
35 IV   |         łatwa.~PUSTELNIK~Prawda! lecz to są ludzkiej własności
36 IV   |         odbity:~Nie mogę dostać, lecz błyszczy przede mną;~Czyli
37 IV   |         gonię,~Zawsze przy mnie, lecz nie ze mną!~Otóż, gdy ona
38 IV   |         ladaco mię podsłuchał...~Lecz nie wiem; czy tylko jęki,~
39 IV   |   tłumaczyć; biegaj do rozumu...~Lecz natura, jak człowiek, ma
40 IV   |    prośby przychylić się raczył.~Lecz już późno,~(patrzy na zegar)~
41 IV   |    ciekawy słyszeć twe przygody,~Lecz teraz potrzebujesz spoczynku
42 IV   |          płacze) ~KSIĄDZ ~Płacz; lecz niestety, boleść przypomnienia~
43 IV   |          nie wspomina o mnie?...~Lecz co słyszę! o straszna ciekawości
44 IV   |         Synu mój, jest to dawna, lecz słuszna przestroga;~Że kiedy
45 IV   |  sumienia sztylety ranią!~Pójdę, lecz pójdę bez broni,~Pójdę tylko
46 IV   |       wszystko niebiosa wydarły,~Lecz reszty dumy nie mogą odebrać~
47 IV   |        stypie.~KSIĄDZ~Ani słowa. Lecz Dziady, te północne schadzki~
48 IV   |        ten jest bez duszy?~Żyje, lecz żyje tylko jak kościotrup
49 IV   |     sprężynach rozum was naucza;~Lecz nie widzicie ręki i klucza!~
50 IV   |       ciebie,~I jestem w niebie!~Lecz kiedy!... oh, czujecie,
51 Widow|    niebiosa,~Lekkie i niewidome, lecz kiedy się zlecą,-~Spłoną
52 Widow|        Idą starce, płaczą, nucą,~Lecz znowu słońce zaświeci,~Wrócą
53 Widow|         matki powtarzając kwili.~Lecz i ty mię porzucasz, jak
54 Widow|    Dwieście lat po stracie męża,~Lecz z jego wnuków Jagiełło~Teraz
55 Widow|      wychyliłem do dna,~Jedynej, lecz największej śmiem żądać
56 Widow|       zaraz muszę im zaśpiewać.-~Lecz gdzież zaszedłem? nigdzie