bold = Main text
     Part                                          grey = Comment text

 501 IV   |                Dzieci z uśmiechem)~Nie dziw, głosu natury nie dosłyszą
 502 Upior|     przyjaciele młodzi,~Zwali tęsknotę dziwactwem, przesadą;~Starszy ramieniem
 503 IV   |               Do nieznanego miejsca, w dziwacznym ubiorze?~Musiałem wiele
 504 Upior|                ludzi~Muszę obrażać lub dziwić?~ ~"Cóżkolwiek będzie, dawnym
 505 Widow|            gaje,~Ku marzeniom!.. ~Myśl dziwna! Zawsze mi się zdaje,~Że
 506 Widow|              sklepisku zapadłem-~Jak w dziwny rodzaj pokuty-~Na łańcuchu,
 507 IV   |                i podstępy?~Chociaż się dziwnym kłębkiem twoja żałość gmatwa,~
 508 II   |             philosophy.~Shakespeare~Są dziwy w niebie i na ziemi, o których~
 509 IV   |            Gdyby przy tym jej głosek i dźwięk fortepianu!~Ale cóż? ty
 510 IV   |         komarem, chce zmienić w Atlasa~Dźwigającego nieba kamiennym ramieniem.~
 511 Widow|           siwizny dziecię,~Nim starego dzwon powoła,~Jeszcze ich spotka
 512 IV   |              mego rodu i nazwiska?~Gdy dzwonią po umarłym, dziad stoi przy
 513 IV   |               umarłym, dziad stoi przy dzwonie,~Pytają ludzie, kto zeszedł
 514 II   |              more things in Heaven and Earth,~Than are dreamt of in your
 515 Widow|           umarłej pieśniach niemowlęce echo,~Tuła się i głos matki powtarzając
 516 Upior|             spod cieni;~Jedni mię będą egzorcyzmem chłostać,~Drudzy uciekną
 517 Widow|           przez ten grób jest droga na Elizu błonie.~Zamieszkałym śród
 518 IV   |              die in Särgen lagen - ich entfernte den erhabenen Trost der
 519 IV   |                den erhabenen Trost der Ergebung, bloss um mir immer fort
 520 IV   |              lagen - ich entfernte den erhabenen Trost der Ergebung, bloss
 521 IV   |            fort zu sagen: "Ach, so war es ja nicht! - Tausend Freuden
 522 IV   |                myśl bezbożna!~Znasz ty Ewangeliją?~PUSTELNIK~A znasz ty nieszczęście?~(
 523 IV   |               Tausend Freuden sind auf ewig nachgeworfen in Grüfte und [
 524 IV   |           pryska~Roztopioną dokoła nas falą!***** ~Księże! o nie! ty
 525 IV   |                świecie,~Którą tylko na falach wyobraźnej pianki~Wydęło
 526 Upior|           samotne, czas nocny, obrzędy fantastyczne przemawiały niegdyś silnie
 527 Widow|                Harmoniją ogłasza przez farby i tony;~Pyłek [każdy] błądzący
 528 Widow|        błękitna, a kolor tęczy.~Róża z fijałkiem na letniej łące~Podają sobie
 529 II   |           których~ani śniło się waszym filozofom.~ ~CHÓR~Ciemno wszędzie,
 530 II   |                za kochankiem.~Pieśni i fletów słuchałam rada:~Często,
 531 IV   |           Ergebung, bloss um mir immer fort zu sagen: "Ach, so war es
 532 IV   |              piosnkę najczęściej gra u fortepiana?~Do jakiego wybiega na przechadzkę
 533 Widow|                 NA BOKU KSIĄG MNÓSTWO, FORTEPIANO, OKNO Z LEWEJ STRONY W POLE;
 534 IV   |                tym jej głosek i dźwięk fortepianu!~Ale cóż? ty o boskiej tylko
 535 IV   |             war es ja nicht! - Tausend Freuden sind auf ewig nachgeworfen
 536 IV   |                ubiorze?~Musiałem wiele gadać? ach, nie mów nikomu!~Jestem
 537 IV   |               moje,~A często przez sen gadam... w myślach jak na fali!~
 538 IV   |            rozpaczy,~A teraz następuje gadzina przestrogi.~KSIĄDZ~(chce
 539 IV   |                ziarno z samego zarodka~Gadziny zębem roztoczył...~Ci znowu,
 540 Widow|         sąsiadek pewnie! na wiatry, na gaje,~Ku marzeniom!.. ~Myśl dziwna!
 541 IV   |              sam jestem na polu albo w gajów cieniu,~Na próżno każę milczeć,
 542 IV   |              graliśmy w zająca.~Tam do gaju chodziłem w wieczór lub
 543 IV   |            rzeką.~Patrz, jaka z liścia gałązka urosła,~Jaka gęsta i wyniosła!~
 544 IV   |         spróchniałej światełka,~Jak na gałązkach wody perełka,~Kiedy ją wicher
 545 IV   |               zdrowa"~"Bądź zdrów!"... Gałązkę odrywa, podaje...~"Oto jest,
 546 IV   |               niech resztę wygada.~(do gałęzi)~Powiedz, jak dawno płaczę
 547 IV   |            niesie:~Jak zbójca z wielką gałęzią jedliny.~PUSTELNIK~(do Księdza,
 548 IV   |           Dürftiger! Schlage nicht das ganze zerrissene Buch der Vergangenheit
 549 IV   |              ziemskich nudnego obrotu,~Gardzący istotami powszedniej natury,~
 550 II   |             nie odpowiada?~GUŚLARZ~Gdy gardzisz mszą i pierogiem,~Idźże
 551 II   |            będzie?~GUŚLARZ~Podajcie mi garść kądzieli,~Zapalam ją; wy
 552 IV   |               plastr i skromne mleko~I garścią mąki grobowiec posypie:~
 553 II   |                was ta biesiada drobna;~Garście maku, soczewicy~Rzucam w
 554 IV   |             trumną do wieczności domu,~Garsteczki piasku nie rzuci na oczy,~
 555 II   |          Zabłysnęli i spłonęli~Jako ta garstka kądzieli.~Kto z was wietrznym
 556 IV   |                rój skrzydlaty~Za życia gasił każdy promyczek oświaty,~
 557 Widow|            WIELKIE ZWIERCIADŁO; ŚWIECA GASNĄCA NA STOLE I KSIĘGA ROZŁOŻONA (
 558 IV   |            ktoś z tych dziatek, albo z gawiedzi,~Przyszedł i księdzu wyznał
 559 II   |           Gdyby mała wody miarka!~Ach! gdybyście mnie podali~Choćby dwa pszenicy
 560 IV   |            bramy;~Po krótkim oddaleniu gdym wracał do mamy,~Już mię
 561 IV   |           przebóg! tak długa wędrówka?~Gdzieś ty bywał dotychczas, przyjacielu
 562 IV   |             Bist du noch nicht traurig genug?~Jean Paul~ ~KSIĄDZ~Dzieci,
 563 Upior|         Guślarz, razem kapłan i poeta (gęślarz).~W teraźniejszych czasach,
 564 IV   |            liścia gałązka urosła,~Jaka gęsta i wyniosła!~Kiedy mię boleść
 565 IV   |              naród upada, czy kochanek ginie,~O nic nie dbasz usiadłszy
 566 IV   |               się na piasek i patrzę w głąb ziemną;~Błyszczy jak księżyc
 567 Upior|           Które śród gmachu starego po głazach~Rozpierzchłe gałązki ściele".~
 568 IV   |        rdzawieje,~I została na kształt głazu.~Ach, dwie osoby uderza
 569 Widow|             Znajdę cmentarz i coś mi w głębi serca wróży,~Że nazad już
 570 IV   |                na twarzy, lecz w sercu głębokie ma rany.~PUSTELNIK~(ciągnąc
 571 IV   |                 KSIĄDZ~Młodzieńcze, ja głęboko czuję, co cię boli!~Lecz
 572 II   |                błędom końca.~Wiecznych głodów jestem pastwą;~A któż mię
 573 IV   |          oryginale,~Gdyby przy tym jej głosek i dźwięk fortepianu!~Ale
 574 Widow|               twarzy,~I w każdym nowym głosie nadaremnie bada~Tonu, który
 575 II   |                wioski,~Imię moje u was głośne,~Że chociaż piękna, nie
 576 Widow|                liczy;~Żartują z siebie głośno lub szepcą do ucha;~Wszyscy
 577 IV   |          Dzieci z uśmiechem)~Nie dziw, głosu natury nie dosłyszą starzy!~
 578 IV   |              twe skamieniało na natury głosy.~O! luba, zginąłem w niebie,~
 579 II   |               niż u mamy.~Patrz, jakie główki w promieniu,~Ubiór z jutrzenki
 580 IV   |               Nic nie ma, wszędzie noc głucha!~PUSTELNIK~Nadstaw tylko
 581 Widow|         wiązadeł męczarnia,~Z ciemnej, głuchej jaskini stałaby się rajem!~
 582 IV   |           czarny i pękaty,~Był książek głupim cenzorem~I przelatując sztuk
 583 Widow|                Twardowski błądził śród gmachów,~Biegł na wieże, schodził
 584 Widow|          jesteś? rzecze zaklęty~Coś te gmachy zdobył śmiało,~Gdzie tak
 585 IV   |          dziwnym kłębkiem twoja żałość gmatwa,~Lecz czyj wzrok na bieg
 586 IV(*)|                                  Pieśń gminna~
 587 Upior|         dążenie moralne i pewne nauki, gminnym sposobem zmysłowie przedstawiane. ~
 588 Widow|         Podesłał pod nogi?~Czyj dowcip gnał rojem~Lataczów do sideł?~
 589 IV   |      dziedzińcu przesypywał piasek,~Po gniazda ptasze w tamten biegaliśmy
 590 Widow|      Spolowałem piosenkę! Nie będą się gniewać~Myśliwi, że do domu wracam
 591 IV   |              pisarze.~Na jakie pan ich gniewał się zagony,~Tam przeklęta
 592 IV   |            jakiejże odzieży?~GUSTAW~(z gniewem)~Starcze! a gdy ja zacznę
 593 Widow|        Przestań narzekać, niesłuszny w gniewie,~Jak było dawniej, nikt
 594 IV   |                dom ich pustką, upada i gnije,~O paniczu nie słychać,
 595 IV   |               pracuje do późnego lata,~Gnuśnik tylko zawczasu zamyka się
 596 IV   |              Natychmiast umarł we mnie Godfred i Jan Trzeci.~Odtąd wszystkich
 597 IV   |          pamiątki rozstania, mego losu godła.~(bierze książki)~Weź księgę
 598 IV   |             Maryja.~Są inne, słuszniej godne litości istoty,~A między
 599 IV   |         zapałem kochałeś, tak naśladuj godnie~Myślenia i uczucia niebieskiej
 600 IV   |              Prosi mię w taniec drużba godowa,~A ja z ręką na piersiach,
 601 IV   |             złota świecące pijaki~Przy godowym huczą stole!~Ja w tej rozdartej
 602 Upior|             Mara przeszłości, na jednę godzinę~Obecne szczęście zakłócić.~ ~"
 603 II   |                poranku~Tworzę motylki, gołąbki.~Przecież nie wiem, skąd
 604 Widow|                a orlik trzeci:~Uszłaś, gołąbko, spojrzy do góry,~Czy jest
 605 IV   |          błądząc, w błędach nieznużony goniec;~Wreszcie, na próżno zbiegłszy
 606 Widow|              nie gonisz, pewno rad byś gonił?~Ej, czy cię widok pustej
 607 II   |            sama pasę,~Do tych pasterzy goniłam stada,~Którzy mą wielbili
 608 Widow|              dwunożne.~A jeśli nic nie gonisz, pewno rad byś gonił?~Ej,
 609 IV   |               dziewiątej i trzy świece gorą!~(śpiewa)~Tylem wytrwał,
 610 IV   |      posadziłem na piasku, daleko...~I gorącą łez moich polewałem rzeką.~
 611 IV   |               chwytam śniegu, lodu,~Na gorącym cisnę łonie;~I śnieg tonie,
 612 II   |              mleczka, chrusty,-~Prosim gorczycy dwa ziarna;~A ta usługa
 613 Widow|               swój błąd niewcześnie,~O gorszej myśli poprawie,~Mruży oczy,
 614 IV   |              Stopiłby kruszce i głazy,~Gorszy niż ten tysiąc razy,~(pokazując
 615 Upior|                od drugich,~Sam bym się gorszył zbytecznym zapałem~Lub śmiał
 616 Widow|             godna~Cierpliwość, z którą gorycz wychyliłem do dna,~Jedynej,
 617 Widow|              życia~I zbyt wielki, zbyt gorzki dałeś mi do picia,~Jeśli
 618 II   |                w mojem życiu całem~Nic gorzkiego nie doznałem.~Pieszczoty,
 619 IV   |            tłumu,~Leżałem na zroszonej gorzkim płaczem darni:~Sprzeczność
 620 IV   |           dzieci moje!~Oto mamy w domu gościa;~Nim ja powrócę, bawcie
 621 II   |              rzekłeś z cicha:~"Kto tam gościom trąbi w uszy?~Wypędź żebraczkę,
 622 IV   |               swoim anielskim urokiem~"Gościu mój, rzecze, pozwól! niech
 623 IV   |             Księże, i jego przyjmij na gospodę.~KSIĄDZ~Nigdy nie zamykałem
 624 IV   |             Dziękuję, przyjąć nie mogę gospody,~Bo już mi na zapłatę nie
 625 II   |            tylko śmiało.~STARZEC~Jużem gotów.~GUŚLARZ~Daję hasło.~STARZEC~
 626 IV   |          śmierci drogę?~KSIĄDZ~Dobrze, gotówem na wszelkie usługi,~Lecz
 627 IV   |               Jaką piosnkę najczęściej gra u fortepiana?~Do jakiego
 628 Widow|              knieje i smugi,~Stąd leci grad pierza,~Stąd płyną krwi
 629 IV   |                 wrzask o gwiazdy bije,~Gradem lecą turbany i obcięte szyje,~
 630 IV   |             nigdy o kochance,~Że sobie grałem w karty, piłem z przyjacioły...~
 631 IV   |               Po błoniach z studentami graliśmy w zająca.~Tam do gaju chodziłem
 632 Upior|              ludom pogańskim, w dawnej Grecji za czasów homerycznych,
 633 IV   |             były poświęcone krzewiny u Greków.~Kto kochał, od swej lubej
 634 Widow|              takim zgonie,~I przez ten grób jest droga na Elizu błonie.~
 635 Upior|                dzień~Milczeć jak deska grobowa.~ ~"Śmieli się niegdyś przyjaciele
 636 Widow|           przeczucie, może to instynkt grobowy.~Znajdę cmentarz i coś mi
 637 IV   |                przyjaciele!~Lecz teraz groch ten całkiem od ściany odpada,~
 638 II   |                 Jak od suchych strąków grochy,~Od skóry mojej odbito!~
 639 II   |            rzewnie;~Każda spieszcie do gromady!~Gromada niech się tu zbierze!~
 640 II   |            GUŚLARZ~Darmo proszę, darmo gromię,~On się przeklęctwa nie
 641 II   |               GUŚLARZ~Daj mnie stułę i gromnicę,~Zapalę, jeszcze poświęcę...~
 642 IV   |         zacisza;~A na podwórżu wicher, gromy, burza sroga!~Mój towarzysz
 643 IV   |                wybrał z tylu dziewcząt grona,~I ta cudzym przykuta pierścieniem!~
 644 IV   |             powiek nie zamyka!~Żałobne grono łoża nie otoczy,~Nikt nie
 645 Widow|              żyje myśliwy!~Czy w niebo grot zmierza,~Czy w knieje i
 646 IV   |           wodze ukrócić, w toku złożyć groty,~Wpadam, a za mną szabel
 647 II   |                  Potrzeba dać przykład grozy".~Zbiegł się lud z całego
 648 IV   |            śniegu,~Z tej strony chmura gruba napędzała lawy,~A z tamtej
 649 IV   |      świętokradzki,~Pospólstwo nasze w grubej utwierdza ciemnocie~Stąd
 650 Widow|             taki raptusowy.~Jest że to grubijaństwo albo skutek trwogi?~Pierwiej
 651 Widow|         próżnej żałobie,~Nowy małżonek grucha ku tobie,~Nóżki z ostrogą,
 652 IV   |               auf ewig nachgeworfen in Grüfte und [du] stehst allein hier
 653 II   |              Wszedłem do twego ogrodu?~Gruszka dojrzewa, jabłko się czerwieni;~
 654 II   |                drewnie,~Gdy ją w piecu gryzą żary,~I piszczy, i płacze
 655 IV   |               w piekle,~Słyszycie, jak gryzie wściekle,~Jak świdruje i
 656 IV   |              nic więcej nie proszę.~Za grzech mój życie było dostateczną
 657 Upior|                kto nie mógł darować mi grzechu,~Ledwie obelgę na ustach
 658 IV   |         Wielkiejnocy.~CHÓR DZIECI~Jaka grzeczna dziewczyna;~Jeszcze co rok
 659 Upior|       rodawitej dumie;~Przecież ulegał grzeczności, potrzebie,~Udawał, że nie
 660 IV   |         kobiéty,~(ponuro)~A po śmierci grzesznika cierpiącego skrucha!~KSIĄDZ~
 661 IV   |           jęczenie?~Ej, dosyć rozpaczą grzeszyć!~Kto temu winien, że piękna
 662 Widow|          Sokoły zadumi,~I z bronią, co grzmotem~Pioruny zatłumi;~Wesoły
 663 IV   |       wylatując krańce,~Duszą i sercem gubi się w kochance,~Jej tylko
 664 IV   |               się róża kwieci,~Więdną, gubią blask szkarłatu,~I jak z
 665 Upior|           duchu, śpiewy zaś obrzędowe; gusła i inkantacje są po większej
 666 IV   |             ziemnych pieczarach,~Pełen guślarstwa obrzęd świętokradzki,~Pospólstwo
 667 Widow|              mogile,~Idź od mędrców do guślarzy!~Mrok tajemnic nas otacza,~
 668 Widow|                 poza dworem,~Bo ksiądz gusłów nie dozwoli,~Pan się zbudzi
 669 Upior|             przytrzyma,~Niechętne lica gwałci do uśmiechu~I litość kłamie
 670 Upior|         chociaż milczeć umiem;~Mówiłem gwałtem, a gdy odpowiadał,~Udałem,
 671 IV   |            obaczy...~(z wzmagającą się gwałtownością)~Pewna nadludzka dziewica...
 672 IV   |            twoje czoło,~Może ten zapał gwałtowny ochłonie.~PUSTELNIK~(bierze
 673 IV   |           znowu, w licznym snujący się gwarze,~Są dumnych pochlebnisie,
 674 Widow|              dzieci~Jak księżyc między gwiazdami świeci:~Nie łam twych rączek,
 675 Upior|               wyszedł z ziemi,~Oczy na gwiazdę poranną wywrócił,~Załamał
 676 II   |        żebraczkę, do licha".~Posłuchał hajduk niecnota,~Za włosy wywlekł
 677 II   |             Przewalając się po złocie,~Hajdukowi rzekłeś z cicha:~"Kto tam
 678 IV   |               duszy!~Słychać tylko psa hałas i coś na kształt stuku:~
 679 Widow|             Śród pienia ogarów~I trąby hałasów:~Na koniu, co lotem~Sokoły
 680 II   |                chrustach~Zaraz narobił hałasu~I poszczuł psami jak wilka.~
 681 Widow|             każdy, z podobnym spojony;~Harmoniją ogłasza przez farby i tony;~
 682 II   |               There are more things in Heaven and Earth,~Than are dreamt
 683 IV   |               Księże, a znasz ty żywot Heloisy?~Znasz ogień i łzy Wertera?~(
 684 IV   |          Grüfte und [du] stehst allein hier und überrechnest sie!" Dürftiger!
 685 IV   |             ŚCIANIE ZEGAR BIJĄCY~ ~Ich hob alle mürbe Leichenschleier
 686 IV   |             przede dniem,~By odwiedzić Homera, rozmówić się z Tassem~Albo
 687 Upior|                dawnej Grecji za czasów homerycznych, w Skandynawii, na Wschodzie
 688 IV   |               ciebie oślepiło złoto!~I honorów świecąca bańka, wewnątrz
 689 IV   |           świecące pijaki~Przy godowym huczą stole!~Ja w tej rozdartej
 690 II   |              Ale ty, panie, bez duszy!~Hulając w pjanej ochocie,~Przewalając
 691 Upior|          której przewodniczył Koźlarz, Huslar, Guślarz, razem kapłan i
 692 Upior|              zechce krzywić.~Do jednej idąc, za cóż tyle ludzi~Muszę
 693 Widow|        piosnkami noc ukracać.~Będziemy idących witać~I powracających pytać,~
 694 IV   |            czasach tych zimnych nie ma ideału,~Przez teraźniejszość w
 695 II   |             ziarneczko,~Teraz z Bogiem idźcie sobie.~A kto prośby nie
 696 IV   |              szczeliny:~Jak tu zimno!~(idzie do pieca)~Gdzież jestem?~
 697 Widow|                nowym rokiem,-~Ze łzami idziem na groby.~CHÓR~Póki ciemno,
 698 IV   |             płakać, przestań szlochać,~Idźmy każdy w swoję drogę,~Ja
 699 IV   |              Co nim kiedyś jak dziecko igrał przy piastunie,~Dziś dla
 700 II   |               ogniem pałam;~Choć sobie igram do woli,~Latam, gdzie wietrzyk
 701 IV   |             Tam ona wyszła, patrzeć na igraszkę dzieci,~Tam, gdy ją przy
 702 Widow|               zapasów,~Ni na rycerskim igrzysku.~"Nie zgadnę, jak długie
 703 II   |                           DZIADY~CZĘŚĆ II~GUŚLARZ - STARZEC PIERWSZY
 704 IV   |                I zwabi nieprzyjaciela.~Iluż to braci moich złe jaszczurki
 705 Upior|                niegdyś silnie do mojej imaginacji; słuchałem bajek, powieści
 706 IV   |               do niej słówko, nazwę po imieniu,~A zły człowiek podsłucha.
 707 IV   |             der Ergebung, bloss um mir immer fort zu sagen: "Ach, so
 708 Upior|          śpiewy zaś obrzędowe; gusła i inkantacje są po większej części wiernie,
 709 IV   |            zmówić i Zdrowaś Maryja.~Są inne, słuszniej godne litości
 710 Widow|               i dłoni szkoda.~Te oczki innym źrenicom błysną,~Te rączki
 711 Widow|             Ciemne przeczucie, może to instynkt grobowy.~Znajdę cmentarz
 712 IV   |               już drugie odgadło.~Całą istnością połączeni ścisło,~Spojrzawszy
 713 Widow|            Pyłek [każdy] błądzący śród istot ogromu,~Padnie w końcu na
 714 Widow|                wszędzie nad tobą~Pewna istota, która z oczu cię nie traci,~
 715 IV   |               nudnego obrotu,~Gardzący istotami powszedniej natury,~Szukałem,
 716 IV   |               puchu marny! ty wietrzna istoto!~Postaci twojej zazdroszczą
 717 IV   |                           DZIADY~CZĘŚĆ IV~ ~MIESZKANIE KSIĘDZA - STÓŁ
 718 II   |           miałem w ustach,~Otrząsnąłem jabłek kilka.~Lecz ogrodnik skryty
 719 II   |              ogrodu?~Gruszka dojrzewa, jabłko się czerwieni;~Trzy dni
 720 IV   |                okiem,~Ha! okiem! okiem jadowitej zmije,~Całe piekło z mych
 721 IV   |              mamidła,~Sam przyprawiłem jady, od których szaleję!~Po
 722 Widow|               męża,~Lecz z jego wnuków Jagiełło~Teraz walczy i zwycięża.~"
 723 IV   |             puszczasz się na zbrodnie!~Jakakolwiek przeszkoda tutaj was rozdwoi:~
 724 Widow|              czarownych omamień,~Coraz jakąś cząstkę traci~I powoli wrasta
 725 II   |           kroki.~GUŚLARZ~Wszelki duch! jakaż potwora!~Widzicie w oknie
 726 IV   |                wiedzieć kędyś zniknął, jakbyś wpadł do wody,~Litery nie
 727 Upior|                 to cierpieć co roku,~I jakem skończył, zakończyć.~ ~"
 728 IV   |       najczęściej gra u fortepiana?~Do jakiego wybiega na przechadzkę zdroju?~
 729 IV   |          stronie.~Powiedz, mój bracie, jakiegoś ty rodu?~PUSTELNIK~O tak!
 730 IV   |        najcudniejsza postać dziewicza,~Jakiej Bóg dotąd nie pokazał wzoru,~
 731 II   |          GUŚLARZ~Czyscowe duszeczki!~W jakiejkolwiek świata stronie:~Czyli która
 732 Widow|        szeleszczą na łące~Jakoby nimfy jakiejś stopki latające;~Spojrzę:
 733 IV   |                można tak się zgubić? w jakiejże odzieży?~GUSTAW~(z gniewem)~
 734 IV   |               dziecię,~Za twe na ziemi jakieżkolwiek grzechy~Przyjmie w rachunku
 735 IV   |                bliźnich swoich, ludzi.~Jakkolwiek w twardej Bóg doświadcza
 736 Widow|               cichy szeleszczą na łące~Jakoby nimfy jakiejś stopki latające;~
 737 Widow|             STARZEC~Od tego dnia, ach, jakżem daleko odpłynął!~Wszystkiem
 738 II   |               w święty przybytek;~Jest jałmużna, są pacierze,~I jedzenie,
 739 IV   |                umarł we mnie Godfred i Jan Trzeci.~Odtąd wszystkich
 740 IV   |              się z Tassem~Albo oglądać Jana zwycięstwo pod Wiedniem.~
 741 IV   |               turbany i obcięte szyje,~Janczarów zgraja pierzchła lub do
 742 Widow|               STRZELCA~Śród wzgórzów i jarów,~I dolin, i lasów,~Śród
 743 Widow|          męczarnia,~Z ciemnej, głuchej jaskini stałaby się rajem!~Jakby
 744 Widow|             nie obaczy.~I co noc w swą jaskinią powraca w rozpaczy.~Szalony,
 745 Widow|           draźnić rany.-~ ~Witajże, ma jaskinio - na wieki zamknięci,~Nauczmy
 746 Widow|               narcyz kłania się tobie,~Jasną źrenicą śród polnych dzieci~
 747 Widow|              ucho!...~Zasnąłem we mgle jasnej; z góry i z daleka~Coś błyszczy,
 748 IV   |        pierścionku~Brylant pała,~Takie jaśniały w oczach płomienie.~Lecz
 749 IV   |          grobie,~W cieniach wieczności jaśniej błyszczy się ta świéca~Niż
 750 IV   |               Tak właśnie ona nade mną jaśnieje!~(śpiewa)~Czyli słońce światu
 751 II   |       zawieście całuny.~Niech księżyca jasność blada~Szczelinami tu nie
 752 IV   |            ironią)~Błyskotkę niosę dla jasnych panów!~Ot, tym wina utoczę
 753 IV   |                Iluż to braci moich złe jaszczurki spasły!~Kląłem więc ozdobę
 754 IV   |           piasku wbita,~Zrąbaną z koni jazdę rozniosły kopyta.~Aż pod
 755 IV   |              noch nicht traurig genug?~Jean Paul~ ~KSIĄDZ~Dzieci, wstawajmy
 756 Upior|                cierpi kary,~Bo smutnie jęczał i płomieniem buchał;~Niedawno
 757 IV   |                kiedy dumam, narzekam i jęczę,~Deszcz lał jak z wiadra,
 758 II   |              męki zniosę snadnie;~Wolę jęczeć w piekle na dnie,~Niż z
 759 IV   |             Biedny człowieku, po co to jęczenie?~Ej, dosyć rozpaczą grzeszyć!~
 760 IV   |          drągiem;~Nie dbał, że w progu jęczy wdowa i sierota~Nikogo nie
 761 IV   |             zegar)~Łańcuch szeleści... Jedenasta wybija!~KSIĄDZ~Gustawie!~(
 762 IV   |           urządził ku wspólnemu życiu,~Jednakowa nam gwiazda świeciła w powiciu,~
 763 IV   |                spotkał się wejrzeniem?~Jednąm wybrał z tylu dziewcząt
 764 Widow|             czarów! co tam strachów!~W jednem sklepisku zapadłem-~Jak
 765 IV   |               ciałem,~Złączy się znowu jedność, dusza z duszą zleje;~Bo
 766 IV   |         ciekiem,~Postawą sobie bliscy, jednostajni wiekiem,~Ten sam powab we
 767 Widow|             jednym zawsze zamiarem i z jedyną żądzą,~Na ziemi tropią zdobycz -
 768 Widow|              gorycz wychyliłem do dna,~Jedynej, lecz największej śmiem
 769 IV   |                i przyjaciół tyś został jedyny!~Choć głodem przemorzony
 770 Widow|              CHÓR WIEŚNIAKÓW NIOSĄCYCH JEDZENIA I NAPOJE; STARZEC PIERWSZY
 771 II   |               jałmużna, są pacierze,~I jedzenie, i napitek.~CHÓR~Ciemno
 772 Widow|         polujemy, chociaż ty w poranki~Jedziesz na świat, ja łowy rozpoczynam
 773 IV   |                 Nim ja powrócę, bawcie jegomościa.~(odchodzi)~DZIECKO~(oglądając)~
 774 IV   |               Lecz nie wiem; czy tylko jęki,~Czy nawet imię podsłuchał;~
 775 IV   |              Cha cha cha! tato, co się jemu dzieje?~Biega i gada ani
 776 Widow|               głową,~Nad słotny deszcz jesienny zimniejsze ich słowa!~Co
 777 II   |                piekielnej jamy,~Której jesteście tak blisko:~Was wzywamy,
 778 II   |             Zbytkiem słodyczy na ziemi~Jesteśmy nieszczęśliwemi.~Ach, ja
 779 IV   |               KSIĄDZ~Ach! włosy mi się jeżą; drżą pode mną nogi,~W imię
 780 Widow|           słowa mają znaczyć.~STRZELEC~Jeżeliś niepojętny, będę się tłumaczyć.~
 781 II   |            obłokach zbiega tęcza,~By z jeziora wody dostać,~Tak ona świeci
 782 IV   |              pomieszany.~PUSTELNIK~(do jodły)~Chodź, bracie, nie lękaj
 783 II   |            główki w promieniu,~Ubiór z jutrzenki światełka,~A na oboim ramieniu~
 784 II   |           żwawo, tylko śmiało.~STARZEC~Jużem gotów.~GUŚLARZ~Daję hasło.~
 785 IV   |              Inny jest wzrok pasterza, kachanka, poety.~Ach! ja tak ją na
 786 II   |              bramy,~Was tym światłem i kadzidłem~Zapraszamy, zaklinamy.~CHÓR~
 787 Widow|             ręce,~Niech sam skruszę me kajdany~I uczynię koniec męce.~Wziął
 788 IV   |           głowę w trunie;~Gdyby z tego kamienia gorzka łza nie ciekła,~Księże,
 789 IV   |                koły, z posadzek wyjęto kamienie,~Dziedziniec mech zarasta,
 790 IV   |                   Umrzeć!...~(z żalem)~Kamienni ludzie! wy nie wiecie,~Jak
 791 IV   |              Atlasa~Dźwigającego nieba kamiennym ramieniem.~Na próżno! jedna
 792 IV   |       pieniędzy worku~Leżała na dnie w kantorku.~Za to i teraz po śmierci,~
 793 IV   |               tamten biegaliśmy lasek,~Kąpielą była rzeczka u okien ciekąca,~
 794 Upior|                 Huslar, Guślarz, razem kapłan i poeta (gęślarz).~W teraźniejszych
 795 II   |             WIEŚNIAKÓW I WIEŚNIACZEK - KAPLICA, WIECZÓR~ ~There are more
 796 Upior|               święci Dziady tajemnie w kaplicach lub pustych domach niedaleko
 797 IV   |             mój życie było dostateczną karą,~A dziś, nie wiem, nagrodę
 798 IV   |           Słychać wrzaski pojezdnych i karet tarkoty.~Już jestem blisko
 799 II   |                z pragnienia, z głodu~I karmić drapieżne ptaki.~Lecz niestety!
 800 IV   |          słyszę! o straszna ciekawości karo!~(ze złością uderza się
 801 IV   |         wywabiała wędką~Srebrnopiórego karpia, pstrąga z kraśną cętką;~
 802 IV   |                łez zabiera każdy znany kątek,~I resztę uczuć, i łzy wylałem
 803 IV   |                wzięci~Czyscowe cierpią katusze.~Za nich ofiarujmy Bogu.~(
 804 IV   |               mówią w bajce,~Z różnych kawałków sukmany,~Na skroniach trawa
 805 IV   |          bezkarnie.~Pożegnać, porzucić każą...~Umrzeć!...~(z żalem)~
 806 Widow|              CHÓR MŁODZIEŻY~Tu guślarz kazał młodzieży~Stanąć na drogi
 807 II   |              tylko śmiało.~STARZEC~Jak kazałeś, tak się stało.~CHÓR~Ciemno
 808 IV   |            Właśnie, właśnie to była do kazania para!~Słyszałem od niej
 809 IV   |           podmuchy~I lada rosa obrywa.~Każde wzruszenie moje natychmiast
 810 Widow|              Tak jest dzisiaj i będzie każdego wieczora.~Szczęśliwi! - ~
 811 Widow|           marzy,~Którego rysów szuka w każdej nowej twarzy,~I w każdym
 812 Widow|                Coś mi rozkazał spełnić kielich życia~I zbyt wielki, zbyt
 813 IV   |   przedporannym mroku~Ktoś nasuwa się, kijem podpierając kroku.~Kobieta
 814 IV   |      rozgłaszane żale,~Płatny orszak i kirem powleczone cugi.~Jeśli,
 815 IV   |           Wytarte płótno, przy pięknej kitajce?~(postrzega sztylet, Pustelnik
 816 IV   |           urywa śpiewanie)~wspominać,~(kiwa głową)~(śpiewa)~Ale twoją
 817 IV   |               cyprysu drzewie,~A drugą kładąc na piersi,~Zaprzysięgliśmy
 818 IV   |           moich złe jaszczurki spasły!~Kląłem więc ozdobę własną,~Która
 819 Widow|               żałobie,~Wysmukły narcyz kłania się tobie,~Jasną źrenicą
 820 IV   |          podstępy?~Chociaż się dziwnym kłębkiem twoja żałość gmatwa,~Lecz
 821 Widow|           wyłamane z piersi kryształów klejnoty!~Wtenczas przeszłość do
 822 IV   |                 po powszednim chlebie,~Klęknijcie przy mnie dokoła,~Podziękujmy
 823 II   |          przybywa,~Zamykajcie drzwi na kłódki;~Weźcie smolny pęk łuczywa,~
 824 II   |                łozy.~Każdą kość, jak z kłosa żyto,~Jak od suchych strąków
 825 IV   |               Lecz nie widzicie ręki i klucza!~Gdyby z twych oczu ziemskie
 826 Widow|              niebo grot zmierza,~Czy w knieje i smugi,~Stąd leci grad
 827 IV   |               Słuchajcie, znałem pewną kobietę za młodu,~Tak jak ja nieszczęśliwą,
 828 IV   |        rozstrzygła!~(mocniej, gniewny)~Kobieto! puchu marny! ty wietrzna
 829 IV   |                bronią za życia są oczy kobiéty,~(ponuro)~A po śmierci grzesznika
 830 IV   |             godzina.~CHÓR DZIECI~Jakże kocha dziewczyna,~Co chwilę przypomina.~
 831 IV   |      niebieskiej istoty.~Zbrodniarz ją kochający wróciłby do cnoty,~A ty,
 832 II   |                krasę;~Lecz żadnego nie kochałam.~Za to po śmierci nie wiem,
 833 IV   |           powabna urody.~Jak z zapałem kochałeś, tak naśladuj godnie~Myślenia
 834 IV   |               oh, czujecie, wy, coście kochali!~Jakim zawiść ogniem pali!...~
 835 IV   |             Pan Bóg z nami! ktoś, moja kochana?~Czego, po domu pustym błąkasz
 836 Widow|                Rozświecić przed oczyma kochanej istoty,~Jak wyłamane z piersi
 837 II   |                barankiem;~Ale nigdy za kochankiem.~Pieśni i fletów słuchałam
 838 Widow|            przezieram z daleka!~Takich kochanków tutaj~(wskazuje ziemię)~
 839 IV   |                 Stróżu i niegdyś całej kochanku rodziny,~Z licznych sług
 840 IV   |       Tymczasem, jak cień błądząc przy kochanych wdziękach,~Bywam albo w
 841 II   |              łuczywa,~Stawcie w środku kocioł wódki.~A gdy laską skinę
 842 Widow|         Słyszałem z daleka,~Żeś wołał; kogo? na co? nie wiem doskonale~
 843 II   |                 skąd ta nuda:~Wyglądam kogoś za każdym szelestem,~Ach,
 844 II   |               świécy.~Przeszła północ, kogut pieje,~Skończona straszna
 845 IV   |           wiecie, kto zawiesił wagi!~O kołach, o sprężynach rozum was
 846 IV   |               PUSTELNIK~Mały robaczek, kołatek,~A niegdyś wielki lichwiarz!~(
 847 IV   |          niegdyś wielki lichwiarz!~(do kołatka)~Czego żądasz, duszko?~(
 848 Widow|              dąbrowie.~MŁODZIEŻ~Między kolebką i groby~Młody nasz wiek
 849 IV   |                 Altano! mego szczęścia kolebko i grobie,~Tum poznał, tum
 850 Widow|            krokiem;~Wszak nie nucim po kolędzie,~Nucimy piosnkę żałoby;~
 851 Widow|      szczęśliwej drogi.~STRZELEC~Hola, kolego! nie bądź taki raptusowy.~
 852 IV   |              miejscu, grobowej podobna kolumnie;~Potem biegła, jak lekkie
 853 IV   |                i zniszczenie!~Z płotów koły, z posadzek wyjęto kamienie,~
 854 IV   |                listka wisząc, u słabej kołysał się nici,~Ja i on równie
 855 IV   |          proszku zamki!~Zrobiwszy mnie komarem, chce zmienić w Atlasa~Dźwigającego
 856 IV   |               usiadłszy z dziećmi przy kominie.~A ja się męczę w słotnej,
 857 IV   |               jaka rada!~Ach, już, już kona, wbił do rękojeści,~Padł
 858 IV   |              ciężka śmierć pustelnika!~Konając patrzy na świat, sam jeden
 859 Widow|         spoconym czołem~Dzienną zabawę kończą za biesiadnym stołem.~Każdy
 860 IV   |                piasku wbita,~Zrąbaną z koni jazdę rozniosły kopyta.~
 861 Widow|             ogarów~I trąby hałasów:~Na koniu, co lotem~Sokoły zadumi,~
 862 IV   |         Zrąbaną z koni jazdę rozniosły kopyta.~Aż pod wał trzebim drogę!...
 863 II   |              wstęga~Albo jak sznurkiem korale,~Od piersi aż do nóg sięga.~
 864 II   |            darmo płacze:~My tu czarnym korowodem,~Sowy, kruki i puchacze,~
 865 IV   |              Żyje, lecz żyje tylko jak kościotrup nagi,~Który lekarz tajemną
 866 Widow|              pachnące,~Pieszy robotnik kosi dąbrowę,~Zranił małżonka,
 867 IV   |             Albo może kuglarstwo? - Są kosztowne bronie~Których ostrze przenika
 868 Upior|                zwała się niegdyś ucztą kozła, na której przewodniczył
 869 Upior|                na której przewodniczył Koźlarz, Huslar, Guślarz, razem
 870 Widow|                musi być kędyś, choć na krańcach świata,~Ktoś, co do mnie
 871 IV   |        kochanek.~Patrz, uchodzi z lica krasa,~Wzrok zapada i zagasa,~
 872 II   |              stada,~Którzy mą wielbili krasę;~Lecz żadnego nie kochałam.~
 873 IV   |       Srebrnopiórego karpia, pstrąga z kraśną cętką;~A dziś!...~(płacze) ~
 874 II   |          zefirkiem goni,~Za muszką, za kraśnym wiankiem,~Za motylkiem,
 875 Widow|    westchnienia,~I wiecznie około mnie krąży na kształt cienia.~Ileż
 876 IV   |           przypomina)~Tak się w głowie kręci!...~Nie! nie! ja wszystko
 877 IV   |           odpowiem.~Plączą się skoczne kręgi przy śpiewach i brzęku,~
 878 IV   |                była ze mną,~Choćby jak krewna z krewnym, jak siostrzyczka
 879 IV   |           duszę, o! lepiej daleko,~Niż krewni modnym balem wydanym na
 880 Widow|                niedziele~Zebrało się i krewnych, i sąsiadów wiele~Urodziny
 881 IV   |               mną,~Choćby jak krewna z krewnym, jak siostrzyczka z bratem,~
 882 IV   |                  Wychodziłem z ogrodu, krok mię własny zdradza,~Pod
 883 Widow|               Z cichym pieniem, wolnym krokiem;~Wszak nie nucim po kolędzie,~
 884 IV   |            wszystkie złoto Tagu,~Gdyby królestwo w niebie,~Oddałbym ją za
 885 IV   |            barwionymi szaty,~Był jakiś królik albo pan bogaty,~I wielkim
 886 IV   |                 Życie moje ścisnąłem w krótkie trzy godziny~I znowu wycierpiałem
 887 IV   |            przyjazd mój w te bramy;~Po krótkim oddaleniu gdym wracał do
 888 IV   |         ofiarował Bogu.~KSIĄDZ~(chwyta krucyfiks)~Prawda, zaraz dokończym...~(
 889 II   |            Niechaj nagie świecą kości.~KRUK~Nie lubisz umierać z głodu!~
 890 IV   |                 Ogień płonie!~Stopiłby kruszce i głazy,~Gorszy niż ten
 891 IV   |     spółuczniów, szykuję pod lasem:~Tu krwawe z chmur pohańskich świecą
 892 IV   |        męczarni!~Przebudzony, ujrzałem krwawy promyk wschodu.~Czekam chwilę:
 893 Widow|                tęczy~Lub jasnym źródła kryształem!~Niechaj twojej blask obsłony~
 894 Widow|          istoty,~Jak wyłamane z piersi kryształów klejnoty!~Wtenczas przeszłość
 895 IV   |               oczy ciekawe w podwoje z kryształu,~Wszystkie stoły nakryto,
 896 IV   |           wieków:~Dwie były poświęcone krzewiny u Greków.~Kto kochał, od
 897 IV   |          pustym gmachu,~Żegnając się i krzycząc słania się z przestrachu.~
 898 IV   |           Ksiądz wyrzekł drugie imię i krzyknął: "Niech żyją!"~(wpatruje
 899 Upior|            Inny szyderskie oczy zechce krzywić.~Do jednej idąc, za cóż
 900 II   |             puchacze, kruki,~Szponami, krzywymi dzioby~Szarpajmy jadło na
 901 Widow|             zwyczajem~Dumać, ja zdobić krzyże kwiatami i majem.~Mówią,
 902 Widow|            ręki nie ściśnie.~On ciemny krzyżyk w prawicy trzyma,~A miejsca
 903 Widow|              SAMOTNYM POKOJU - NA BOKU KSIĄG MNÓSTWO, FORTEPIANO, OKNO
 904 Widow|                Samotny książkę czytam; książka z rąk wypadła,~Spojrzałem
 905 Widow|              ŚWIECA GASNĄCA NA STOLE I KSIĘGA ROZŁOŻONA (ROMANS   "VALERIE")~ ~
 906 IV   |           nauczyłeś czytać!~W pięknych księgach i pięknym przyrodzeniu czytać!~
 907 IV   |            godła.~(bierze książki)~Weź księgę i odczytaj dzieje zeszłych
 908 IV   |        chciałbym nikomu.~(poufale)~My, księża, tylko błędne prostujemy
 909 IV   |            chmur pohańskich świecą się księżyce,~Tam Niemców potrwożonych
 910 IV   |          bracie, nie lękaj się dobrego księżyny.~DZIECI~Tato! ach, patrzaj,
 911 Widow|              błyszczy, choć widocznych kształtów nie obleka;~I czuję promień
 912 IV   |          strasznie, drżysz jak listek.~Ktokolwiek jesteś, długą przejść musiałeś
 913 Widow|            głosach, i dłoniach~Twarze, którem z dzieciństwa ukochać przywykał,~
 914 IV   |              zapaliłaś niecne ogniska,~Którymi łańcuch wiążący nas pryska,~
 915 II   |                z głodu!~Pomnisz, jak w kucyją samą,~Pośród najtęższego
 916 Widow|        dojedzie~Odyńca bez trwogi?~Kto kudły niedźwiedzie~Podesłał pod
 917 IV   |                Skutki szału,~Albo może kuglarstwo? - Są kosztowne bronie~Których
 918 IV   |               rozłogi,~Jaki to sterczy kurhanek?~Spodem uwieńczon jak w
 919 Upior|                powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę dziadów, czyli
 920 Widow|                Dumać, ja zdobić krzyże kwiatami i majem.~Mówią, że dzisiaj
 921 IV   |               Z tych lasów przynosiłem kwiateczki, jagody,~Z tych zdrojów,
 922 II   |               Gdzie dotkniem, rozkwita kwiatek.~Lecz choć wszystkiego dostatek,~
 923 IV   |               Znajdziesz u mnie świeże kwiatki,~Czułe serce znajdziesz
 924 II   |           skakać, wybiec w pole,~Urwać kwiatków dla Rozalki,~Oto była moja
 925 IV   |           świeci;~Usta, gdzie się róża kwieci,~Więdną, gubią blask szkarłatu,~
 926 Widow|               i głos matki powtarzając kwili.~Lecz i ty mię porzucasz,
 927 Widow|             ogień razem nas sprowadzi,~Łacniej drogę znajdziemy. ~O mój
 928 IV   |                ona tak jest czuła, tak łacno dotkliwa;~Jako na trawce
 929 IV   |                się, ściska,~Lica, usta łączą się, drżą, palą,~Dusza wionie
 930 Widow|           obecnym chwil lubych użyciem~Łącząc wszystko, żyć całym i zupełnym
 931 IV   |             Gdy nas wszędzie tożsamość łączy niedościgła,~Bóg osnuł przyszłe
 932 Widow|           odpłynął!~Wszystkiem znajome lądy i wyspy ominął,~Wszystkie
 933 IV   |     Leichenschleier auf, die in Särgen lagen - ich entfernte den erhabenen
 934 IV   |            jeśli wiesz, drogę!~KSIĄDZ~(łagodnie, z uśmiechem)~Dróg śmierci
 935 IV   |                prószącego śniegu,~A na łąkach zaranna połyska się rosa,~
 936 II   |              nie doznałem.~Pieszczoty, łakotki, swawole,~A co zrobię, wszystko
 937 IV   |               narzekam i jęczę,~Deszcz lał jak z wiadra, tęgi wicher
 938 II   |              praca,~A jej praca stroić lalki.~Przylatujemy na Dziady~
 939 IV   |               się ta świéca~Niż tysiąc lamp w niechętnej palonych żałobie.~
 940 Widow|             samotne ściany~I nie targa łańcucha, by nie draźnić rany.-~ ~
 941 Widow|               dziwny rodzaj pokuty-~Na łańcuchu, przed zwierciadłem~Stoi
 942 IV   |             gwiazdą na wieki się spoi,~Łańcuchy tu wiążące prysną razem
 943 Widow|       drobiazgi stłukę.~By z ciebie ta larwa spadła.~To mówiąc, nagłym
 944 IV   |            teraz trwożyć~I na kochanka larwę potępieńca włożyć?~Po co?
 945 IV   |             ptasze w tamten biegaliśmy lasek,~Kąpielą była rzeczka u
 946 IV   |               spółuczniów, szykuję pod lasem:~Tu krwawe z chmur pohańskich
 947 II   |      przyjaciele,~Ten wianek na koniec laski.~Zapalam święcone ziele,~
 948 II   |               po pauzie)~Precz stąd na lasy, na rzeki,~I zgiń, przepadnij
 949 II   |              Jeszcze musisz sama jedna~Latać z wiatrem przez dwa roki,~
 950 Widow|                 Czyj dowcip gnał rojem~Lataczów do sideł?~Kto wstępnym wziął
 951 Widow|            Jakoby nimfy jakiejś stopki latające;~Spojrzę: chwieją się kwiaty
 952 II   |              Choć sobie igram do woli,~Latam, gdzie wietrzyk zawieje,~
 953 II   |            moja Rózia.~My teraz w raju latamy,~Tam nam lepiej niż u mamy.~
 954 IV   |             wchodzę, cóż się dzieje?~Z latarnią, z siekierami plądrują złodzieje,~
 955 IV   |                do wywikłania tajemnica łatwa.~PUSTELNIK~Prawda! lecz
 956 IV   |                o drzewo, wtem na końcu ławki~Widzę bukiety, trawkę, listek
 957 IV   |          strony chmura gruba napędzała lawy,~A z tamtej strony księżyc
 958 IV   |       Schwyciłem, zgniotłem, - oczy na łeb mu wybiegły!~Siadam na ziemi
 959 II   |        pierzchliwej fali~Przez wieczne lecąc bezdroże,~Ani wzbić się
 960 IV   |               lubią światła, w światło lecieć muszą,~To są dla ciemnych
 961 II   |          jednej z wieśniaczek)~Do mamy lecim, do mamy.~Cóż to, mamo,
 962 II   |               modlitwa nic nie zjedna.~Lećże sobie z Panem Bogiem.~A
 963 IV   |            BIJĄCY~ ~Ich hob alle mürbe Leichenschleier auf, die in Särgen lagen -
 964 IV   |              jodły)~Chodź, bracie, nie lękaj się dobrego księżyny.~DZIECI~
 965 IV   |             jak kościotrup nagi,~Który lekarz tajemną sprężyną rozruszy;~
 966 IV   |         kształty olbrzymie!~Został się lekki cienik, mara blada,~Drobniuchne
 967 II   |           będzie?~GUŚLARZ~Naprzód wy z lekkimi duchy,~Coście śród tego
 968 Widow|           witać~I powracających pytać,~Lękliwym rozpędzać trwogę,~Błędnym
 969 Widow|                się szukać skarbów albo leków~I trucizn - my niewinni
 970 II   |               duszą pospołu.~Choć zgon lepiankę rozkruszy,~Choć was anioł
 971 IV   |               wiernie służy!~Nieczuła, lepsza od tych niby czułych ludzi.~
 972 Upior|         słuchałem,~Choć i sam może nie lepszy od drugich,~Sam bym się
 973 IV   |                 w romansach znajdziesz lepszych wiele!~(z uśmiechem, biorąc
 974 Widow|             tęczy.~Róża z fijałkiem na letniej łące~Podają sobie dłonie
 975 Widow|               gwiazd rozświecą.~ ~*~NA LEWĄ STRONĘ TEATRU WCHODZI CHÓR
 976 Widow|            MNÓSTWO, FORTEPIANO, OKNO Z LEWEJ STRONY W POLE; NA PRAWEJ
 977 IV   |              jego przy pieniędzy worku~Leżała na dnie w kantorku.~Za to
 978 IV   |         samotny, obok weselnego tłumu,~Leżałem na zroszonej gorzkim płaczem
 979 IV   |               uczuciem, datkiem jednej łezki,~Za którą znowu Ojciec odpłaci
 980 IV   |        ubóstwiam obrazku,~Że nie śmiem licem skazić jej bezbronnych ustek,~
 981 II   |             uszy?~Wypędź żebraczkę, do licha".~Posłuchał hajduk niecnota,~
 982 IV   |              kołatek,~A niegdyś wielki lichwiarz!~(do kołatka)~Czego żądasz,
 983 IV   |               roztoczył...~Ci znowu, w licznym snujący się gwarze,~Są dumnych
 984 Widow|            trafne strzały, cudze pudła liczy;~Żartują z siebie głośno
 985 IV   |             tej rozdartej sukni, z tym liściem na czole,~Wnijdę i stanę
 986 IV   |                wzdychasz nieustannie~I litaniją mówisz o Najświętszej Pannie".~
 987 IV   |         zniknął, jakbyś wpadł do wody,~Litery nie napisać, nie nakazać
 988 Upior|                  Ten dumą śmieszy, ten litością nudzi,~Inny szyderskie oczy
 989 Upior|               Szydercom litość, śmiech litościwemu.~Tylko, o luba! tylko ty
 990 Widow|            dotąd Olgierda ramię,~Naszą Litwę wiodąc w pole,~Po dawnemu
 991 Upior|          pospólstwem w wielu powiatach Litwy, Prus i Kurlandii, na pamiątkę
 992 IV   |                 Nieraz chwytam śniegu, lodu,~Na gorącym cisnę łonie;~
 993 Widow|        pilnować prostej drogi,~Choć mu los wedle zwyczaju~Wszędzie
 994 IV   |               pamiątki rozstania, mego losu godła.~(bierze książki)~
 995 Widow|         zupełnym życiem;~Bylibyśmy jak lotne tchnienia, co je rosa~Wiosennym
 996 IV   |             nie mogłem nad dół skręcić lotu.~Kochanek przez sen tylko
 997 IV   |                jest potrzebnych tylu!~(łowi koło świecy motyla)~A tuś
 998 IV   |               podwiodła?~Czy wabiącymi łowiła uśmiechy~Albo kłamliwe układała
 999 IV   |              nie zamyka!~Żałobne grono łoża nie otoczy,~Nikt nie pójdzie
1000 IV   |           miejscu, gdzie stało niegdyś łoże mojej matki,~Złodziej rąbał