bold = Main text
     Part                                          grey = Comment text

3008 IV   |                 gdzie się róża kwieci,~Więdną, gubią blask szkarłatu,~
3009 IV   |            oglądać Jana zwycięstwo pod Wiedniem.~Wnet zwoływam spółuczniów,
3010 Widow|               będę szczerszy z tobą...~Wiedz naprzód, iż gdzie stąpisz,
3011 Widow|            tęsknoty,~Bez żalu; cóż mię wiedzie? jakiś zapęd nowy,~Ciemne
3012 IV   |            Przez wielkie cnoty i przez większe zbrodnie,~I z pastuszego
3013 II   |               goniłam stada,~Którzy mą wielbili krasę;~Lecz żadnego nie
3014 IV   |            Albo jest to coś na kształt wielkiego zegaru,~Który obiega popędem
3015 Widow|           Przed mą szablą, na me słowa~Wielkiej mocy, większej chwały:~Jestem
3016 IV   |               tylko raz co roku,~Około Wielkiejnocy.~CHÓR DZIECI~Jaka grzeczna
3017 IV   |               ścisnę wkoło szyi twojej wieńce!~Idę jak moję własność do
3018 Widow|              Nóżki z ostrogą, szyję mu wieńczy!~Wstążka błękitna, a kolor
3019 IV   |           wściekle,~Jak świdruje i jak wierci.~Przecież, jeśli łaska czyja,~
3020 IV   |                 Ach! tyż to, psie nasz wierny, nasz poczciwy Kruku!~Stróżu
3021 IV   |                żyje!"~(do Księdza)~Nie wierz, choćby ci szyderce~Po tysiąc
3022 IV   |                  KSIĄDZ~Ja we wszystko wierzę,~Cokolwiek w Piśmie Świętym
3023 IV   |              nam ogłasza~I w co zaleca wierzyć Kościół, matka nasza.~GUSTAW~
3024 IV   |            GUSTAW~I w co twoje pobożne wierzyły pradziady?~Ach! najpiękniejsze
3025 IV   |                Gdy weszła do wsi, cała wieś nawałem,~Urągając się z
3026 Upior|           znowu w mogile.~ ~Pełno jest wieści o nocnym człgwieku,~Żyją,
3027 Widow|               Zbłądziłem - otóż skutek wieszczego zapału!~Goniąc muzę, wyszedłem
3028 IV   |          drzémię.~Kiedyś duch mój przy wieszczym zapalał się rymie,~Kiedyś
3029 IV   |               Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!~Postaci twojej zazdroszczą
3030 II   |            garstka kądzieli.~Kto z was wietrznym błądzi szlakiem,~W niebieskie
3031 Widow|         błądził śród gmachów,~Biegł na wieże, schodził w jamy:~Co tam
3032 Widow|               jak długie lata~Mogłem w więzieniu przesiedzieć;~Ty świeżo
3033 Widow|             Takich cieniów, śmiertelną więzionych postacią?~Dusze ich wzięłyż
3034 Widow|           wieki zamknięci,~Nauczmy się więźniami stać się z własnej chęci-~
3035 IV   |          mierzyć piękności zalety!~Jak wilk lub jak astronom patrzają
3036 II   |            hałasu~I poszczuł psami jak wilka.~Nie przeskoczyłem tarasu,~
3037 Upior|         Spojrzyj i przemów, daruj małą winę,~Że śmiem do ciebie raz
3038 IV   |      nietęskliwy.~(Ksiądz przychodzi z winem i talerzem)~PUSTELNIK~(z
3039 Widow|         Chociaż mniej piękni, cóż temu winni?~Strzeż naszej barwy, ciesz
3040 Widow|                już pada?~A my przyszli winszować i od kilku godzin~Słońce
3041 IV   |             żyjąc, pokutę mieli za swe winy,~Oznajmiłem, wieczności
3042 Widow|            Olgierda ramię,~Naszą Litwę wiodąc w pole,~Po dawnemu Niemcy
3043 IV   |           łączą się, drżą, palą,~Dusza wionie w duszę... niebo, ziemia
3044 IV   |               dotkliwa;~Jako na trawce wiosenne puchy,~Które lada zefiru
3045 Widow|            lotne tchnienia, co je rosa~Wiosennym zionie rankiem, dążące w
3046 II   |                byłam, dziewczyną z tej wioski,~Imię moje u was głośne,~
3047 II   |             dziewiętnastą przeigrawszy wiosnę,~Umarłam nie znając troski~
3048 II   |                DZIEWCZYNA~Tu niegdyś w wiosny poranki~Najpiękniejsza z
3049 II   |             skręcone wianki~Na ścianie wiszą wysoko.~Tak wysoko, o ziemianki,~
3050 IV   |              nad sobą pająka,~Z listka wisząc, u słabej kołysał się nici,~
3051 Widow|              ukracać.~Będziemy idących witać~I powracających pytać,~Lękliwym
3052 Widow|                by nie draźnić rany.-~ ~Witajże, ma jaskinio - na wieki
3053 IV   |               O, znam ją odtąd dobrze, witamy się co dnia!~Spojrzę na
3054 IV   |               anioła~I cień mój błędny wkradnie się do nieba.~(zegar zaczyna
3055 IV   |                mnie rozkazuje i nadaje władzę~Oświecać lud, wytępiać reszty
3056 Upior|                światłe duchowieństwo i właściciele usiłowali wykorzenić zwyczaj
3057 IV   |            twojej wieńce!~Idę jak moję własność do piekła zagrabić,~Idę!...~(
3058 IV   |            Prawda! lecz to są ludzkiej własności narowy,~Że, co dzień cały
3059 IV   |         Wychodziłem z ogrodu, krok mię własny zdradza,~Pod pałac niewidoma
3060 Widow|            Wszystkie ciekawości świata~Własnymi odwiedzisz kroki.~"Znam
3061 II   |                w ciele muszę~Potępioną włóczyć duszę,~Nim kto z was, poddani
3062 IV   |             taki właśnie był kolor jej włosa~Jak te cyprysu gałązki!~
3063 IV   |           Opasała mię wkoło na kształt włosiennicy;~Pierś przejada... w ciało
3064 IV   |                 Że ja podobną sukienkę włożę?~Ja byłem taki szczęśliwy!~(
3065 IV   |              kochanka larwę potępieńca włożyć?~Po co? czego chcę od niej?
3066 IV   |               zwycięstwo pod Wiedniem.~Wnet zwoływam spółuczniów, szykuję
3067 IV   |                z tym liściem na czole,~Wnijdę i stanę przy stole...~Zdziwiona
3068 IV   |              ku altance, jakiś szmer u wniścia,~To ona?... Nie! to wietrzyk
3069 Widow|              stracie męża,~Lecz z jego wnuków Jagiełło~Teraz walczy i
3070 Widow|            żądać nagrody :~Pobłogosław wnukowi - niechaj umrze młody~ ~*~
3071 Widow|                 Twój jeszcze głos, mój wnuku, ostatnia pociecho,~Jak
3072 IV   |                 Odstrzelone od modrych wód lica.~~Pocałunek jej, ach,
3073 II   |              skinę z dala,~Niechaj się wódka zapala.~Tylko żwawo, tylko
3074 II   |                Stawcie w środku kocioł wódki.~A gdy laską skinę z dala,~
3075 IV   |      potrwożonych następują roty;~Każę wodze ukrócić, w toku złożyć groty,~
3076 IV   |                 Błyszczy jak księżyc w wodzie odbity:~Nie mogę dostać,
3077 Widow|          słyszałem o nazwisku,~Ni śród wojennych zapasów,~Ni na rycerskim
3078 IV   |                 Nic ani szaśnie, cicho wokoło.~PUSTELNIK~(do Dzieci z
3079 Widow|               GUSTAW~Ja miałbym ciebie wołać?~STRZELEC~Słyszałem z daleka,~
3080 IV   |                mali,~"Gustaw! Gustaw!" wołają, pojazd zatrzymali:~Lecą
3081 Widow|                Słyszałem z daleka,~Żeś wołał; kogo? na co? nie wiem doskonale~
3082 II   |          dziecięciem pod bramą.~Panie! wołałam ze łzami,~Zlituj się nad
3083 II   |             pospołu;~Lecz, od ludzkiej wolne skazy,~Żyłyście nie nam,
3084 Widow|              mnogie pękły miecze,~Tylu wolność postradało.~"Kto jestem?
3085 Widow|           obrzędzie,~Z cichym pieniem, wolnym krokiem;~Wszak nie nucim
3086 II   |               człowiek ubierze;~Lecz w wonne skręcone wianki~Na ścianie
3087 IV   |              dusza jego przy pieniędzy worku~Leżała na dnie w kantorku.~
3088 II   |               blada~Szczelinami tu nie wpada.~Tylko żwawo, tylko śmiało.~
3089 IV   |          ukrócić, w toku złożyć groty,~Wpadam, a za mną szabel polskich
3090 IV   |              Powiązał na wieki z sobą!~Wprzód, nim je wyjął ze światłości
3091 IV   |               i okrył cielesną żałobą,~Wprzódy je powiązał z sobą!~Teraz,
3092 Widow|              moi!~Nie godzi się do wsi wracać;~Nie godzi się biec w ich
3093 IV   |              Po krótkim oddaleniu gdym wracał do mamy,~Już mię dobre życzenia
3094 Widow|                przesiedzieć;~Ty świeżo wracasz ze świata:~Musisz mi o nim
3095 Widow|           jakąś cząstkę traci~I powoli wrasta w kamień.~Aż do piersi był
3096 Widow|                kto częściami do mogiły wrastał!~Twój jeszcze głos, mój
3097 IV   |             błędach nieznużony goniec;~Wreszcie, na próżno zbiegłszy kraj
3098 Widow|               bez zwierzyny.~Jak tylko wrócę, zaraz muszę im zaśpiewać.-~
3099 IV   |                Zbrodniarz ją kochający wróciłby do cnoty,~A ty, niby cnotliwy,
3100 Widow|              czystym niebem.~ ~DZIECIĘ~Wróćmy lepiej do chaty, coś tam
3101 IV   |           górne pchnąłeś loty,~Których wrodzony ogień podniecałeś sztucznie.~
3102 IV   |              skurczony laty,~Pilnujesz wrót bez zamka i bez panów chaty.~
3103 II   |          niecnota,~Za włosy wywlekł za wrota!~Wepchnął mię z dzieckiem
3104 Widow|        cmentarz i coś mi w głębi serca wróży,~Że nazad już nie będę potrzebował
3105 IV   |             rozpędza ciemnoty,~Słychać wrzaski pojezdnych i karet tarkoty.~
3106 IV   |              żałosne pisklę!... precz, wrzasku niewieści!~Będęż, jak dziecko
3107 IV   |                w życia kwiecie,~Ledwie wschodząca na świecie,~Żegnać się musi
3108 IV   |              chmura leci,~I czy ledwie wschodzące, czy dojrzałe plony~Jako
3109 Upior|        homerycznych, w Skandynawii, na Wschodzie i dotąd po wyspach Nowego
3110 IV   |         odmieńce!~(dobywa sztylet i ze wściekłą ironią)~Błyskotkę niosę
3111 IV   |          piekle,~Słyszycie, jak gryzie wściekle,~Jak świdruje i jak wierci.~
3112 IV   |                i świat, i rozkosze,~(z wściekłością)~I twego!... wszystko...
3113 Widow|                Takich kochanków tutaj~(wskazuje ziemię)~cóż innego czeka?~
3114 IV   |            ślepą, martwą jak opoka,~Na wskróś okiem przebiję!~Wgryzę się
3115 IV   |             Krwią mnie serce zabiegło, wsparłem się u proga...~Ach! więc
3116 II   |               o owoce z lasu,~Które na wspólną wygodę~Bóg dał jak ogień
3117 IV   |               znaliśmy nawzajem czucia wspólnej duszy,~Co jedno pomylśliło,
3118 IV   |               nie! nas Bóg urządził ku wspólnemu życiu,~Jednakowa nam gwiazda
3119 IV   |        aniołkami w niebie;~Ach, i moja wspólniczka szczęścia i niedoli,~Małżonka
3120 IV   |                topieli,~Jest bolesnego wspólnikiem stanu.~Na szczęście Bóg
3121 Upior|     częstowania zmarłych zdaje się być wspólny wszystkim ludom pogańskim,
3122 IV   |             czeka mię na progu;~Wrzask współuczniów, przyjaciół, ledwo nie zagłuszy!...~
3123 Widow|             okrasy,~A z nas dawniejsze wspominaj czasy.~Nie wzdychaj, starcze,
3124 Widow|            tylko w swojej duszy; -~Kto wspominasz dawne chwile,~Komu się o
3125 IV   |               w piekła mękach.~Gdy ona wspomni, westchnie i łezkę wyleje,~
3126 IV   |               rumiany, wesoły,~Żem ani wspomniał nigdy o kochance,~Że sobie
3127 II   |          Pasterko, ot tam w żałobie...~Wstań, bo czy mi się wydaje,~Czy
3128 IV   |             Jean Paul~ ~KSIĄDZ~Dzieci, wstawajmy od stoła!~Teraz, po powszednim
3129 IV   |                blacha?~Różne paciorki, wstążek okrajce?~Cha cha cha cha!~
3130 Widow|             ostrogą, szyję mu wieńczy!~Wstążka błękitna, a kolor tęczy.~
3131 II   |                pręga,~Tak jakby pąsowa wstęga~Albo jak sznurkiem korale,~
3132 Widow|            nadzieje.~A jeżeli do grobu wstęp [wiarą] zawarty,~Pochowajmy
3133 Widow|           rojem~Lataczów do sideł?~Kto wstępnym wziął bojem~Sztandary ich
3134 Widow|             pustej torby nie zapłonił?~Wstyd młodemu niczego dotąd nie
3135 Upior|           tylko nigdym nie przebaczył,~Wszakżem skargami nigdy ust nie zmazał,~
3136 II   |             dotkliwszej kary~W surowym wszczepiona drewnie,~Gdy ją w piecu
3137 IV   |            Przywróć nam Dziady. Tam, u Wszechmocnego tronu,~Kędy nasz żywot ścisłe
3138 II   |             pomnisz, jak raz w jesieni~Wszedłem do twego ogrodu?~Gruszka
3139 II   |                roztwarta podłoga,~Kędy wszedłeś, wychodź tędy.~Bo cię przeklnę
3140 IV   |            Jednak do nitki przemoczony wszystek,~Zbladłeś, przeziąbłeś strasznie,
3141 Upior|               jak mię ludzie powitają;~Wszystkiegom doznał za życia.~ ~"Kiedyś
3142 Widow|                jakżem daleko odpłynął!~Wszystkiem znajome lądy i wyspy ominął,~
3143 IV   |            Długo z nim rozmawiałem i o wszystkom pytał:~Jak ona rano wstaje?
3144 IV   |                zimne jak żelazo!~Co to wszystkoma znaczyć?~GUSTAW~O tym inną
3145 IV   |             Lecz któż mógł przewidzieć wtedy,~Że ja podobną sukienkę
3146 II   |        wszystko caca.~Śpiewać, skakać, wybiec w pole,~Urwać kwiatków dla
3147 IV   |               u fortepiana?~Do jakiego wybiega na przechadzkę zdroju?~W
3148 IV   |               Na rynek siostry, bracia wybiegają mali,~"Gustaw! Gustaw!"
3149 IV   |            zgniotłem, - oczy na łeb mu wybiegły!~Siadam na ziemi płacząc;
3150 IV   |              GUSTAW~(patrząc na zegar)~Wybiło dwie godziny: miłości, rozpaczy,~
3151 IV   |             reszcie stroju, schorzała, wybladła,~Bardziej do czyscowego
3152 II   |               upiora?~Jak kość na polu wybladły;~Patrzcie! patrzcie, jakie
3153 IV   |                gdybym równie był panem wyboru,~I najcudniejsza postać
3154 IV   |              Ach, i ty będziesz musiał wybrać się w tę drogę,~Uściśniemy
3155 IV   |         spotkał się wejrzeniem?~Jednąm wybrał z tylu dziewcząt grona,~
3156 Widow|                wiem, czy dobre miejsce wybrałeś na łowy,~Ale nie chcę przeszkadzać,
3157 II   |                podłoga,~Kędy wszedłeś, wychodź tędy.~Bo cię przeklnę w
3158 IV   |           nosić nie wolno pamiątek!...~Wychodziłem z ogrodu, krok mię własny
3159 IV   |               Niezgrabny, jak mówiłem, wychowany w lesie.~Przywitaj się!~(
3160 Widow|            Cierpliwość, z którą gorycz wychyliłem do dna,~Jedynej, lecz największej
3161 IV   |             Zbiegli się ludzie dokoła,~Wyciągają długie szyje,~Jeden mówi,
3162 IV   |                I jak z piwoniji kwiatu~Wycięty wąski listeczek,~Taka siność
3163 II   |                   Wstań, bo czy mi się wydaje,~Czy ty usiadłaś na grobie?~
3164 IV   |              przeklętym rozumem~Pewnie wydał nas zdradziecko!~(coraz
3165 IV   |                Niż krewni modnym balem wydanym na stypie.~KSIĄDZ~Ani słowa.
3166 IV   |         Wszystko mi, wszystko niebiosa wydarły,~Lecz reszty dumy nie mogą
3167 IV   |               falach wyobraźnej pianki~Wydęło tchnienie zapału,~A żądza
3168 IV   |           gromu~Rozum mój z mroczącego wydobywa cienia!~(wpatruje się)~Tak,
3169 II   |                cielesnej katuszy~Dotąd wydrzeć się nie zdoła.~Jeżeli karę
3170 Widow|            ciemnoty;~Kto żalem pragnął wydźwignąć,~Co znikło w przeszłości
3171 IV   |               sam na sam, niech resztę wygada.~(do gałęzi)~Powiedz, jak
3172 IV   |          DZIECI~Chory? a on tak biega, wygląda tak zdrowo!~KSIĄDZ~Zdrów
3173 IV   |               cha cha!~Dalibóg, waspan wyglądasz na stracha!~Cha cha cha
3174 II   |               z lasu,~Które na wspólną wygodę~Bóg dał jak ogień i wodę.~
3175 IV   |               się)~Ach, tu tak ciepło, wygodna zacisza;~A na podwórżu wicher,
3176 IV   |           wieki z sobą!~Wprzód, nim je wyjął ze światłości stoku,~Nim
3177 IV   |              słucha,~Skacze na piersi, wyje i pada, bez ducha!...~Ujrzałem
3178 IV   |      wieczornym chłodzie;~Jutro miałem wyjechać... błądzę po ogrodzie!~W
3179 Widow|             czemuż nie jestem jak oni?~Wyjechaliśmy razem - cóż mię w pole goni?~
3180 IV   |            słowo w słowo jak z ust jej wyjęta,~Przy owym pożegnaniu, owego
3181 IV   |                płotów koły, z posadzek wyjęto kamienie,~Dziedziniec mech
3182 Upior|                i właściciele usiłowali wykorzenić zwyczaj połączony z zabobonnymi
3183 IV   |              biedy,~Pędzi, śmieje się, wykrzyka,~Podrzyźnia, palcem wytyka:~
3184 IV   |           czyje!~Jakiś głos nieznajomy wykrzyknął: "Niech żyje!"~"Niech żyje!"
3185 IV   |            Równi, choć różnych zdarzeń wykształceni ciekiem,~Postawą sobie bliscy,
3186 IV   |           kątek,~I resztę uczuć, i łzy wylałem ostatnie,~A nowych długów
3187 IV   |        zwichnęły osadę mych skrzydeł~I wyłamały do góry,~Że już nie mogłem
3188 Widow|            oczyma kochanej istoty,~Jak wyłamane z piersi kryształów klejnoty!~
3189 Widow|            śpiewa)~MŁODZIENIEC ZAKLĘTY~Wyłamawszy zamku bramy,~Twardowski
3190 IV   |               Młodości, ty nad poziomy~Wylatuj, a okiem słońca~Ludzkości
3191 IV   |               Kto nad świeckiego życia wylatując krańce,~Duszą i sercem gubi
3192 IV   |                 Czułość ją u ludzkości wylewa ołtarza.~Gorzką truciznę
3193 IV   |             nas podsłuchałeś zdradnie,~Wyłudziłeś tajemnicę~Ukrywaną w sercu
3194 Upior|               nie zmazał,~Anim pogardy wymówić nie raczył,~Kiedym mu uśmiech
3195 IV   |               i talerzem)~PUSTELNIK~(z wymuszoną wesołością)~Księże, a lubisz
3196 IV   |             przez czarodziejski pędzla wynalazek~Odkradzione jej wdzięki
3197 IV   |           gałązka urosła,~Jaka gęsta i wyniosła!~Kiedy mię boleść ostatnia
3198 Upior|              pogańskie pomieszane są z wyobrażeniami religii chrześcijańskiej,
3199 IV   |         świecie,~Którą tylko na falach wyobraźnej pianki~Wydęło tchnienie
3200 IV   |        przyjaciele, ucznie,~Których ty wyobraźnią w górne pchnąłeś loty,~Których
3201 Widow|          książkę czytam; książka z rąk wypadła,~Spojrzałem i mignęła naprzeciw
3202 II   |              tam gościom trąbi w uszy?~Wypędź żebraczkę, do licha".~Posłuchał
3203 II   |        pomorzył głodem,~Zjemy pokarmy, wypijem napoje.~Hej, sowy, puchacze,
3204 II   |            inna zabawka:~Gdzie stąpim, wypływa trawka,~Gdzie dotkniem,
3205 II   |              Weźcie pasterkę pod ręce,~Wyprowadźcie za kaplicę.~Czegoż uśmiechasz
3206 II   |              mię nie boli,~Jakie chcę, wyrabiam cuda.~Przędę sobie z tęczy
3207 IV   |               wzruszy;~Każdy przyostry wyraz zadraśnie;~Od cienia smutku
3208 IV   |            dłoni,~Nie zgubiłem żadnego wyrazu z pamięci;~Dwa tylko słowa
3209 IV   |                na ślubne toasty...~Ha! wyrodku niewiasty!~Śmiertelne ścisnę
3210 II   |        drapieżne ptaki.~Lecz niestety! wyrok taki,~Że dopóty w ciele
3211 Widow|           pytać, czasu strata,~Gdy cię wyrwę z tej opoki;~Wszystkie ciekawości
3212 IV   |                tylko obrazek na zawsze wyryty,~Czy rzucam się na piasek
3213 IV   |               same nie zabiją!)~Ksiądz wyrzekł drugie imię i krzyknął: "
3214 IV   |             oziębłym, obojętną twarzą,~Wyrzekłaś słowo mej zguby~I zapaliłaś
3215 Widow|             bądź ty ze mną, świata się wyrzeknę!~MYŚLIWY CZARNY~(śpiewa)~
3216 Upior|                chłodnemi~Takową skargę wyrzucił:~ ~"Duchu przeklęty, po
3217 II   |              błyskawice,~Oczy na głowę wysiadły,~Świecą jak węgle w popiele.~
3218 II   |                Lecz i prośbę, i ofiarę~Wyśmiała dziewczyna pusta.~La la
3219 Widow|           wzdychasz w próżnej żałobie,~Wysmukły narcyz kłania się tobie,~
3220 IV   |             górę)~Stanie w chmurze i z wysoka,~Nim sam upadnie na zwierza,~
3221 Upior|                na Wschodzie i dotąd po wyspach Nowego Świata Dziady nasze
3222 IV   |                Każdą słodkość zatrutym wysysał ozorem~Albo przebijał do
3223 Upior|                  Mówi, iż upiór, skoro wyszedł z ziemi,~Oczy na gwiazdę
3224 Widow|        wieszczego zapału!~Goniąc muzę, wyszedłem z obławy. - Mróz ciśnie.~
3225 Upior|             zgrają~Błądzić z długiego, wyszedłszy ukrycia;~Lecz nie dbam,
3226 IV   |             wzgórek był wałem.~Tam ona wyszła, patrzeć na igraszkę dzieci,~
3227 IV   |              skroniach trawa i liście,~Wytarte płótno, przy pięknej kitajce?~(
3228 IV   |            nadaje władzę~Oświecać lud, wytępiać reszty zabobonu.~GUSTAW~(
3229 IV   |              miękkie z przyrodzenia,~I wytrzymał ostatni pocisk jej spojrzenia!~
3230 IV   |           wykrzyka,~Podrzyźnia, palcem wytyka:~Ja się raz tylko, raz tylko
3231 IV   |             zdrojów, stojąc przy mnie, wywabiała wędką~Srebrnopiórego karpia,
3232 IV   |             jest całkiem tępy,~Temu do wywikłania tajemnica łatwa.~PUSTELNIK~
3233 IV   |              wolna)~Wtem anioł śmierci wywiódł z rajskiego ogrodu!~KSIĄDZ~
3234 II   |              hajduk niecnota,~Za włosy wywlekł za wrota!~Wepchnął mię z
3235 II   |              ze mnie~Prędzej się dusza wywlekła.~Stokroć wolę pójść do piekła,~
3236 Upior|               jadła, trunków, owoców i wywołują się dusze nieboszczyków.
3237 Upior|                Oczy na gwiazdę poranną wywrócił,~Załamał ręce i usty chłodnemi~
3238 IV   |          żadnemu księdzu i mędrcom nie wyzna!~KSIĄDZ~(bierze za rękę)~
3239 IV   |          gawiedzi,~Przyszedł i księdzu wyznał na spowiedzi...~(z największym
3240 IV   |           cudzym progu!~KSIĄDZ~Chociaż wyznania twoje mgła żalu pokrywa,~
3241 II   |             daj nam zapomogę,~Bo dalej wyżyć nie mogę!~Ale ty, panie,
3242 Widow|               Ktoś, co do mnie myślami wzajemnymi lata!~O, gdybyśmy dzielące
3243 IV   |              Chyba tam! gdy nad podłym wzbijemy się ciałem,~Złączy się znowu
3244 IV   |       uśmiechem)~i rajem!~(mocnej i ze wzgardą)~A to jest tylko ziemia!~
3245 IV   |              do niej prawa?~Co za moją wzgardzoną przemawia osobą?~Gdzie wielkie
3246 IV   |              Prosiłem tylko o maleńkie względy,~Tylko żeby była ze mną,~
3247 IV   |              wał trzebim drogę!... ten wzgórek był wałem.~Tam ona wyszła,
3248 Widow|                    PIEŚŃ STRZELCA~Śród wzgórzów i jarów,~I dolin, i lasów,~
3249 IV   |       zatrzymali:~Lecą nazad, gościńca wziąwszy po pierogu;~Mama z błogosławieństwem
3250 IV   |            dusze,~Którzy spomiędzy nas wzięci~Czyscowe cierpią katusze.~
3251 Widow|         więzionych postacią?~Dusze ich wzięłyż bytność z poetów wyroku,~
3252 Upior|             dosłownie z gminnej poezji wzięte.~
3253 II   |             szlakiem,~W niebieskie nie wzleciał bramy,~Tego lekkim, jasnym
3254 IV   |                cię] kiedy obaczy...~(z wzmagającą się gwałtownością)~Pewna
3255 Upior|            Nieczułej ziemi ogień życia wzniecasz?~Blasku przeklęty, zagasłeś
3256 IV   |           Jakiej Bóg dotąd nie pokazał wzoru,~Piękniejsza niżli aniołów
3257 IV   |              go zabił strzałą oka;~Nie wzrusza się i z lekka w jednym miejscu
3258 IV   |                lada rosa obrywa.~Każde wzruszenie moje natychmiast ją wzruszy;~
3259 IV   |         wzruszenie moje natychmiast ją wzruszy;~Każdy przyostry wyraz zadraśnie;~
3260 II   |              jesteście tak blisko:~Was wzywamy, zaklinamy~Przez żywioł
3261 II   |           Earth,~Than are dreamt of in your philosophy.~Shakespeare~
3262 IV   |                ruszy,~Czułość dla nich zabawą, która nam potrzebą;~Nie
3263 Widow|                spoconym czołem~Dzienną zabawę kończą za biesiadnym stołem.~
3264 II   |             dostatek,~Co dzień to inna zabawka:~Gdzie stąpim, wypływa trawka,~
3265 Widow|              mię w pole goni?~Ach, nie zabawy ścigam - uciekam od nudy;~
3266 IV   |             nie! nie... nie... żeby ją zabić,~Trzeba być trochę więcej
3267 IV   |                żyje".~Krwią mnie serce zabiegło, wsparłem się u proga...~
3268 Widow|     nieznajomych nie żądam pomocy,~Nie zabieram przyjaźni tak rychło i w
3269 IV   |         Pójdźże precz, rozbójniku, nie zabij nam ojca!~PUSTELNIK~O, prawda,
3270 IV   |               od razu!~Lecz moje tylko zabiła nadzieje,~A jej bynajmniej
3271 IV   |                moje wieczne męczarnie!~Zabiłaś mię, zwodnico! Nieba cię
3272 IV   |                widok zgrzytać?~Ty mnie zabiłeś! - ty mnie nauczyłeś czytać!~
3273 Widow|            język grobowej zaciszy.~Nie zabłądzę, wszak co rok chodziłem
3274 Widow|               się szczerze.~Pewnie cię zabłąkało w kniei jakie zwierzę?~Bracie,
3275 II   |                 Nędzy, płaczu i mozołu~Zabłysnęli i spłonęli~Jako ta garstka
3276 Widow|             ogień nałożyć; gdy światło zabłyśnie,~Nuż jaki spółtowarzysz
3277 Upior|         wykorzenić zwyczaj połączony z zabobonnymi praktykami i zbytkiem częstokroć
3278 IV   |               Stąd dziwaczne powieści, zabobonów krocie~O nocnych duchach,
3279 IV   |          Oświecać lud, wytępiać reszty zabobonu.~GUSTAW~(pokazując na ziemię)~
3280 IV   |               Usiądź, połóż się, oddaj zabójcze narzędzie,~Pozwól rany opatrzyć -~
3281 II   |               na tamtym świecie,~Córkę zabrałeś do dwora,~Matka w chacie
3282 IV   |             Niech żyje!" z ust tysiąca zabrzmiały te słowa;~Tak, niech żyje!...
3283 Widow|              Jeżeli to, coś przyrzekł, zachowasz niezłomnie...~GUSTAW~Przebóg!
3284 IV   |               A nowych długów nie chcę zaciągać bezpłatnie.~(po pauzie)~
3285 IV   |            sobie gwiazdy, choć je mgły zaciemią,~Mgła zniknie, gwiazda z
3286 IV   |             wielkim skrzydeł roztworem~Zaciemiał miasta, powiaty.~Ten drugi,
3287 IV   |                 tu tak ciepło, wygodna zacisza;~A na podwórżu wicher, gromy,
3288 Widow|               nocy, zna język grobowej zaciszy.~Nie zabłądzę, wszak co
3289 Widow|              Odważnie, zdradziecko~Bój zaczął myśliwy.~Witajcież rycerza,~
3290 IV   |             gniewem)~Starcze! a gdy ja zacznę oskarżać nawzajem,~Przeklinać
3291 Widow|                 lecz największej śmiem żądać nagrody :~Pobłogosław wnukowi -
3292 Widow|           Dzięki - od nieznajomych nie żądam pomocy,~Nie zabieram przyjaźni
3293 IV   |          lichwiarz!~(do kołatka)~Czego żądasz, duszko?~(udaje głos)~"Proszę
3294 IV   |             zazdrośnych oczu, chytrych żądeł strażą!~Ani obaczyć nie
3295 IV   |          oczyma tłumu,~(z zapałem)~Ale żadnemu księdzu i mędrcom nie wyzna!~
3296 IV   |        upiorach i czarach.~GUSTAW~Więc żadnych nie ma duchów?~(z ironią)~
3297 IV   |         wzruszy;~Każdy przyostry wyraz zadraśnie;~Od cienia smutku mego jej
3298 IV   |                puszczę bezkarnie,~Idę, zadrżyjcie, odmieńce!~(dobywa sztylet
3299 Widow|              Na koniu, co lotem~Sokoły zadumi,~I z bronią, co grzmotem~
3300 Upior|               pomiędzy ludzi.~ ~Aż gdy zadzwonią na niedzielę czwartą,~Wraca
3301 IV   |          strasznym sądzie ciemność ich zagarnie;~Tymczasem z potępioną błąkając
3302 IV   |             lica krasa,~Wzrok zapada i zagasa,~Ale jeszcze, jeszcze świeci;~
3303 Upior|           wzniecasz?~Blasku przeklęty, zagasłeś i znowu,~Po co mi znowu
3304 IV   |            patrzy na świecę)~nim druga zagaśnie.~Pan Bóg do twojej prośby
3305 IV   |            szczyty.~Potem jak orlik na żaglach pierza~(patrząc w górę)~
3306 IV   |               Czego stoisz jak martwy? zaglądasz na stronę?~Ach, oczy!...
3307 II   |               w gębie,~I tam ja szponę zagłębię;~Dostanę aż do wątroby.~
3308 IV   |    współuczniów, przyjaciół, ledwo nie zagłuszy!...~Teraz pustka, noc, cichość,
3309 IV   |        ostatnia dotłoczy,~Nie chcąc na zagniewane poglądać niebiosa,~Okryłem
3310 IV   |             szczerze wyleje nad tobą u zagonu,~Niż kłamliwe po drukach
3311 IV   |              jakie pan ich gniewał się zagony,~Tam przeklęta chmura leci,~
3312 IV   |                moję własność do piekła zagrabić,~Idę!...~(wstrzymuje się
3313 IV   |         rozżarzy w pochodnie,~Wtenczas zagrzmi bohater, pnie się do szkarłatu~
3314 IV   |                z studentami graliśmy w zająca.~Tam do gaju chodziłem w
3315 Widow|           cokolwiek pięknego w myślach zajaśnieje,~Co ślachetnego mają tajne
3316 IV   |            bardzo blade.~Nachylam się, zajrzę z boku,~I dojrzałem łezkę
3317 IV   |          KSIĄDZ~No! potem o tym, teraz zajrzyjmy do misy.~PUSTELNIK~Prosta
3318 IV   |               Na tobie najpiękniejszem zakładał nadzieje;~Czy można tak
3319 Widow|                tyle powtarzaną razy,~O zaklętym młodzieńcu, przemienionym
3320 Upior|               godzinę~Obecne szczęście zakłócić.~ ~"Wzrok twój, nawykły
3321 IV   |             się troski wasze pomyślnie zakończą.~PUSTELNIK~Chyba tam! gdy
3322 Upior|                roku,~I jakem skończył, zakończyć.~ ~"Żebym cię znalazł, muszę
3323 IV   |             Był moim bliskim sąsiadem;~Zakopawszy się do złota,~Zawaliwszy
3324 Upior|      płomieniem buchał;~Niedawno jeden zakrystyjan stary~Obaczył go i podsłuchał.~ ~
3325 IV   |         śmierci dobrego dziedzica,~Lud zakupioną świecę stawia mu na grobie,~
3326 IV   |      nieszczęśliwy zapaleńcze młody!~W żalach, które tak mocno zraniona
3327 Widow|          westchnął, twarz mu zbladła~I zalał się łez strumieniem.~I pocałował
3328 Upior|              gwiazdę poranną wywrócił,~Załamał ręce i usty chłodnemi~Takową
3329 IV   |            Chrystus nam ogłasza~I w co zaleca wierzyć Kościół, matka nasza.~
3330 IV   |                u mnie.~Widzisz ptasząt zalecanki,~Słyszysz srebrny szmer
3331 IV   |         cyrklem chcą mierzyć piękności zalety!~Jak wilk lub jak astronom
3332 IV   |              stworzył i okrył cielesną żałobą,~Wprzódy je powiązał z sobą!~
3333 II   |               rzeczy.~Po kim ty nosisz żałobę?~Wszak mąż i rodzina zdrowa?~
3334 IV   |          przychylna powiek nie zamyka!~Żałobne grono łoża nie otoczy,~Nikt
3335 IV   |             się dziwnym kłębkiem twoja żałość gmatwa,~Lecz czyj wzrok
3336 IV   |              dziką ironią)~Stój, stój, żałosne pisklę!... precz, wrzasku
3337 Upior|                zapałem~Lub śmiał się z żalów zbyt długich.~ ~"Ktoś inny
3338 IV   |                powleczone cugi.~Jeśli, żałując śmierci dobrego dziedzica,~
3339 IV   |        zasłonię.~A moi przyjaciele!... żałuję pośpiechu!..~Jeden, gdy
3340 IV   |              on się nic nie boi!~Czego żałujesz, on nic z sobą nie zabiera!~
3341 Widow|              spadła.~To mówiąc, nagłym zamachem~Dobył miecza i przymierza,~
3342 II   |           chociaż piękna, nie chciałam zamęścia~I dziewiętnastą przeigrawszy
3343 Widow|                widoki;~Z jednym zawsze zamiarem i z jedyną żądzą,~Na ziemi
3344 IV   |            Słuchaj, jakie mię na świat zamiary przywiodły.~Kiedy wchodząc
3345 Widow|            jest droga na Elizu błonie.~Zamieszkałym śród cieniów zmyślonego
3346 IV   |              wielkim świecie pokój lub zamieszki,~Czy gdzie naród upada,
3347 IV   |               laty,~Pilnujesz wrót bez zamka i bez panów chaty.~Kruku
3348 IV   |            chce budować na tym proszku zamki!~Zrobiwszy mnie komarem,
3349 IV   |          Pannie".~Zrozumiałem i na noc zamknąłem podwoje,~Ale teraz nie mogę
3350 Widow|                 ma jaskinio - na wieki zamknięci,~Nauczmy się więźniami stać
3351 II   |          będzie, co to będzie?~GUŚLARZ~Zamknijcie drzwi od kaplicy~I stańcie
3352 Widow|         MŁODZIENIEC ZAKLĘTY~Wyłamawszy zamku bramy,~Twardowski błądził
3353 II   |              straszna północ przybywa,~Zamykajcie drzwi na kłódki;~Weźcie
3354 IV   |              gospodę.~KSIĄDZ~Nigdy nie zamykałem drzwi moich przed nędzą.~
3355 Widow|      zatrudnień? Mędrce dawnych wieków~Zamykali się szukać skarbów albo
3356 IV   |              Idę!...~(wstrzymuje się i zamyśla)~O nie! nie... nie... żeby
3357 IV   |                wszak już zapomniałem?~(zamyślony)~Jej rysy... coraz ciemniej...,
3358 IV   |       listeczek taki, ot taki maleńki;~Zaniosłem, posadziłem na piasku, daleko...~
3359 Widow|              młodości pieśń żałoby~Raz zanucił, wiecznie nuci;~Kto młody
3360 Widow|           strachów!~W jednem sklepisku zapadłem-~Jak w dziwny rodzaj pokuty-~
3361 IV   |           trochę twoje czoło,~Może ten zapał gwałtowny ochłonie.~PUSTELNIK~(
3362 IV   |                duch mój przy wieszczym zapalał się rymie,~Kiedyś budził
3363 II   |                odemknąć drzwi kaplicy.~Zapalcie lampy i świécy.~Przeszła
3364 II   |             Daj mnie stułę i gromnicę,~Zapalę, jeszcze poświęcę...~Próżno
3365 IV   |                 KSIĄDZ~O nieszczęśliwy zapaleńcze młody!~W żalach, które tak
3366 IV   |          Czasem tę iskrę oko niebianki zapali,~Wtenczas trawi się w sobie,
3367 IV   |            Wyrzekłaś słowo mej zguby~I zapaliłaś niecne ogniska,~Którymi
3368 IV   |              Ta myśl wielka pomniejsze zapały przystudzi.~Sługa boży pracuje
3369 Widow|            nazwisku,~Ni śród wojennych zapasów,~Ni na rycerskim igrzysku.~"
3370 IV   |                mi na zapłatę nie staje zapasu.~KSIĄDZ~Jak to?~GUSTAW~O!
3371 Widow|                 cóż mię wiedzie? jakiś zapęd nowy,~Ciemne przeczucie,
3372 IV   |          nigdym śmiałymi nie zgrzeszył zapędy,~Nie prosiłem, ażeby była
3373 IV   |                szczęśliwy!~(po pauzie)~Zapędzam się marnie.~Ty pod zazdrośnych
3374 IV   |              piasku nie rzuci na oczy,~Zapłakać nie masz komu!~O, gdybym
3375 IV   |             mogę gospody,~Bo już mi na zapłatę nie staje zapasu.~KSIĄDZ~
3376 Widow|             cię widok pustej torby nie zapłonił?~Wstyd młodemu niczego dotąd
3377 IV   |         niechaj wraz przepadną~I niech zapomną biegać za twym ciałem!...~
3378 Widow|           troskach, w ciężkich nudach,~Zapomniał o drogi celu,~Aby znaleźć
3379 IV   |                  pomieszany)~wszak już zapomniałem?~(zamyślony)~Jej rysy...
3380 IV   |      westchnąłem za nią,~Nie! nie mogę zapomnieć o niej i umarły.~Wszakże
3381 II   |                dziecię.~Panie, daj nam zapomogę,~Bo dalej wyżyć nie mogę!~
3382 II   |               tym światłem i kadzidłem~Zapraszamy, zaklinamy.~CHÓR~Mówcie,
3383 IV   |                drugą kładąc na piersi,~Zaprzysięgliśmy milczeć, i nikt o tym nie
3384 IV   |                kobiéta,~I jeśli ciebie zapyta,~Z czego umarłem? nie mów,
3385 Widow|           nikomu nic nie odpowiedział.~Zapytałeś na koniec, po co ta gromada~
3386 IV   |             piersi)~Nie wiesz, jaki tu żar płonie,~Mimo deszczu, mimo
3387 IV   |         prószącego śniegu,~A na łąkach zaranna połyska się rosa,~Gwiazdy
3388 IV   |             kamienie,~Dziedziniec mech zarasta, piołun, ostu zioła,~Jak
3389 II   |                 orlice!~O wy przeklęte żarłoki!~Puśćcie mnie tu pod kaplicę,~
3390 IV   |                 I nauk ziarno z samego zarodka~Gadziny zębem roztoczył...~
3391 IV   |               spojrzenia!~Błądziłem po zaroślach, gdzie mnie oczy niosą.~
3392 Upior|            radą.~ ~"Śmieszków i radców zarówno słuchałem,~Choć i sam może
3393 Widow|            strzały, cudze pudła liczy;~Żartują z siebie głośno lub szepcą
3394 II   |          drewnie,~Gdy ją w piecu gryzą żary,~I piszczy, i płacze rzewnie;~
3395 IV   |               zmierzchnie,~Mnóstwo się zarysów skleja,~W jakieś tworzydło
3396 IV   |           wiecznym piekłem między nami żarzą,~Na moje wieczne męczarnie!~
3397 Widow|           podróżny, śród dzikiej wyspy zarzucony,~Co rana wzrok i stopę niesie
3398 Upior|               w podobnym duchu, śpiewy zaś obrzędowe; gusła i inkantacje
3399 II   |              nowym roku.~Wzrok dziki i zasępiony~Utopił całkiem w jej oku.~
3400 Upior|        Uroczystość ta początkiem swoim zasięga czasów pogańskich i zwała
3401 Widow|              rosły dawnymi laty~Pod mą zasłoną trawy i kwiaty."~Przestań
3402 IV   |              listkiem cyprysu oczu nie zasłonię.~A moi przyjaciele!... żałuję
3403 IV   |               się raz tylko, raz tylko zaśmiałem!~Kto wie, jeśli nie za to?...
3404 Widow|                doczytać - czyż podobna zasnąć?~Waleryjo! Gustawie! anielski
3405 Widow|            muszki pogłaska mi ucho!...~Zasnąłem we mgle jasnej; z góry i
3406 Widow|            tylko wrócę, zaraz muszę im zaśpiewać.-~Lecz gdzież zaszedłem?
3407 Widow|                mi twój głos usłyszeć - zaśpiewaj piosenkę~Ulubioną i tyle
3408 Widow|            inny świat rzucam, aniżelim zastał;~Nieszczęsny, kto częściami
3409 Upior|            domach niedaleko cmentarza. Zastawia się tam pospolicie uczta
3410 Widow|              młodemu niczego dotąd nie zastrzelić?~Przyznaj się, ja ci mogę
3411 Widow|                nie wiem, skąd w oczach zaświecą,~Westchnień bez celu, które
3412 Widow|                nucą,~Lecz znowu słońce zaświeci,~Wrócą dzieci, starce wrócą.~
3413 Widow|                zaśpiewać.-~Lecz gdzież zaszedłem? nigdzie śladu ni drożyny.~
3414 IV   |              ciemniej..., tak, już się zatarły!~Już ogarniony wieczności
3415 Widow|            bronią, co grzmotem~Pioruny zatłumi;~Wesoły jak dziecko,~Jak
3416 Widow|              chęci-~Czyż nie znajdziem zatrudnień? Mędrce dawnych wieków~Zamykali
3417 IV   |                zoczył, ~Każdą słodkość zatrutym wysysał ozorem~Albo przebijał
3418 IV   |                Gustaw!" wołają, pojazd zatrzymali:~Lecą nazad, gościńca wziąwszy
3419 IV   |               Zakopawszy się do złota,~Zawaliwszy chatę drągiem;~Nie dbał,
3420 Upior|                 Ścięły się usta i oczy zawarły;~Na świecie jeszcze, lecz
3421 Widow|          jeżeli do grobu wstęp [wiarą] zawarty,~Pochowajmy swą duszę za
3422 IV   |            późnego lata,~Gnuśnik tylko zawczasu zamyka się w grobie,~Nim
3423 IV   |               z większym sileniem się)~Zawiązka miękka... z warkocza dziewicy...~
3424 IV   |            piersi)~Nie mogę odpiąć tej zawiązki.~(coraz z większym sileniem
3425 IV   |                na fali!~Ustawna burza, zawieja,~Błyśnie i zmierzchnie,~
3426 II   |            woli,~Latam, gdzie wietrzyk zawieje,~Nic mię nie smuci, nic
3427 IV   |               piosenka, ale dobrą myśl zawiera!~KSIĄDZ~No! potem o tym,
3428 II   |                żadnej świécy,~W oknach zawieście całuny.~Niech księżyca jasność
3429 IV   |       uśmiechem)~Tylko nie wiecie, kto zawiesił wagi!~O kołach, o sprężynach
3430 IV   |              wy, coście kochali!~Jakim zawiść ogniem pali!...~Długo jeszcze
3431 II   |                i wodę.~Ale pan gniewny zawoła:~"Potrzeba dać przykład
3432 IV   |             mocniej)~Gdy na dziewczynę zawołają: żono!~Już ją żywcem pogrzebiono!~
3433 IV   |             Słowo stało się ciałem!... zawołajcie ludzi!...~GUSTAW~Wstydź
3434 IV   |              szał romansowy!~Przeklęty zawrocie głowy!...~(po pauzie przypomina)~
3435 II   |               hasło.~STARZEC~Buchnęło, zawrzało~I zgasło.~CHÓR~Ciemno wszędzie,
3436 IV   |            Zapędzam się marnie.~Ty pod zazdrośnych oczu, chytrych żądeł strażą!~
3437 IV   |        wietrzna istoto!~Postaci twojej zazdroszczą anieli,~A duszę gorszą masz,
3438 Upior|                ja dumny, żem go równie zbadał,~Choć mię nie pyta, chociaż
3439 II   |            Ludzie nieco zwolnić mogą~I zbawić piekielnej jamy,~Której
3440 II   |          Potrzeba dać przykład grozy".~Zbiegł się lud z całego sioła,~
3441 IV   |              Kiedy płaczę, ręce łamię,~Zbiegli się ludzie dokoła,~Wyciągają
3442 IV   |            goniec;~Wreszcie, na próżno zbiegłszy kraj daleki,~Spadam i już
3443 II   |          gromady!~Gromada niech się tu zbierze!~Oto obchodzimy Dziady!~
3444 II   |             mię z dzieckiem do śniegu!~Zbita i przeziębła srodze,~Nie
3445 II   |             Przywiązano mnie do sochy,~Zbito dziesięć pęków łozy.~Każdą
3446 Widow|            Wziął i westchnął, twarz mu zbladła~I zalał się łez strumieniem.~
3447 IV   |            nitki przemoczony wszystek,~Zbladłeś, przeziąbłeś strasznie,
3448 Widow|                  ni trąby, ni strzału.~Zbłądziłem - otóż skutek wieszczego
3449 Widow|               co to ma znaczyć?... Nie zbliżaj się do mnie!~ ~[Tu się rękopis
3450 IV   |              westchnie i łezkę wyleje,~Zbliżam się do usteczek, biały włos
3451 IV   |                    Ach, te to, książki zbójeckie!~(ciska książkę)~Młodości
3452 II   |                do tego padołu~Przykuci zbrodni łańcuchem~Z ciałem i duszą
3453 IV   |             Gustawie! Gustawie!~GUSTAW~Zbrodnia taka nie może popełniać
3454 IV   |            uczucia niebieskiej istoty.~Zbrodniarz ją kochający wróciłby do
3455 IV   |               truciznę sączą tylko łzy zbrodniarza.~GUSTAW~Słuchaj, powiem
3456 IV   |              pierś jąka,~Że nie jesteś zbrodniarzem, odkrywam dowody;~I że piękność,
3457 IV   |              KSIĄDZ~(chwyta za rękę)~O zbrodnio! Boże, odpuść... Gustawie!
3458 IV   |                modlitwach szukałem tej zbroi,~Którą bym odział serce,
3459 Upior|           drugich,~Sam bym się gorszył zbytecznym zapałem~Lub śmiał się z
3460 IV   |               swoi,~I namiętność, choć zbytnią, Pan Bóg wam przebaczy.~
3461 Widow|              swoim zwyczajem~Dumać, ja zdobić krzyże kwiatami i majem.~
3462 Widow|          jedyną żądzą,~Na ziemi tropią zdobycz - tym lepiej - nie błądzą!~
3463 Widow|              przeszłych lub przyszłych zdobyczy;~Każdy swe trafne strzały,
3464 Widow|           rzecze zaklęty~Coś te gmachy zdobył śmiało,~Gdzie tak mnogie
3465 II   |          katuszy~Dotąd wydrzeć się nie zdoła.~Jeżeli karę tak srogą~Ludzie
3466 IV   |       podsłucha. Tak właśnie dziś rano~Zdradliwie mię podsłuchano.~Ranek był...
3467 IV   |         wszystkim, ty nas podsłuchałeś zdradnie,~Wyłudziłeś tajemnicę~Ukrywaną
3468 IV   |                 KSIĄDZ~I na cóż nam te zdrady, spowiedź i podstępy?~Chociaż
3469 IV   |                ogrodu, krok mię własny zdradza,~Pod pałac niewidoma ciągnęła
3470 IV   |             kwiateczki, jagody,~Z tych zdrojów, stojąc przy mnie, wywabiała
3471 IV   |         jakiego wybiega na przechadzkę zdroju?~W jakim najczęściej lubi
3472 IV   |                mara blada,~Drobniuchne źdźbła odłamki~Które lada motyl
3473 IV   |                chyba w lesie!~Może cię zdziwia jego postać?~KSIĄDZ~Czyja?~
3474 Upior|               chłostać,~Drudzy uciekną zdziwieni.~ ~"Ten dumą śmieszy, ten
3475 IV   |           Wnijdę i stanę przy stole...~Zdziwiona zgraja od stołu powstała,~
3476 IV   |               z samego zarodka~Gadziny zębem roztoczył...~Ci znowu, w
3477 II   |           gościom trąbi w uszy?~Wypędź żebraczkę, do licha".~Posłuchał hajduk
3478 Widow|           Pomnisz? dwie temu niedziele~Zebrało się i krewnych, i sąsiadów
3479 II   |              CHÓR PTAKÓW NOCNYCH~Darmo żebrze, darmo płacze:~My tu czarnym
3480 Upior|                skończył, zakończyć.~ ~"Żebym cię znalazł, muszę między
3481 Upior|            nudzi,~Inny szyderskie oczy zechce krzywić.~Do jednej idąc,
3482 II   |              spoczęła błoni.~Za lekkim zefirkiem goni,~Za muszką, za kraśnym
3483 IV   |                A dalibógże kołata,~Jak zegarek pod poduszką.~Co to jest?
3484 IV   |               coś na kształt wielkiego zegaru,~Który obiega popędem ciężaru?~(
3485 IV   |          Ledwie wschodząca na świecie,~Żegnać się musi z lubym jeszcze
3486 IV   |       straszliwą marę w pustym gmachu,~Żegnając się i krzycząc słania się
3487 IV   |                Schlage nicht das ganze zerrissene Buch der Vergangenheit auf!...
3488 Widow|               by się dowiedzieć tylko, żeśmy żyli.~Wtenczas dusza, co
3489 IV   |            dzwonie,~Pytają ludzie, kto zeszedł ze świata?~(udając dziada)~"
3490 Widow|               koniec, po co ta gromada~Zeszła się w dzień powszedni? i
3491 IV   |               księgę i odczytaj dzieje zeszłych wieków:~Dwie były poświęcone
3492 IV   |              chcę! nie! i na takie nie zezwolę śluby.~(surowo)~A ty sercem
3493 II   |         pasterce.~CHÓR~Co to jest, nie zgadniem wcale.~Pokazał ręką na serce,~
3494 IV   |               Boga!~(do Dzieci)~Kto to zgasił świécę?~PUSTELNIK~Każdy
3495 II   |           STARZEC~Buchnęło, zawrzało~I zgasło.~CHÓR~Ciemno wszędzie, głucho
3496 Widow|            niedobra! właśnie pora była zgasnąć!~I nie mogłam doczytać -
3497 Upior|            jego pogrzebie;~Słychać, iż zginął w mładocianym wieku,~Podobno
3498 IV   |              na natury głosy.~O! luba, zginąłem w niebie,~Kiedym raz pierwszy
3499 IV   |             odrywał cegły,~Schwyciłem, zgniotłem, - oczy na łeb mu wybiegły!~
3500 II   |           ciałem i duszą pospołu.~Choć zgon lepiankę rozkruszy,~Choć
3501 Widow|         rozerwawszy chmury,~Choć przed zgonem tęsknymi spotkali się pióry,~
3502 Widow|              zmartwychwstać i po takim zgonie,~I przez ten grób jest droga
3503 IV   |               w oku moim czyta,~Ledwie zgryzioną wargą nie upuścił śmiechu,~
3504 IV   |                to; nigdym śmiałymi nie zgrzeszył zapędy,~Nie prosiłem, ażeby
3505 IV   |                twe nauki, na sam widok zgrzytać?~Ty mnie zabiłeś! - ty mnie
3506 IV   |                widzę jak na dłoni,~Nie zgubiłem żadnego wyrazu z pamięci;~
3507 II   |          chrusty,-~Prosim gorczycy dwa ziarna;~A ta usługa tak marna~Stanie
3508 IV   |                do ziemi środka,~I nauk ziarno z samego zarodka~Gadziny