Part

 1 Giaur|         ziemia oddycha pokojem,~A serce ludzkie — chucią i rozbojem.~
 2 Giaur|       fale morskich toni,~Ale nie serce tej dzikiej pogoni.~Groźnie
 3 Giaur|         Gdy skrzydła zranisz, gdy serce zakrwawisz,~Czyli ofiarom
 4 Giaur|          Lecz dla płci własnej ma serce motyle!~Piękność nad każdym
 5 Giaur|      piękną Gruzyjanka,~Tak miała serce czułe dla kochanka.~Kochanka?
 6 Giaur|       pojąć żonę,~Pocieszyć znowu serce zakrwawione~Zdradą Leili,
 7 Giaur|           Czy konie strudził? czy serce odmienił?~Skarga niesłuszna. —
 8 Giaur|   ziemskie — sztańskie!~ ~* * *~ ~Serce zbyt czułe — do kochania
 9 Giaur|      wałek nie wytrzyma;~A twarde serce gdy miłość skaleczy,~Tej
10 Giaur|        samo do zniesienia trudne!~Serce w cierpieniach gdy samotność
11 Giaur| wszystkich znienawidzi.~I jest to serce jak człowiek w mogile,~Gdyby
12 Giaur|          niespodzianych gości.~To serce jest jak pelikan, gdy leci~
13 Giaur|         dzika,~Ilekroć zajrzysz w serce pokutnika,~Choć jego skargę,
14 Giaur|     groził i miecz, i pożoga,~Gdy serce mścić się lub bronić rozkaże,~
15 Giaur|        mnie wiarą,~Bo mnie oddała serce, skarb sieroty,~Jedyny,
16 Giaur|         miała na ziemi,~Czemuż to serce schorzałe nie może~Znaleźć
17 Giaur|           winy i cierpienia?~Ach! serce chore na wewnętrzne rany~
18 Giaur|      dawał,~Wąż pierś mą ścisnął, serce me obwinął,~Myśli me kąsał
19 Giaur|       wieki.~Lub rękę połóż na me serce wdowie;~Czy ciebie marą,