Part

1 Aut  |      Weneckiej, kiedy Arnauci, na chwilę wyparci z Morei, znowu,
2 Giaur|        tylko uśmiech pozostały~Na chwilę w ustach, co ducha oddały,~
3 Giaur|        niewolniku podły, wstań na chwilę,~Powiedz: ten wąwóz — czy
4 Giaur|           znikła strusia kita,~Na chwilę grzmiące ucichły kopyta.~
5 Giaur|       rumakowi wodze~I nieruchomy chwilę stal na drodze,~Chwilę —
6 Giaur| nieruchomy chwilę stal na drodze,~Chwilę — i znowu opoka zagrzmiała,~
7 Giaur|          z letargu zbudził się na chwilę~I czuł z wzdrygnieniem,
8 Giaur|          już zmarłe mych rozkoszy chwile;~Lepiej by dawno leżeć razem
9 Giaur|          Gdyśmy wesołe przeigrali chwile,~Lecąc po społu w niebezpieczeństw