Part

 1 Tlum |  krytyczno-panegirycznej, głęboko już zasypanej innymi, ważniejszymi
 2 Tlum |       świat zaburzyły, lękano się już mówić, zaprzestano myślić.
 3 Tlum |       dążyła do tego, ażeby ludzi już pochlebstwem odwieść, już
 4 Tlum |         już pochlebstwem odwieść, już groźbą i śmiechem odstraszyć
 5 Giaur|           gdyby nie to oko,~Gdzie już nie świeci ni łza, ni namiętność,~
 6 Giaur|         wdzięk do łez wzrusza,~Bo już piękności nie ożywia dusza.~
 7 Giaur|           która dotąd tleje,~Lecz już swej miłej ziemi nie rozgrzeje.~ ~
 8 Giaur|         morza zszumowana.~Wieczór już uśpił fale morskich toni,~
 9 Giaur|          gorąca.~Tu nie usłyszysz już głosu człowieka,~Nikt się
10 Giaur|           choć się nieba chmurzą,~Już tu nikt okna nie zamknie
11 Giaur|          lecz mnie nikt nie pyta.~Już bliżej — Turcy — już widzę
12 Giaur|        pyta.~Już bliżej — Turcy — już widzę turbany~I w srebrem
13 Giaur|          o granity~I lecą na dół; już zwietrzyli łupy;~Nim zajdzie
14 Giaur|         nie widział bez chmury.~ ~Już w gaj wjechali i po kilku
15 Giaur|       chwilach~Dojdą wierzchołka; już krzyczą: „Bismlllach! *~
16 Giaur|        krzyczą: „Bismlllach! *~Tu już bezpiecznie, stąd już widać
17 Giaur|          Tu już bezpiecznie, stąd już widać błonie;~Wkrótce w
18 Giaur|           Tak leżał Hassan — oczy już zbielały,~Jeszcze otwarte,
19 Giaur|       wygląda.~Na łąkach błyszczy już wieczorna rosa,~Już ku wschodowi
20 Giaur|      błyszczy już wieczorna rosa,~Już ku wschodowi ciemnieją niebiosa~
21 Giaur|          drżących gwiazd ognisko.~Już wieczór. — Hassan zapewne
22 Giaur|         wieczór. — Hassan zapewne już blisko.~Matka stroskana
23 Giaur|    odmienił?~Skarga niesłuszna. — Już Tatar posłaniec~Widny z
24 Giaur|         posłaniec~Widny z daleka, już na skały kraniec~Wstępuje
25 Giaur|          kraniec~Wstępuje zwolna —już zjeżdża z urwiska~I wąwozami
26 Giaur|        prostym wyrzezany *~I słup już dzikim zielskiem opasany,~
27 Giaur|   rozbójnikiem.~Lecz duch Hassana już rajskie dziewice~Wiodą w
28 Giaur|        przytnie;~Widać, że radość już w nich nie zakwitnie~I że
29 Giaur|         uczucie wzgardy i niedoli~Już nigdy szczerze śmiać się
30 Giaur|          skaleczy,~Tej rany nigdy już czas nie uleczy.~Jako rodzimy
31 Giaur|      głodnymi nieskąpy podzielać;~Już dziobem piersi rozranił
32 Giaur|       chmurzy,~Niż morskiej nigdy już nie doznać burzy~I gdy żywioły
33 Giaur|        jak w ciemnej mogile,~Leżą już zmarłe mych rozkoszy chwile;~
34 Giaur|         wspomnienie o Maryi synie~Już obudzało złość w tym poganinie.~
35 Giaur|          chce będzie — szczęśliwy już byłem.~Mamże kląć losom? —
36 Giaur|          Kto raz spadł z niebios, już się nic nie lęka,~Mniejsza,
37 Giaur|    stworzona,~A jeśli jest gdzie, już nie dla mnie ona.~Nie chciałbym
38 Giaur|         nie mów więcej o pokucie;~Już późno! bliskiej śmierci
39 Giaur|    objawioną,~Czy ty odrobisz, co już raz zrobiono? —~Za łzy pociechy
40 Giaur|       żyjących,~Ja umrę, ojcze. — Już kończąc cierpienie~Zbiera
41 Giaur|          zorze,~Ta postać śliczna już zapadła w morze~I że się
42 Giaur|           przez me powieki,~Niech już ostygną, zamkną się na wieki.~
43 Giaur|         politowania,~Suche me oko już łez nie wyleje!~ ~Gdy skonam,
44 Objas|          solą z nim podzieli się, już go przyjmuje za gościa;
45 Objas|           poznano nieprzyjaciela, już osoba jego jest poświęcona
46 Objas| Frangestan, kraj Czerkasów.~  ... już krzyczą: „Bismiliach!”~Bismillach,