Part

 1 Tlum |          go emisariuszem szatana, a wszyscy zgodzili się, że
 2 Tlum |      krytyków, ścigał ich wzajem, a z krytyków sądząc o czytelnikach,
 3 Tlum |        Przeszły wiek był sofistą, a więc — nie znał różnicy
 4 Tlum |      wszystkiego wytłumaczyć się, a raczej wygadać. Typem przeszłego
 5 Tlum |           im błagać przebaczenia, a czytelnik czuje, że do poprawy
 6 Tlum |           ochrzcili sceptycyzmem, a która jest tylko dobrowolną
 7 Giaur|           ziemia oddycha pokojem,~A serce ludzkie — chucią i
 8 Giaur|          ustach, co ducha oddały,~A jej rumieniec — chorowita
 9 Giaur|      zarodek ich wielkiego ducha.~A kto z was w boju żywota
10 Giaur|     grotach,~Koń jak kruk czarny, a na bokach piana,~Jak gdyby
11 Giaur| mimowolnie oczy me wzdłuż brzegu,~A chociaż z taką szybkością
12 Giaur|           wściekłością zabłysnął.~A blask ten nie był jak rumieniec
13 Giaur|     uciekać, czy gonić, niepewny;~A wtem koń zarżał, niecierpliwy
14 Giaur|       urok, gdy je mamy w dłoni —~A gdy wdzięk barwy i świeżość
15 Giaur|        zbrodni,~Światu niezdatni, a nieba niegodni,~Rozpacz
16 Giaur|          gruba,~Wkoło płomienie — a w pośrodku zguba;~ ~* * *~ ~
17 Giaur|     Ramazanu, gdy zapadło słońce,~A z minaretów jasnych lamp
18 Giaur|         na nie spojrzy sam mufty, a wyzna,~Że nieśmiertelność
19 Giaur|         zimie bucha~Ogromną wodą, a w upały sucha~Nagie i czarne
20 Giaur|         bronią niewidzialną rażą,~A wstępnym bojem spotkać się
21 Giaur|     wszystkich zasadzek wychodzą,~A z gęstwi lasu dowódca orszaku~
22 Giaur|          fale, drżą opoki brzegu,~A nurty ryczą pod pianami
23 Giaur|      swoje, zemścił się nad tobą.~A teraz, dalej — w świat —
24 Giaur|   będziesz, brzydząc się napojem.~A twe ofiary rozstając się
25 Giaur|           sercu nosi jej kochany,~A ty dziś w piekle złożysz
26 Giaur|          znowu pomiędzy grobowce;~A tam upiory, twoi współwędrowce,~
27 Giaur|          wyższość i pokazać umie.~A jako ptaszek, gdy go wąż
28 Giaur|      rozpaczą wałek nie wytrzyma;~A twarde serce gdy miłość
29 Giaur|    miękczy, lecz zawsze ten samy;~A potem wedle sztukmistrza
30 Giaur|    zbrodnie błagając gniew boski,~A sam nie znając zgryzoty
31 Giaur|         czuję, nadziei nie widzę;~A dzisiaj jeszcze wolałbym
32 Giaur|          był szczęśliwy i dumny — a teraz?~ ~Kochałem, ojcze —
33 Giaur|        głodny zwierz nie zajdzie,~A miłość taka, śmiała na przygody,~
34 Giaur|          w miłości — dość na tem.~A przecież często żałuję —
35 Giaur|     rozgrzeszyć,~Nie może zbawić, a nawet pocieszyć.~ ~* * *~ ~
36 Giaur|         szuka męczarniom ulżenia,~A zwiększa tylko winy i cierpienia?~
37 Giaur|        jak ty nie była stworzona,~A jeśli jest gdzie, już nie
38 Giaur|        szałem.~ ~I jej nie było — a jam z nią nie zginął!~Żyłem,
39 Giaur|            że dobry — przebaczy — a oni —~Niech co chcą, mówią —
40 Objas|          naprzód jego szczodrotę, a potem męstwo.~I w srebrem
41 Objas|         metalu, często ze srebra, a u bogatych wyzłacane lub
42 Objas|          kosą ciągnie go do góry, a Nekir maczugą na dół strąca.~