Part

 1 Tlum |   zawsze przed oczyma. Poruszył on wszystkie zasadnicze pytania
 2 Tlum | umysłowy, dążący ku sofisterii, on jeden na drodze literatury
 3 Giaur| zagrzebie~Ducha swobody — chyba on sam siebie —~Bo własne tylko
 4 Giaur|   obrzydliwą źrenica człowieka;~On najpiękniejsze na niebiosach
 5 Giaur|     strzemionach staje —~Czegóż on patrzy, tam, w oliwne gaje?~
 6 Giaur|        lub przed nim uciekać? —~On stał — wtem nagły strach
 7 Giaur|   piekło jedna chwila stoi.~Cóż on czuł wtenczas, gdy trapiące
 8 Giaur|      widoku kobiet się wyrzeka.~On w lasach trudy myśliwców
 9 Giaur|      grzechu nie objawia.~Nigdy on w ławkach podczas mszy nie
10 Giaur|         nie wiedzieli.~ ~Często on marzy, bezprzytomnie gada~
11 Giaur|       dołu jakaś ręka krwawa, —~On sam ją widzi i, czyja, pamięta;~
12 Giaur|         przypadkiem spotyka;~Bo on swym wzrokiem i gorzkim
13 Giaur|      sprawia~Człowieczą postać, on tak się objawia.~Te oczy
14 Giaur|           Jemu niewierna — więc on ją pochował —~Mnie była
15 Giaur|    ludziom i sobie obrzydłem.~ ~On zginął słusznie — zrządzeniem
16 Giaur| słusznie — zrządzeniem wyroków,~On wiedział o tym od swoich
17 Giaur|      tłumie, lecieliśmy cwałem,~On poległ — długo nad leżącym
18 Giaur|      dowiedział~O moim zgonie — on mi przepowiedział. —~Dziwno —
19 Giaur|      przepowiedział. —~Dziwno — on wzrokiem przeniknął proroczym~
20 Giaur|   mogłem jeszcze śmiać się)~Gdy on ostrzegał — nie pamiętam
21 Giaur|            Przed ludźmi — niech on sławy mej nie broni,~On,
22 Giaur|         on sławy mej nie broni,~On, wiem, że dobry — przebaczy —
23 Giaur|   wierzył — ona nie umarła!~Ale on umarł, jam go sam obalił,~
24 Giaur| pochował, kamieniem przywalił —~On tu nie wróci, bo ciężka
25 Giaur|       podania,~I o Leili, którą on postradał,~I o Hassanie,
26 Objas|      lub kalojer, mnich grecki.~On wiedział o tym od swoich