Part

 1 Tlum |           Fryderyk Szlegel nazwał go emisariuszem szatana, a
 2 Giaur|   rozkoszy,~Tak brzydki tyran, co go dziś pustoszy!~ ~Kto na
 3 Giaur|          i szczęk rękojeści~Wybił go nagle z tej niemej boleści,~
 4 Giaur| zagrzmiała,~Giaur poleciał, jakby go śmierć gnała.~ ~Straszna
 5 Giaur|       gwałtowniej dociska,~Aż gdy go zewsząd na wylot przepieką,~
 6 Giaur|          to chrześcijański.~„Znam go, znam Giaura — wściekły
 7 Giaur|         wściekły Hassan woła~Znam go, poznałem ze smagłego czoła,~
 8 Giaur|          Twarz mnie znajoma — raz go napotkałem~W ojczyźnie mojej;
 9 Giaur|          z twarzy i wejrzenia,~Że go opętał duch złego sumnienia.~
10 Giaur|         umie.~A jako ptaszek, gdy go wąż urzecze,~Trzepioce skrzydłem,
11 Giaur|         Chciałbym mieć pokój, ale go czuć nie chcę.~ ~Wkrótce
12 Giaur|      ogrójca,~Tedy do raju wysłał go zabójca.~I teraz może hurys
13 Giaur|            Mnie była wierną — jam go zamordował.~Choć śmierć
14 Giaur|         życia i światłości,~Widzę go dotąd, w oczach moich gości,~
15 Giaur|         dolinach~Miałem — czy mam go dotąd? — przyjaciela —~Daj
16 Giaur|  kochanego.~Pierścień ten — niech go z rąk twoich otrzyma,~Wręcz
17 Giaur|         umarła!~Ale on umarł, jam go sam obalił,~Jam go pochował,
18 Giaur|            jam go sam obalił,~Jam go pochował, kamieniem przywalił —~
19 Giaur|           bo ciężka mogiła~Ciśnie go z góry. — Ty? — po coś wróciła?~
20 Objas|        Jezdni muzułmańscy rzucają go z konia, bardzo silnie i
21 Objas|           z nim podzieli się, już go przyjmuje za gościa; chociażby
22 Objas|      wtenczas Monkir kosą ciągnie go do góry, a Nekir maczugą