Part

 1     1|  szkieletów ludy;~Młodości! dodaj mi skrzydła!~Niech nad martwym
 2     2|           eyes.~Shakespeare~Zdaje mi się, że widzę... gdzie?~
 3     2|     nakrył złotymi pióry,~I rzekł mi: "Póki męże za granicą,~
 4     2|        nocny przepada.~ ~"Powiedz mi, piękna, luba dziewczyno,~
 5     2|        były nieba łaskawsze:~Ileż mi słodkich chwilek przypomina!~
 6     2|          Za życia pragnął sprawić mi wesele,~A żem dostatnia
 7     2|           pochlebiało dumie,~I to mi było do smaku,~Że kiedy
 8     2|           jego są kości.~ ~"Odtąd mi życie stało się nielube,~
 9     2|         przysiągł wyrazy,~Niechaj mi teraz rękawiczkę poda".~ ~
10     2|          twych dzięków nie trzeba mi wcale".~To rzekł i poszedł,
11     2|         przysiągł wyrazy,~Niechaj mi teraz rękawiczkę poda".~ ~
12     2|          twych dzięków nie trzeba mi wcale".~To rzekł i poszedł,
13     3|    rzeczywiste.~ ~Opowiem wam, co mi się dawniej przywidziało:~
14     3|         jedną zwić godzinę.~Zdało mi się, żem widział młodych
15     5|    powiadać na ucho?"~"Powiedział mi - rzekł Mieszek - przysłowie
16     5| tchórzliwiej od tchórza.~Zbrzydło mi życie, co jest wiecznym
17     5|         długo nie oglądam,~Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;~
18     5|         żywsze serca bicie,~Które mi głośno zadaje pytanie:~Czy
19     6|       twoją,~Tylko wyznaj, że Bóg mi poślubił twą duszę.~
20     6|        twe senne wdzięki~Odebrały mi śmiałość; niech się wprzódy
21     6|      chcesz na sługi klasnąć?~Daj mi pierś ucałować. - Dobranoc,
22     7|           do pędu go nagli:~Lekko mi! rzeźwo! lubo! wiem, co
23     7|        samotnej żałobie;~Tu niech mi garstkę ziemi dłoń przyjazna
24     7|      dalsze czasy?~ ~Litwo! piały mi wdzięczniej twe szumiące
25     7|           lubej dziedzinie, która mi odjęta,~Gdzie jej wszystko
26     8|         Rzekł, przyjacielską rękę mi podaje,~Dobrotliwymi zachęca
27     8|        nienawistną głową,~Powiedz mi, jakie masz zemsty powody,~
28     8|       chcesz odnawiać mękę;~Serce mi pęka, nim usta otwieram.~
29     8|      chmury tajemnicze.~Przyśniło mi się, że biskup zawzięty~
30     8|          ni psa, ni pachołka?~Weź mi torbę borsuczą i jańczarkę
31     8|            i miecze.~ ~Bo mówiono mi w Wilnie, że otrąbią niemylnie~
32     8|     Waleczni, ale w męstwie żaden mi nie zrówna.~Nieprzyjaciołom
33     8|       wielkością umysłu nie zdoła mi sprostać,~A kto czuje swą
34     8|      mroku i słoty;~Przewodniczką mi była błyskawic pożoga,~Towarzyszami
35     8|       wlekącą się szatą;~I w oczy mi bez trwogi patrzyła gromada,~
36     8|           lśniącymi szpony w oczy mi urągał,~I spójrzeliśmy sobie
37     8|    powietrze w Arabistanie~Ledwie mi na oddech stanie.~Jak tu
38     9|       alpejskiej kaskady,~I włosy mi się jeżą, kiedy się oglądam,~
39     9|            I znowu za nię płacisz mi bez końca.~Jak Ty na niebie,
40     9|            Lecz nazad przyjąć już mi się nie chciało.~Postać
41     9|           tak dziwnie głęboko,~Że mi się zdaje, że jestem w kościele".~
42     9|           jestem w kościele".~Ona mi rzekła z uśmiechem dziecięcia:~"
43     9|         ostry, jak strzała,~Twarz mi rani, skronie pali.~Precz
44     9|         rani, skronie pali.~Precz mi z tym ćwiekiem ze stali!~ ~
45     9|     świeżego trupa.~ ~Pociemniało mi w oczach - a gdym łzy ocierał,~
46     9|           nocy trąbka dzwoni,~Tak mi mocno serce skacze:~Myślę,
47    10|        sam do siebie szepce:~"Oto mi woda, takiej nie piłem,
48    10|           się całemu spłukać,~Ale mi ją szkoda zbrukać,~Szkoda!~
49    10|          tymi końmi stało?"~Na to mi odpowiedział w te słowa
50    10|           Lepiej przemilczeć, zda mi się,~Niźli zazierać do jego
51    10|    strzygą".~"A no patrzajcies no mi go, -~- Odpowie Mazur z
52    10|      Mazur z przekąsem -~Jakaś ty mi dyć uczona!~Mając gołe jak
53    10|         wyschnie w górach,~Byleby mi płynęła woda w miejskich
54    10|      jeszcze się nie ważę,~Jeżeli mi powinność działać nie rozkaże.~ ~*~
55    10|            jeżeli pragniesz dodać mi ochoty,~Przestań gadać,
56    10|           Ludu wszechwładny, zrób mi ze słoty dzień ładny,~Bo
57    11|          nagie pozostało.~I zdało mi się, żem się nagle zbudził~