Part

 1     1|       To ziemia!~Patrz. jak nad jej wody trupie~Wzbił się jakiś
 2     1|    raczy ukazać spod cienia.~Bo jej trudno dostrzeże, choć kto
 3     1|        przenajświętszych licach jej zacieka,~Musi sobie zostawić
 4     1|         nauki ogromy,~Słodkości jej owoców sam lepiej świadomy, -~
 5     2|         cnoty niewinnej obrazy,~Jej barwę mają po zgonie,~W
 6     2|         kosza daje maliny,~A on jej kwiatki do wianka;~Pewnie
 7     2|    pragnie,~Gdzie uszła? - nikt jej nie zbada.~Jak mokry jaskier
 8     2|  Dziewicza piękność wytryska.~ ~Jej twarz jak róży bladej zawoje,~
 9     2|       swe rozsławić imię,~Niech jej maluje portrety,~Wieszcz
10     2| Dzieliła skąpo w rachubie;~Choć jej kto kocham mówił po sto
11     2|        bliskich wód toni;~Białe jej szaty, jak śnieg białe lica,~
12     2|         witany kochanki,~Rycerz jej w oczy rękawiczkę rzucił,~"
13     2|         witany kochanki,~Rycerz jej w oczy rękawiczkę rzucił,~"
14     2|   zamęście!"~ ~"Córko, - rzecze jej stary -~Nie masz zbrodni
15     3|       Ona była mu duchem; głosu jej drżąc słucha,~Ona była mu
16     3|         okiem: bo ścigał oczyma~Jej spojrzenia, i wszystkie
17     3|       myśli zdroje~Pogrążył; za jej słówkiem, za ręki dotknieniem~
18     3|     leciał tak bystro, jak lecą jej chęci.~ ~Tu zaszła zmiana
19     3|       była od niego kochana,~Że jej cień jako całun padł na
20     3|    zaszło mrokiem,~Znowu puścił jej rękę i powolnym krokiem~
21     3|     Zdradzając tajną boleść, co jej serce toczy?~Źrenice niegdyś
22     3|   życzeniem brudzić,~Nie będzie jej westchnieniem nieumyślnym
23     3|      wzajemności żądał,~Darmo w jej oczach zimnych nadziei wyglądał.~
24     3|         nie jest pewnie sprawcą jej katuszy,~Jest widmem dla
25     3|      błędnym wzrokiem;~Powtarza jej przysięgi, których nie rozumie:~
26     3|        Ona w suchotach duszy; - jej rozum znękany~Opuścił ster
27     3|    Opuścił ster myślenia, wzrok jej dziko lata,~Blask, co świeci
28     3|        lata,~Blask, co świeci w jej oku, nie jest z tego świata;~
29     3|   królowa nad państwami marzeń;~Jej myśl stała się węzłem sprzecznych
30     4|       piosnkę przypędzą echo ku jej stronie,~Może już podróżnego
31     5|        na świecie;~Ostatni znam jej przykład w oszmiańskim powiecie.~
32     6|     zakwiecać skronie,~Tu obraz jej malowny w srebrnej fali
33     6|     budzić, o wdzięczny widoku!~Jej duch na poły w rajskie wzleciał
34     7|         rzek widziałem pijące z jej gniazda;~Tchnąłem, z ust
35     7|          która mi odjęta,~Gdzie jej wszystko o wiernym powiada
36     8|         pieśń. niestety.~[Nigdy jej miłym głosem nie będzie
37     8|      Ona jeszcze nie słucha, on jej szepce do ucha~Nowe skargi
38     8|   twarda mnie drużka, nieraz do jej łona~Tuliłem kark mój suchy
39     8|   Szanfarym sługą,~Toć Szanfary jej służył i wiernie, i długo,~
40     8|      syn Cierpliwości: włożyłem jej szaty~Na pierś, w której
41     8|       czeka:~Ja się wydzieram z jej łona;~Palma ze wstydem ucieka,~
42     9|  obrazem~I na miecz patrzaj, co Jej serce krwawi:~Takim wróg
43     9|     ludzkości obszary~Z różnych jej mniemań i barwą, i szumem:~
44     9|       mnie nie zdała się ciemna~Jej mowa, choć tak dziwna i
45     9|         tak mocno rozdarte,~Tak jej, i szczęścia, i nieba niewarte.~
46     9|       Panna płacze w komorze.~ ~Jej źrenice, błyskawice,~Dziś
47     9|         jak dwie mętne krynice;~Jej lica, pełnia księżyca,~Dziś
48    10|      Skądże im ta taktyka? i co jej powodem?~Wydał to jeden
49    10|       chce się więcej mięszać w jej rozterki.~
50    10|       chce się więcej mięszać w jej rozterki.~
51    10|       chce się więcej mięszać w jej rozterki.~
52    10|        po dymie;~Pozwól, że dam jej całusa.~Wiesz, jak zrobim?
53    10|      domostwa i spichlerza.~Gdy jej z żalem i kłopotem~W okolicy
54    11|         nieśmiertelność; my czy jej nie mamy?~I znasz siebie,
55    11|         I wiecznie będzie ognia jej przybywać;~Będzie się wiecznie
56    11|      piastunka dziecięciu~Które jej ojciec, pan wielki, poruczy,~