Part

 1     1|       każdej chwili żywota~Niechaj mu na myśli stoją:~Ojczyzna,
 2     2|            świetle księżyca.~ ~Ona mu z kosza daje maliny,~A on
 3     2|       prysnąwszy z brzegu,~Z lekka mu w stopy załechce.~ ~I tak
 4     2|           w rzece u spodu, -~Cichy mu głos odpowiada -~Tutaj drżę
 5     2|            Krysiu!" - zawoła:~Echo mu "Krysiu" odpowie,~Lecz próżno
 6     2|           w rzece u spodu, -~Cichy mu głos odpowiada -~Tutaj drżę
 7     2|            Krysiu!" - zawoła:~Echo mu "Krysiu" odpowie,~Lecz próżno
 8     2|           w rzece u spodu, -~Cichy mu głos odpowiada -~Tutaj drżę
 9     2|            Krysiu!" - zawoła:~Echo mu "Krysiu" odpowie,~Lecz próżno
10     2|         Stuk stuk, stuk stuk!~Całą mu rzecz wykłada,~Pyta się,
11     3|         było w nim ducha,~Ona była mu duchem; głosu jej drżąc
12     3|         jej drżąc słucha,~Ona była mu głosem; on swych oczu nie
13     3|        swych oczu nie ma,~Ona była mu okiem: bo ścigał oczyma~
14     3|       grzecznie~Spojrzał - i w tej mu chwili na źwierciadło lica~
15     3|           ściany -~Zadrżał i w tej mu chwili na zwierciadło lica~
16     3|      szkodliwą dla niego~I służyła mu na kształt chleba powszedniego.~
17     5|        święta i niedziele;~Chociaż mu nieraz biskup listami zagrażał,~
18     5|            długie i czarne sterczą mu jak szczudła,~Ręce na krzyż
19     5|          drodze stąpił na żabę.~Ta mu, jak raca, drgnąwszy spod
20     6|            dziecinnym pali?~Czyliż mu na to wieszczy głos bogowie
21     7|        cudzoziemca plami,~Pozwalam mu, - darujesz, o wielki Proroku!~
22     8|       zapytany od Dantego opowiada mu, jak był z dziećmi głodem
23     8|            trzosem zabrzęczał,~Tyś mu wszystko przedała na wieki.~ ~
24     8|          schronienie;~I nie będzie mu ciasno, jeśli przy rozumie~
25     8|          między nimi~Półgłówka, co mu tajnia w ustach nie doleży,~
26     8|        Umilknął; oni milczą. Wycie mu ulżyło,~I dla nich słyszeć
27     8|         kozieł, wódz ich stada,~Co mu rogi w tak długie piątrzą
28     9|         genijuszu świetność,~Jeśli mu patrzy z czoła dziecinnego~
29     9|          grono~Do starca bieży, co mu dumy pieje,~Jeżeli słucha
30     9|           z głową pochyloną,~Kiedy mu przodków powiadają dzieje:~ ~
31     9|        zmartwychpowstania.~ ~Każże mu wcześnie w jaskinią samotną~
32     9|        zabawkami bawił.~ ~Wcześnie mu ręce okręcaj łańcuchem,~
33     9|        ziemię.~ ~Wyzwanie przyszle mu szpieg nieznajomy,~Walkę
34     9|            I ziemię wiecznia kazał mu zamącać;~Ale granicę wykował
35     9|           rękawy za poły~I oddarli mu kołnierz z mundura.~ ~Wtem
36    10|          sadu,~Aż tu pod bramą wąż mu do nóg pada plackiem:~Przeziębły,
37    10|           na przypiecku,~Podściela mu kożuszek jak własnemu dziecku~(
38    10|          źródła!"~I hop w dół. Lis mu na kark, a z karku na rogi,~
39    10|           lamparta byłoby coś, ale mu pstro w głowie;~Że pułkownik
40    10|         Gotowa za krasomowstwo~Dać mu naczelne wodzowstwo,~Odezwała
41    10|          pachy~I zaczynają na kark mu włazić.~"Toż to taki ma
42    10|          pachy~I zaczynają na kark mu włazić.~"Toż to taki ma
43    10|          pachy~I zaczynają na kark mu włazić.~"Toż to taki ma
44    10|         ziemi dołek,~Klnąc psa, że mu przeszkadza.~Wtem nagle,
45    10|        raczej, że ostrzygli~- Robi mu uwagę żona -~Bo psów nie
46    10|       ostrzyzona".~"A nasz pan, co mu łysina~Przyświeca się jak
47    10|          Odpowiada zaraz żona -~Co mu wiszą jak u soma,~A błyscą
48    10|          tak szatana trwoży?~Czyli mu niewiadomy dotąd wyrok Boży?~
49    10|        radę zgromadził?~Chce, żeby mu radzono to, co już uradził.~ ~
50    10|         jest zły moneciarz; pozwól mu fałsz mnożyć,~To on sam
51    10|           na bliźnich się żali,~Iż mu nie dosyć w życiu krzywd
52    10| spowiednika skona.~Jak drzewo, gdy mu ziemię obedrzesz z korzeni,~
53    10|       Najbystrzejszego mędrca, gdy mu w oko wpadnie.~ ~*~Dobrze,