Part

 1     1|   próżno wabi nas.~ ~Hejże do niej wesoło!~Niechaj obiega w
 2     2|          Tuż stara cerkiew, w niej puszczyk i sowy,~Obok dzwonnicy
 3     2|   gospodyni młoda.~Jak dwaj u niej gościli,~Tak ją dwaj polubili.~
 4     2| Obadwaj zjęci trwogą,~Żyć bez niej żaden nie chce,~Żyć z nią
 5     2|       ją z wierzchu kryje,~Na niej rosną lilije,~A rosną tak
 6     3|    nim rozwija się młodość, w niej piękność rozwita,~W obojgu
 7     3|      widział ją przed sobą, w niej utkwił źrenice~I nie mógł
 8     3|       przedmioty~W świetle od niej odbitym; on nie ma istoty,~
 9     3|   przelał całe życie swoje,~W niej, jako w oceanie, wszystkie
10     3|    duszę,~I zgadła, że on dla niej ma cierpieć katusze~Długie,
11     3|    ten, co ją kochał, jest od niej daleki,~Nie będzie myśli
12     3| młodych lat poranka.~Musiał o niej zapomnieć, - stoi zadumany,~
13     3|       dawną dziewicę. Jakie w niej odmiany!~Ona w suchotach
14     8|       mym zgonem; dziś może w niej jęczy~Na nowo jaka niewinna
15     8|    ściskając kolana, mówił do niej: "Kochana!~Więc już wszystko,
16     8|    swą wyższość, godzien przy niej zostać.~ ~Porzucam was i
17     8|     tak żałośnie jęczy, gdy z niej grot wyleci,~Jako matka
18     9|       izby wywiedli,~Potem do niej wszedł ksiądz z Panem Bogiem;~
19    10|      dolina położy,~A wnet po niej jak rzeka popłynie duch
20    10|     zwodzi cię z drogi; gdy z niej zejdziesz, znika.~ ~ISKRY~
21    10| kruszy;~Gdy znajdzie drogę do niej, w równowadze stawa,~Nie