Part

  1     1|         katuszy,~Dziś na swobodne gdy wyjrzem powietrze,~Londyński
  2     1|      podźwignąć ciężary -~ ~Taki, gdy smutna ciągnie się minuta,~
  3     1|           myśli nie zaplącze.~ ~A gdy się trunkiem zaiskrzą źrenice,~
  4     1|     suknach wytoczone słonie.~ ~A gdy noc ciemne rozepnie zasłony~
  5     1|    Dojdziemy, choć przykrą drogą,~Gdy brat bratu rękę poda,~Bo
  6     1|         gdzie oprzeć stop.~ ~Dziś gdy chce ruszać światy~Jego
  7     1|          żywota~Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:~Serca niebieskie
  8     1|       zakończyć ja, com zaczynał,~Gdy padł mrok, - a wschodzi
  9     1|      Przyrzekają wierni ucznie.~ ~Gdy na wielkiego Uralu czoło~
 10     1|          Poszlą najezdnicy podli,~Gdy będzie warczeć pocztowe
 11     1|       sprawił w onegdajszym roku,~Gdy twoim czarodziejskim użyciem
 12     1|            ówdzie nasiona potęgi,~Gdy je zdarzeń pomyślnych wzmaga
 13     1|         Tych natchnieniem Helenin gdy piersi zagrzewał,~Walczył,
 14     1|          z małej chmurki greckiej gdy pioruny padną,~Rozprysnęły
 15     1|           własne poczynić obłowy.~Gdy przeciwników szyję zgięli
 16     2|         Aż do nóg twoich ugina:~ ~Gdy oko brzegów przeciwnych
 17     2|       wodzie.~ ~Do brzegu dąży; a gdy jedni z trwogi~Na miejscu
 18     2|          i za wojskiem goni,~Lecz gdy noc spadła ponura,~Słychać
 19     2|          tego car i ruska zgraja,~Gdy, piękne ujrzawszy kwiecie,~
 20     2|           nim serce rozpływa,~Jak gdy tajemnie rękę młodzieńca~
 21     2|         jak skałka płaskim bokiem~Gdy z lekkich rąk chłopca pierzchnie,~
 22     2|       Luli, mój maleńki, luli".~ ~Gdy dziecię płakać przestało,~
 23     2|        Tak co wieczora, co ranka,~Gdy sługa stanie w zakątku,~
 24     2|      Czekał długo po zachodzie,~A gdy noc gwiazdy zapala,~Zbliża
 25     2|         jak skałka płaskim bokiem~Gdy z lekkich rąk chłopca pierzchnie,~
 26     2|       Luli, mój maleńki, luli".~ ~Gdy dziecię płakać przestało,~
 27     2|        Tak co wieczora, co ranka,~Gdy sługa stanie w zakątku,~
 28     2|      Czekał długo po zachodzie,~A gdy noc gwiazdy zapala,~Zbliża
 29     2|         jak skałka płaskim bokiem~Gdy z lekkich rąk chłopca pierzchnie,~
 30     2|       Luli, mój maleńki, luli".~ ~Gdy dziecię płakać przestało,~
 31     2|        Tak co wieczora, co ranka,~Gdy sługa stanie w zakątku,~
 32     2|      Czekał długo po zachodzie,~A gdy noc gwiazdy zapala,~Zbliża
 33     2|         była straszną ta godzina,~Gdy były nieba łaskawsze:~Ileż
 34     2|          to się ocucam.~ ~Czasem, gdy słodkie złudzi zachwycenie,~
 35     2|         pióro wezmę i śród ciszy,~Gdy się bez ładu myśl plącze,~
 36     2|          jeździł i biegał.~ ~Raz, gdy do Ruty jadę w czas noclegu,~
 37     2|        czas został pokuty.~ ~Raz, gdy się w północ z rodzicami
 38     2|            Czekali dzień i drugi,~Gdy nic nie doczekali,~Z płaczem
 39     2|            Dostatek się zmitręża,~Gdy zostałam bez męża.~Lecz,
 40     3|             Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka,~Tym szerzej
 41     3|   piosenkę.~ ~Czy grają w szachy, gdy pierwszymi ściegi~Śmiertelna
 42     3|         sobie: tak stały szeregi,~Gdy się skończyła nasza gra
 43     3|       berło rozkoszy i męki.~One, gdy zechcą, na to przerobić
 44     3|           i właśnie w tej chwili,~Gdy oboje na górze stali i patrzyli,~
 45     5|       poselski: nauczono kuma;~Bo gdy pewny wyboru posłem się
 46     5|    szlachcie, na obiady sprasza~I gdy się na Mazowsze wybiera
 47     5|         Ciała, pod samo południe,~Gdy msza była w kaplicy, kazał
 48     5|       odgadnąć, czyim była domem;~Gdy węża po zrzuconej rozpoznasz
 49     5|           wypijasz".~Zakończył, i gdy więźnia bez litości dłabi,~
 50     5|         twoje.~Mówiono o nich. że gdy znaleźli orzeszek,~Ziarnko
 51     5|          chce, tak gania.~A w noc gdy drzemię, oko się nie zmruża,~
 52     5|         się topić!"~Tak z płaczem gdy do stawu zwraca skoki słabe,~
 53     5|                      NIEPEWNOŚĆ~ ~Gdy cię nie widzę, nie wzdycham,
 54     5|       kiedy cię zobaczę;~Jednakże gdy cię długo nie oglądam,~Czegoś
 55     5|           czy to jest kochanie?~ ~Gdy z oczu znikniesz, nie mogę
 56     6|       Niechaj gra w twoim uchu; a gdy myśl zamroczy,~Niech się
 57     6|          rada i płonić się skora,~Gdy usłyszysz życzenie dobrego
 58     6|  szczęśliwych kochanków otoczy,~ ~Gdy z rozkoszy kielicha trosk
 59     7|        Żagle, na kształt chorągwi gdy wojnę skończono,~Drzemią
 60     7|       Jest polip, co śpi na dnie, gdy się niebo chmurzy,~A na
 61     7|        losów i namiętnej burzy;~A gdy serce spokojne, zatapia
 62     7|      pożar Carogrodu!~Czy Allach, gdy noc chylat rozciągnęła bury,~
 63     7|       upić tym wirem obrazów.~ ~A gdy spieniony rumak nie słucha
 64     7|        rumak nie słucha rozkazów,~Gdy świat kolory traci pod całunem
 65     7|           wzburza niepogody;~Lecz gdy podniesiesz bardon, ona
 66     8|         cudny pędzel twojej ręki?~Gdy chcę malować, za coż myśli
 67     8|           wzburza niepogody;~Lecz gdy podniesiesz bardon, ona
 68     8|            Z PIEŚNI XXXII  KONIEC~Gdy z miejsc okropnych szukamy
 69     8|           nim usta otwieram.~Lecz gdy ze słów mych, jak z nasion,
 70     8|       dotąd ją sobie~Przypominam, gdy spojrzę w tę stronę.~ ~Taką
 71     8|     pierwszy ja skaczę do oczu,~A gdy przyjdzie łup dzielić, stoję
 72     8|            Dosyć mam towarzystwa, gdy zostało troje:~Serce waleczne,
 73     8|            Co tak żałośnie jęczy, gdy z niej grot wyleci,~Jako
 74     8|       włócęga czatujący strawy;~A gdy na długich czatach darmo
 75     8|          Albo jak roje pszczelne, gdy wkoło rodzicy~Szumiącą polatują
 76     8|      Lepiej w milczeniu cierpieć, gdy wrzask nic nie nada.~ ~Jeśli
 77     8|          nie pobił.~ ~Ja w dzień, gdy niebo wrzało ogniami letniemi,~
 78     8|       bosymi przemierzyłem stopy;~Gdy ujrzałem nad głową skał
 79     8|     przypisana~ ~Jak łódź wesoła, gdy uciekłszy z ziemi~Znowu
 80     8|         Na obszar pustyni strąca,~Gdy kopyta utoną w piaszczyste
 81     9|          i żądam.~ ~Niewdzięczna! Gdy ja dzisiaj, w tych podniebnych
 82     9|        ROKU 1830~ ~O matko Polko! gdy u syna twego~W źrenicach
 83     9|       gościsz w domku mego ducha;~Gdy północ wszystko w ciemnościach
 84     9|           Tyś mnie wysłuchał.~ ~3~Gdy mię spokojnym zowią dzieci
 85     9|   błyszczyć na świadectwo wierze,~Gdy luną klęski z niebieskiego
 86     9|          z niebieskiego stropu:~I gdy mój naród zlęknie się potopu,~
 87     9|     dostrzegłem, o dumni badacze,~Gdy wami burza jak śmieciem
 88     9|         chyba w trumnie.~Ja umrę, gdy on nie żyje,~Ciebie, matko,
 89     9|        trupów, po ranionych jęku:~Gdy kolumnę od końca do końca
 90     9|       silny, jak szatan złośliwy,~Gdy Turków za Bałkanem twoje
 91     9|     Bałkanem twoje straszą spiże,~Gdy poselstwo paryskie twoje
 92     9|       walczącą z Moskali nawałem.~Gdy godzinę wołano dwa słowa:
 93     9|     wołano dwa słowa: pal, nabij;~Gdy oddechy dym tłumi, trud
 94     9|        swe żegnać rynsztunki.~ ~A gdy konia już z izby wywiedli,~
 95     9|          drodze poczty biegą.~ ~A gdy w nocy trąbka dzwoni,~Tak
 96    10|        rysopis.~Nie dziw tedy, że gdy się wczora rozgadało~O dawnych
 97    10|        ten był i jest błaznem". -~Gdy tchórz tak gadał, rada,
 98    10|         nię i rył bez oddechu.~Aż gdy na sążeń czuł się pod podwórzem,~
 99    10|          ale władza tęga."~ ~Bóg, gdy ta nowa skarga żab niebo
100    10|          ale władza tęga."~ ~Bóg, gdy ta nowa skarga żab niebo
101    10|          ale władza tęga."~ ~Bóg, gdy ta nowa skarga żab niebo
102    10|      Straż domostwa i spichlerza.~Gdy jej z żalem i kłopotem~W
103    10|  rusztowanie:~Musi być rozebrane, gdy budowla stanie.~ ~BŁOGOSŁAWIENI
104    10|        nigdy nie zmierzy.~ ~CNOTA~Gdy pełniąc cnotę cierpisz trudy
105    10|           O CO KŁÓTNIA?~Od chwili gdy zaczęli czarci z nieba spadać,~
106    10|          co potrzebne, zgadniesz, gdy zaczniesz świat mierzyć."~ ~
107    10|           nie zawadzi;~W jakim? - Gdy się Pokora u Mądrości radzi.~ ~
108    10|          z piersi swych wyzionie;~Gdy westchnie, całą przeszłość
109    10| niebieskie ciała,~Zdają się stać, gdy każde z nich leci i działa.~ ~
110    10|    Błyszcząc, zwodzi cię z drogi; gdy z niej zejdziesz, znika.~ ~
111    10|           Jak bezsenny źle czyni. gdy oczy zamruża~I kładnie się
112    10|           Tak namiętny źle czyni, gdy śmierć zada sobie:~Wylecz
113    10|         nas rzucić.~A choć rzuci, gdy zechcem, musi do nas wrócić.~ ~
114    10|          ludzkość, nie człowieka.~Gdy zedrą z ciebie zwierza,
115    10|     ciężarem, tłoczy ją i kruszy;~Gdy znajdzie drogę do niej,
116    10|        się], jak pielgrzym ubogi,~Gdy spotka na pustyni towarzysza
117    10|    spowiednika skona.~Jak drzewo, gdy mu ziemię obedrzesz z korzeni,~
118    10|        balsamy~Prędko zwietrzeją, gdy je często otwieramy.~ ~*~
119    10|        tworzy system wielki,~Lecz gdy schodząc po nici chwieje
120    10|          jedną obierac za słońce;~Gdy widzą, że obrana źle grzeje
121    10|          Najbystrzejszego mędrca, gdy mu w oko wpadnie.~ ~*~Dobrze,
122    11|           obfite.~Przyjdzie czas, gdy błyszczące imiona pogniją,~
123    11|  widziałem jako w wodzie na dnie,~Gdy na nią ciemną promień słońca
124    11|    Rozkładąć ją jak złotą blachę, gdy się kuje~Z ziarna złotego,
125    11|                                   GDY TU MÓJ TRUP...]~ ~Gdy tu
126    11|             GDY TU MÓJ TRUP...]~ ~Gdy tu mój trup w pośrodku was