Part

 1     1|       każdy przed progiem miota,~Bo tu wieczny ma przybytek~
 2     1|        Gdy brat bratu rękę poda,~Bo nam i nieba pomogą,~I męstwo,
 3     1|         Nie zamiar podług sił.~ ~Bo gdzie się serca palą,~Cyrklem
 4     1|        raczy ukazać spod cienia.~Bo jej trudno dostrzeże, choć
 5     1|        Człowieku, sługo wieczny! bo nie tylko zmysły,~Ale i
 6     1|   naśladować loty!~Wyręczaj mię, bo w polskim dziejopisów kole~
 7     2|          najśmielszym z ludzi.~ ~Bo jakie szatan wyprawia tam
 8     2|         strzelcze, to moja rada:~Bo kto przysięgę naruszy,~Ach,
 9     2|        Musi zaczekać troszeczkę,~Bo właśnie teraz pan z żoną~
10     2|        Musi zaczekać troszeczkę,~Bo właśnie teraz pan z żoną~
11     2|        Musi zaczekać troszeczkę,~Bo właśnie teraz pan z żoną~
12     2|         mych towarzyszy,~Zacznę, bo nie wiem, czy skończę.~ ~
13     2|          bez trwogi nie minie.~ ~Bo skoro północ nawlecze zasłony,~
14     2|           Wieczna twa tajemnica.~Bo takie sądy boże,~Iż co ty
15     2|   śmiechu,~Nigdy snu na źrenicy!~Bo często w nocnej porze~Coś
16     2|             Do smaku im gospoda,~Bo gospodyni młoda;~Że chcą
17     2|       skora,~Nie boi się upiora;~Bo w myśli swej układa~Nigdy
18     3|     przywidziało:~Może we śnie - bo kiedy sen uwięzi ciało,~
19     3|       nie ma,~Ona była mu okiem: bo ścigał oczyma~Jej spojrzenia,
20     3| melancholiji smutny dar posiada;~Bo wzrok melancholijny jak
21     5|         poselski: nauczono kuma;~Bo gdy pewny wyboru posłem
22     5|    niedługo wygraną się chwalił,~Bo go piorun z rodzeństwem
23     5|      zguby i powszechnej szkody:~Bo z owej studni tyle wybuchnęło
24     5|        można, wala się po rynku,~Bo go nieraz dziad jaki, uniósłszy
25     5|    wzgardą odwraca się w knieję,~Bo niedźwiedź Litwin miąs nieświeżych
26     5|     drzemię, oko się nie zmruża,~Bo lada komar bzyknie przez
27     5|       narzeka,~Że jest tchórzem, bo cały świat na tchórzu stoi;~
28     7|      sady,~Uwiędłaś, młoda różo! bo przeszłości chwile,~Ulatując
29     7|          myśli tam nie puszczaj, bo myśl jak kotwica,~ ~Z łodzi
30     7|   widział, opowiem - po śmierci,~Bo w żyjących języku nie ma
31     8|      jego ręce.~Nie warto mówić, bo rzecz nie jest nowa,~Lecz
32     8|           a na koniec - z głodu,~Bo głód był jeszcze sroższy
33     8|  wyostrzcie i groty, i miecze.~ ~Bo mówiono mi w Wilnie, że
34     8|     stamtąd przywiezie synowę.~ ~Bo nad wszystkich ziem branki
35     8|    pokrycia,~Jam wesół i bogaty, bo nie szczędzę życia.~W dniach
36     8|         skrzydłami gdzie musnął;~Bo pies zawarczał tylko i po
37     8|         trwogi patrzyła gromada,~Bo myślały, że jestem kozieł,
38     8|     Wszystkie poglądały ku mnie:~Bo oprócz mnie nie było nikogo
39     9|    piersi twe przeszyje razem!~ ~Bo choć w pokoju zakwitnie
40     9|      spłonił na widok powroza;~ ~Bo on nie pójdzie, jak dawni
41     9|         nie masz do mych włości,~Bo nie wpuszczam pieszych gości:~
42     9|        poranku,~Okryj płaszczem, bo drżę cała. -~- Moja luba,
43     9|      Zgadłem, dlaczego milczy, - bo nieraz widziałem~Garstkę
44     9|         będzie Patron szańców! - Bo dzieło zniszczenia~W dobrej
45     9|        chatą nie było żołnierza,~Bo już Moskal był w tej okolicy.~
46    10|          szkoda zbrukać,~Szkoda!~Bo co też to za woda!"~Kozioł,
47    10|         nie bydło;~Nie targajta, bo żgniema, że będzieta chramać!"~
48    10|        Ledwie poznał, że to ona;~Bo była wpół ogolona.~ ~"O
49    10| ostrzygli~- Robi mu uwagę żona -~Bo psów nie golą, lecz strzygą".~"
50    10|        wszystkim dóbr zazdrości?~Bo sam nic nie posiada prócz
51    10|       równie jak Stwórca bogaty,~Bo Stwórca z nim podziela wszystkie
52    10|      SKĄD MĘKA?~Cierpi człowiek, bo służy sam sobie za kata:~
53    10|      Bogu droga~Niż pierś muchy? Bo więcej bierze w siebie Boga.~ ~
54    10|         dary, złe pacierze mówi;~Bo modli się stworzeniu, nie
55    10|         Jak na dzikie zwierzęta? Bo w sobie ma zwierza.~ ~WOJNA
56    10|          nie cieszył się płodem,~Bo żaden nie był ludu cichego
57    10|     pracuje, drogo czas szacuje,~Bo kiedy czas ustanie. skończy
58    10|          się ma złamać?~Żałuje - bo, bez świata, gdzież on będzie
59    10|      czerwi, co roztacza drzewa:~Bo on tocząc klnie drzewu,
60    10|   zamruża~I kładnie się na łożu, bo tym noc przedłuża,~Tak namiętny
61    10|          Za cóż od ludzi ucieka?~Bo on kocha w człowieku ludzkość,
62    10|        złodziej manowcami zmyka,~Bo w każdym widzi świadka lub
63    10| szczęśliwe nawet na tym świecie,~Bo zawsze bliskie Boga: dziewica
64    10|      Dlaczego się tak wyniósł? - bo lżejszy od wody.~ ~*~W ustach
65    10|    siebie stworzył naszą postać?~Bo sam lepszego wzoru nie mógł
66    10|        Ni kierunków, ni środków, bo często się dzieje,~Że obok
67    10|         płomieni.~Diabli goreją, bo są grzechem napełnieni.~ ~*~
68    10|     wstąpi anioł w duszę świętą?~Bo ona przez samego Boga jest
69    10|         mi ze słoty dzień ładny,~Bo ja, sceptyk szkaradny, wątpię,
70    11|         Dawidzki hymn tu nieś!~ ~Bo wyszedł głos, i padł już