Part

 1   1|        Precz to narzekanie,~Lepiej oto zawołam marzenia, miłości.~ ~
 2   1|             idąc dalej ? -~Spojrzę oto na podłogę:~Kędym pełzał,
 3   2|        własne pieścisz dzieło,~Gdy oto widze, wedle błahej miarki,~
 4   4|        rzecz jest poznać wieszcze:~Oto zaklęta dała Ci królewna~
 5   4|   Zakreślił, który Miłość jest, że oto~Gniew Jego nawet woła na
 6   4|         klatce, na ziemi!~ ~3~Lecz oto właśnie tam, gdzie wolność
 7   4|            i on nie kłamał!~ ~3~Aż oto, że dzieje pozornie są zamęt,~
 8   4|            i ładność szeroka! -~Aż oto, że dzieje są jako testament,~
 9   4|            Jak się nie nudzić? gdy oto nad globem~Milion gwiazd
10   4|            Z Michał-Aniołem.~ ~4~I oto - cieszę się, że jedną ręką~
11   5|      Ludzie (bo duża parafia) -~Aż oto patrzy, że w miejsce utrafia,~
12   5|            pierw - niżli grzmotem;~Oto tętnią i rżą konie stepowe;~
13   5|        krańcach bytu!...)~ ~VI~I - oto - pieśń skończyłeś - - i
14   5|     doskonałość rozmieta...~ ~VIII~Oto patrz - Frydryku!... to -
15   5|          znów,~Zapłonął znów - - i oto - pod ścianę -~Widzę czoła
16   5|            na bruki - z granitu!~I oto - jak zacna myśl człowieka -~
17   5|             wszystko, co zbudzi!~I oto - jak ciało Orfeja -~Tysiąc
18   5|      więcej Ci powiem na wstępie ?~Oto, że w świat wchodziłem,
19   6|             Pora spóźnia się, alić oto jeszcze widzę:~Wiercisława
20   6|            parowy,~Głoszą ludzie: "Oto jest skała Bolmirowéj!"~ ~ ~
21   7|            krańcach bytu!~ ~VI~I - oto - pieśń skończyłeś - i już
22   7| doskonałość go, rozmieta...~ ~VIII~Oto, patrz Fryderyku, to, Warszawa~
23   7|            na bruki z granitu!~ ~I oto jak zacna myśl człowieka,~
24   7|        wszystko, co zbudzi..~ ~- I oto jak ciało Orfeja~Tysiąc