Part

 1   1|   zapadła powieka~Przyjmowała do siebie promyczek wesela,~A ten
 2   1|      Jakby go los trefnisiem dla siebie uczynił;~On często cierpiał
 3   1|          Teraz godowy puchar dla siebie nalewam,~I dotykam ustami
 4   1|      prawem wichry pozagarniaj w siebie,~Nie płowiej skwarem słońca
 5   1|      przysiąc,~I zaklinał się na Siebie,~Że znów góry wyjrzą z głębi:~
 6   2|    zostawując brzemię~Zniesienia siebie - boś opuścił ziemię.~O
 7   2|    naszej prawosławnéj;~Francuzi siebie, a potem ją zwodzą,~Stąd
 8   2|      radość tu ma drugą,~Poniżej siebie, przeciw-radą łzę,~I wiem,
 9   2|      pewne, pretoriańskie,~Rozum siebie pewny... zakończony -~Błędne
10   2|          proporce i zawiewają na siebie,~Jak namioty ruchome wojsk
11   3|             Wam ja z góry~Samego siebie ruin mówię tylko,~Że z głębi
12   4|    groźny więcej,~Minerwa sama z siebie drwi:~Wam - widzów dwakroć
13   4|        pocieszać, moc - zasmucać siebie,~A być człowiekiem!~ ~2~
14   4|          Fary?!~ ~3~Czyż nigdy z siebie ty nic, własną siłą~Nie
15   5|        artysty -~Ogryzmolony i w siebie pochylon -~Obłędny!... ależ -
16   5|      wiejski~Wchodząc, rzekła do siebie:~"Odrodziłam się w Niebie~
17   6|       szerokim polu, czekając na siebie -~Gdy z dala jadą kupcy
18   6| wszystkiemu w tropy,~Oczekiwa na siebie - samego, bez wiedzy -~Tak -
19   7|      wiejski~Wchodząc, rzekła do siebie:~"Odrodziłam się w niebie,~"
20   7|        woli~Wciąż wyrzucać przed siebie zadatek~- Kłos, gdy dojrzał