Part
1 1| Milczenie~ ~Słuchaj! - ty mię znasz dobrze, ja dla
2 1| RUSAŁKA~ ~Ach, jakżeś ty niedobry! takie straszne
3 1| zaśpiewam!~ ~"Młodości! ty nad poziomy~Wylatuj, a okiem
4 2| ADAM KRAFFT~I ty w szpitalu zakończyłeś życie,~
5 2| serca powtarzając bicie -~I ty w szpitalu z trosk umarłeś -
6 2| ewangeliczną łagodnością męża.~Ty nawet przebacz, jeżli z
7 2| puste zawtórują mury:~"I ty w szpitalu z trosk umarłeś --
8 2| tobie przypatruję bliżej,~Ty - bez uczucia, wolny trosk
9 2| to zwaliska twoje są, jak ty, nadobne,~Wita się je z
10 2| głupi Słowianin,~Zachodzie - ty!...~ ~A tobie, Wschodzie,
11 2| dzidą, co gałęzie kruszy,~Ty jeden wielki znasz to, Don
12 4| TY MNIE DO PIEŚNI POKORNEJ
13 4| POKORNEJ NIE WOŁAJ...]~ ~Ty mnie do pieśni pokornej
14 4| przeto mnie połaj,~Kwiatów, Ty, nie chciej od kłosu...~ ~
15 4| COŚ TY ATENOM ZROBIŁ, SOKRATESIE...]~ ~
16 4| SOKRATESIE...]~ ~1~Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie,~
17 4| Otruwszy pierwéj...~ ~Coś ty Italii zrobił, Alighiery,~
18 4| Wygnawszy pierwéj...~ ~Coś ty, Kolumbie, zrobił Europie,~
19 4| Okuwszy pierwéj...~ ~Coś ty uczynił swoim, Camoensie,~
20 4| Zgłodziwszy pierwé j...~ ~Coś ty, Kościuszko, zawinił na
21 4| miejsca pierwéj....~ ~Coś ty uczynił światu, Napolionie,~
22 4| Zamknąwszy pierwéj.....~ ~Coś ty uczynił ludziom, Mickiewiczu?...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~. . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
23 4| 3~Każdego z takich, jak ty, świat nie może~Od razu
24 4| NIKODEMA BIERNACKIEGO~ ~ I~...A Ty skąd wziąłeś na te skrzypce
25 4| I struny Twoje czy Ty ręką lewą~Spod serca wsnułeś
26 4| Przyjdzie je zebrać, jak Ty zbierasz cudze:~I wspomni
27 4| mnie, jak wy, widywał;~I ty, Anhelli, sybirski poeto,~
28 4| ŻYDOWIE POLSCY~1861~ ~ ~1~Ty! jesteś w Europie - poważny
29 4| ledwo z baszt, lunetą!~- A ty, na padół nie trzęsiesz
30 4| nie wczas, lub zawsze nie ty,~Teleskopowe znasz komety."~ ~
31 4| DO WROGA~PIEŚN~ ~1~Ty! prawd-promienie wziąwszy
32 4| 3~Czyż nigdy z siebie ty nic, własną siłą~Nie poczniesz
33 4| Gdy otchłań wkoło, a ty - na krawędzi...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
34 4| CZOŁA!" ~- Spustoszonemu mów ty narodowi, ~Niech się wzbogaci
35 5| wszystkie wasze uroki --~Ty! poezjo, i ty, wymowo --~
36 5| wasze uroki --~Ty! poezjo, i ty, wymowo --~Jeden wiecznie
37 5| Syn - minie pismo, lecz ty spomnisz, wnuku,~Co znika
38 5| Tak znów odczyta on, co ty dziś czytasz,~Ale on spomni
39 5| LIRYKA I DRUK~ ~1~Ty powiadasz: "Śpiewam miłosny
40 5| CIEMNOŚĆ~ ~I~Ty skarżysz się na ciemność
41 5| i słowa me, o! człeku,~A ty im skąpisz chwili marnéj,~
42 5| Niejedna postać cię minie,~Lecz ty ją wspomnisz, struchlały.~ ~
43 5| koniecznym bytu cieniem.~ ~V~Ty myślisz może, że wiek złoty,~
44 5| one dzisiaj grzmią - - i Ty za stosem~Ksiąg drukowanych,
45 5| dzisiaj Cię za piersi bierą,~A ty, choćbyś im nierad, dawasz
46 5| wrzeszczysz: "dzisiaj!" - ty, gdy twa korona~Dzisiaj
47 5| one dzisiaj grzmią - - i Ty za stosem~Ksiąg drukowanych,
48 5| dzisiaj Cię za piersi bierą,~A ty, choćbyś im nierad, dawasz
49 5| wrzeszczysz: "dzisiaj!" - ty, gdy twa korona~Dzisiaj
50 5| spojrzawszy - się sroży,~Ty nawyknąłeś już nie ufać
51 5| nas odpycha??..."~ ~VII~O Ty! - co jesteś Miłości-profilem,~
52 5| kształci kamienie...~O! Ty - co się w dziejach zowiesz
53 5| I consummatum est...~O! Ty... Doskonałe-wypełnienie,~
54 5| zębami chrzęści -~ ~*~Lecz Ty? - lecz ja? - uderzmy w
55 5| sprostują Cię i u-realnią,~A Ty - przy owém cierpiąc - cierpisz
56 6| kobietą-spojrzenia,~Sobą i ową, jak Ty poglądałeś na nię.~ ~II~
57 6| dojrzeć uprawnych zagonów,~Ty chcesz, bym ja krytyki pielęgnował
58 6| Jakże się wywnętrzę?~Raczej ty, Pochwo, wynurz z serca,
59 7| czy nas odpycha?~ ~VII~O! Ty, co jesteś Miłości - profilem~
60 7| kształci kamienie -~O! Ty, co w Dziejach zowiesz się:
61 7| I "consumatum est..."~O! Ty - zupełne dokończenie!~Jakikolwiek
62 7| chrzęści...~ ~* * *~Lecz Ty, lecz ja uderzmy w sądne
|