MODLITWA

Przez wszystko do mnie przemawiałeś - Panie,

Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie;

Przez przyjacielską dłoń w zapasach z światem,

Pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem...

I przez tę rozkosz, którą urąganie

Siódmego nieba tchnąć się zdaje - latem -

I przez najsłodszy z darów Twych na ziemi,

Przez czułe oko, gdy je łza ociemi;

Przez całą dobroć Twą, w tym jednym oku,

Jak całe niebo odjaśnione w stoku!...

Przez całą Ludzkość z jej starymi gmachy,

Łukami, które o kolumnach trwają,

A zapomniane w proch włamując dachy,

Bujnymi z nowa liśćmi zakwitają.

Przez wszystko!...

Panie! - ja nie miałem głosu

Do odpowiedzi godnej - i - milczałem:

Błogosławionym zazdrościłem stosu

I do Boleści jak do matki drzałem -

I jak z bliźnięciem zrosły w pół z Zapałem,

Na cztery strony świata mając ramię,

Gdy doskonałość Twą obejmowałem,

To, jedno słowo, wyjąknąwszy: "kłamię",

Do niemowlęctwa wracam...

Jestem znamię!...

Sam głosu nie mam, Panie - dałeś słowo,

Lecz wypowiedziéć któż ustami zdoła?

Przez Ciebie prochów stałem się Jehową,

Twojego w piersiach mam i czczę anioła -

To rozwiąż jeszcze głos - bo anioł woła.

_{* * *}

Od rezultatów mylnego zamętu

Z kagańcem w ręku do przyczyn zstępuje

Jak smutny żeglarz po schodach okrętu,

Kiedy kotwicy szuka... burzę czuje...

*

O! tak - WCIELONYM skoro pogardzili,

Wcielenia wszelkie, więc praca wszelaka -

Rwie się... a jeżli przędzie się?... omyli!...

Wodę by lepiej czerpać do przetaka -

*

Danajdom lepiej byłoby na dobie

Zakasanymi uwijać rękoma,

Bo chociaż mogły pośpiewywać sobie:

"Toć już zostaniem tak... nie wrócim doma!"