Part

  1 Pred|           morem zares začun dati, kaj me je od te prve moje namene
  2 I   |       zelene ruče, ktere su se ji kaj nježno okol neder prilegle,
  3 I   |          samo do primerne višine, kaj mikavno vidile. ~"Tatek
  4 I   |   besedami prihiti iz kolovoza – "kaj me ne bodeti počakali? Kaj
  5 I   |        kaj me ne bodeti počakali? Kaj je nek vlilo ravno danas
  6 I   |           se malo izskakljale, al kaj, – kjer nimam časa na njih
  7 I   |           našla, da bodem zvedla, kaj si kaj drugi ljudi misliju!" ~"
  8 I   |           da bodem zvedla, kaj si kaj drugi ljudi misliju!" ~"
  9 I   |         jih Martnačka pozdravi. – Kaj tako pozno iz polja! Zato
 10 I   |     nadaljuje – da bi morebit kdo kaj jezike stegoval čez njega
 11 I   |          psa, kada kost gloda. Pa kaj se ja brinim, za te babuše,
 12 I   |         ne upam prav reči."  "No, kaj pa, le hitro reči, meni
 13 I   |          se poleg toga tudi lahko kaj nauči od mene; kako treba
 14 I   |         nauči od mene; kako treba kaj prijeti! Ne da bi se morda
 15 I   |         ravno nektere štuliju, da kaj znaju, pa da ktera tudi
 16 I   |           znaju, pa da ktera tudi kaj česa zna, saj se je od mene
 17 I   |          Toga gospoda pa ja zares kaj rada poslušam. Uže dolgo
 18 I   |       kakor su ti! Ne da bi morda kaj čez gospod farmeštra, imela,
 19 I   |           Vas še moram prositi" ~"Kaj? Le povej! Saj veš da Ti
 20 I   |      grošičev za medicu sladčicu, kaj ne Marjetica, da sam ju
 21 I   |           mar danas za medicu." ~"Kaj pak nek je?" – radovedno
 22 I   |         kar i koliko i kom je kdo kaj dolžen, kdo se če ženite,
 23 I   |      poštenja tiče, ji ni nobeden kaj očitati mogel. Kdor ju je
 24 I   |       pripeljala, se ni treba nič kaj bati, saj sàm ja zraven.
 25 I   |      kipeča nedra, kakor da bi ju kaj dušilo. ~"Tedaj nama ni
 26 I   |         kar le na srcu ima; no za kaj ne bi saj sam ga pestvala!" ~"
 27 I   |       včasih. Vprašam ga: "Janez! kaj ti je danas tako čisto marn
 28 I   |           al pa morda zaljubljen, kaj ne?! Debelo me pogleda i
 29 I   |       počakaj malo, ja Ti še imam kaj posebnoga povedati. – Kaj?
 30 I   |         kaj posebnoga povedati. – Kaj? le hitro! meni se mudi! –
 31 I   |           se ne boš nič ženil?" ~"Kaj to ste ga prašali! – ji
 32 I   |         izmed naših deklin, ktera kaj ima i tudi kaj zna, saj
 33 I   |      deklin, ktera kaj ima i tudi kaj zna, saj se ne manjka poštenih
 34 I   |              Ja ti bi pa vedla za kaj priličnu deklinu, – sàm
 35 I   |         omolknila. Ja sàm čakala, kaj če on na to djati. On kakor
 36 I   |         tanko pripovedati, kako i kaj. Čakaj malo Janez tukaj
 37 I   |           slovenski nošnji, su ga kaj izvrstno krasili! – V njegovem
 38 I   |   govoriti, naj velja kar hoče. ~"kaj ti je Janez – ga nenadoma
 39 I   |     jegovi naj bolji prijatelj – "kaj ti je, da si mi danas tako
 40 I   |       nekaj v njegovem notrajnem. Kaj ne janez, da sàm ju zadel!" ~
 41 I   |   probudil, naglo Janez popraša: "Kaj je? Kaj? Kaj praviš Jaka?" ~
 42 I   |           Janez popraša: "Kaj je? Kaj? Kaj praviš Jaka?" ~Vsi
 43 I   |      Janez popraša: "Kaj je? Kaj? Kaj praviš Jaka?" ~Vsi ga debelo
 44 I   |          se k ognišču približa. ~"Kaj Ti je Janez" – ga Marjetica
 45 I   |           me bolj glava boli, ali kaj. – S eno besedo, neizrekljivo
 46 I   |        razodeni mi odkrito-srčno, kaj Te tako nesmileno stiska
 47 I   |         Pred menoj morda ne bodeš kaj česa zakrival, saj sva vendar
 48 I   |      uzrok svojih dušnih bolečin? Kaj me morda meniš tako neusmilene
 49 I   |           tedaj dalje, sámo reči, kaj imam v Tvoju pomoč storiti
 50 I   | sramežljivo svoje oči pobesila. ~"Kaj ne Marjetica" – čez nekolika
 51 I   |        nekolika časa nadaljuje – "kaj ne, da tudi Ti mene ljubiš,
 52 I   |         pripravljen, na oboje vem kaj imam storiti. S eno al drugo
 53 I   | pozdravljenje plahim očakivanjem, kaj hoče iz vsega toga biti.
 54 I   |      kakor da bi bila htela reči: kaj ne, da sàm to lepo vredila,
 55 II  |       luknicu išče. Sáma ni vedla kaj bi bila poprej v roke vzela.
 56 II  |         po popelu, je li morda še kaj žarjavice od poldana, al
 57 II  |  služabniku postreči i podvoriti. Kaj radi tedaj prenočišče obljubiju.
 58 II  |       treba z hiše donesti, skoro kaj drugoga – tako su si uzroke
 59 II  |         Kozarec za kozarcem mu je kaj gladko i brhko potekal.
 60 II  |          Premišljuje sem ter tje, kaj bi to moralo biti, da ta
 61 II  |          od glave do pete, pa nič kaj dobro, nič kaj varno se
 62 II  |       pete, pa nič kaj dobro, nič kaj varno se mu ne dozdeva.
 63 II  |         radovednost iz očeh bere, kaj nek Tona s tem namirava.
 64 II  |        namenu kod sebe skriva, da kaj takoga so le molikvavci
 65 II  |         priložnosti ne prispodobi kaj takoga." ~"Menih je počasih
 66 II  |          motril, to koj zapazi. ~"Kaj! čestivredni gospod!" –
 67 II  |         zdrgne. Vsi ostrmiju. "Al kaj je to, dragi moj frater!" –
 68 II  |         mu Janez vrelo zavrne, – "kaj je grb celjskih grofov!
 69 II  |         naj ga zagotoviju, mu nič kaj žaloga storiti. Komaj da
 70 II  |            Šele čez mesec dni zve kaj i kako! – Skoro da ne zbedari.
 71 II  |          v to nesreču pripraviti! Kaj ne?" – se sdaj Pengarjev
 72 II  |     namena Tvojega spreoblečenja, kaj ne, da nad kaj takoga segaju
 73 II  |     spreoblečenja, kaj ne, da nad kaj takoga segaju naklepi Tvojega
 74 II  |         pripravljena, Drugoga, al kaj več o ti stvari nevem. Kar
 75 II  |          prosto moje pote iti." ~"Kaj še!" – mu Tona v beseda
 76 II  |      Polnoč bo skoro. Grof pride. Kaj bi bilo, ako bi ga šli na
 77 II  |         je ravno naj više stala i kaj milo svojoj mračnoj svitloboj
 78 II  |              mu na uho zašepta – "kaj misliš, da te bodu čakali,
 79 II  |            šepetanje, je moral od kaj drugoga priti! Čisto nič
 80 II  |    kamenje v torbu nabirala! – No kaj se je treba bati!" – doda
 81 II  |         kuševali! – I ako tudi na kaj resnobnog dojde, kar pa
 82 II  |    govorjenja Celjanom! Hahaha!" ~Kaj je bilo storiti grofu, kakor
 83 II  |           mirno svoj pot iti –" ~"Kaj še!" – mu Janez besedu zasukne. "
 84 II  |           Ta predlog se je fantom kaj dopadel! Živio naši grof!
 85 II  |            Taki gospodje se znaju kaj lepo i trdo zaklevati ter
 86 II  |      morda za deset let postaral. Kaj enakoga se mu še ni pripetilo.
 87 III |         moram pa vendar spolniti, kaj pa tudi košta! – Raje i
 88 III |          lakotu, da bote spoznali kaj se pravi mi protivno segati
 89 III |      svoje ležnice gledat prišla, kaj nek pomeni to zarano grofovo
 90 III |       zbedarili nocoj Katinka! Al kaj? Pazite grofica da Vas smeh
 91 III |   možganah vrti, čestita grofica, kaj ne?" ~"Al pa v Vaših, resnobni
 92 III |           v mojih?" ~"No, hahaha! kaj hočete za fratra iti, al
 93 III |           Oči se mu zabliskaju. ~"Kaj to tebe skrbi, kaj ja čem
 94 III |  zabliskaju. ~"Kaj to tebe skrbi, kaj ja čem početi. Ja imam svoju
 95 III |                se grof začudi. – "Kaj mora to pomenti! Do sdaj
 96 III |         viditi. –––– Aha! uže vem kaj da je! – Naj pristopi!" ~
 97 III |      grofa, daj ga sem, da vidim, kaj nek rimski papež od mene
 98 III |        vzdol zgonček zacenglja. ~"Kaj hočete storiti?" – ga poslanee
 99 III |           pa siloj predati moral. Kaj misliš, da se bom ja sám
100 III |         mu zavolj odgovora ni nič kaj naročeno – al v ta hip vstopi
101 III |   četirica oborožjenih beričev. ~"Kaj nek! misliš da sàm ja zastonj
102 IV  |     pripovedal od konca do kraja, kaj i kako se je pri mlinu pripetilo. "
103 IV  |        vsaki na svoj dom. ~"Veste kaj, fantje," – reče Šimekov
104 IV  |           časa spregovori Tona. ~"Kaj si Ti sdaj kaj misliš Janez!" ~"
105 IV  | spregovori Tona. ~"Kaj si Ti sdaj kaj misliš Janez!" ~"Da Ti odkritosrčno
106 IV  |   nocojšno noč zgodilo, ne bo nič kaj dobroga rodilo. Zelo se
107 IV  |          žrtvovali. Ja sám ne vem kaj bi storil, da mi Urh Marjeticu
108 IV  |         iz glave. – Glej ja čisto kaj drugoga spremišljujem. Današnja
109 IV  |           Razumim Te, razumim! Al kaj ki se toga vbraniti ne moreš,
110 IV  |      hlapca kličeju, ga zmirjaje, kaj da tako dolgo spi, da mu
111 IV  |       bilo tako hitro zapazilo. ~"Kaj Ti je Janez?" – ga malo
112 IV  |         rano vidiš?" ~"Kako moreš kaj takvoga reči! Ja sámo slutim,
113 IV  |          sámo slutim, da Te morda kaj vznemiruje, da Ti pokoja,
114 IV  |          Ti spati ne da! Povej mi kaj srce Ti teži?" ~"Nekaj priti
115 IV  |           se Ti še pri belem danu kaj ne pripeti, saj vem, da
116 IV  |           jejnoga rajnoga brata. "Kaj ne," – je djala, ko ga doide – "
117 IV  |       sámo da bi imela potem doma kaj čenčati, i jezike stegovati.
118 IV  |        pri gmahu, zmiraj je mogla kaj brčkati, drugač, kakor su
119 IV  |           vpraša, – "al zares nič kaj ne slišiš? Al sàm Te morda
120 IV  |           sodbi stal, i še ne ve, kaj ga čaka." ~"Pa uže opet
121 IV  |           opet tako blodiš! Nevem kaj bi storila, da bi odpravila
122 IV  |    nazadnje še mene prijela bo, – kaj pa bo onda!" ~Sdaj prižanta
123 IV  |      Ponižno poprosi Marjeticu po kaj pogretoga v bogajime, kjer
124 IV  |          reče Tona bolj na glas: "Kaj ne Janež to je bila lepa
125 IV  | ogleduhanju zasačimo!" – ~Bog ve, kaj bi bili fantje š njim naredili,
126 IV  |       volitev načelnika pričela. "Kaj čemo sdaj š njim, pusti
127 IV  |            Vse vtihne, pričakvaje kaj bo naznanil. Svoj rog opet
128 IV  |          vrnulo viditi i slišati, kaj še pride. Sám grof stopi
129 IV  |          bil pri meni. – Al se še kaj spomneš, kako sàm Ti pri
130 IV  |    postajam. – Ako mi dozvoliš Ti kaj prerokvati, Ti sreču prerokvujem
131 IV  |          opet izačne: – "Al se še kaj spomneš Janez, kako." –
132 IV  |         korenjake po niti vodile, kaj ne bi toga bornoga prostaka!" ~
133 IV  |         mogel povedati, kar se je kaj v šatoru govorilo zastran
134 IV  |          citre obiral, da je bilo kaj! Vsim je dremavec pregnal.
135 V   |       Janez ju vpraša: "Kdo si, i kaj si zakrivil?" Al človečka
136 V   |         vpraša: "Kdo si? Povej! I kaj si zakrivil, da su Te vrgli
137 V   |    starčeku pripeljata, ga je res kaj slaboga našel. Preveliko
138 V   |              Saj ste Vi pri meni, kaj ne? – Ti moj sin si tukaj,
139 V   |         Tvoja tako več ne živiju, kaj ne, da ne! Saj uže ja več
140 V   |        pokosi; saj si Ti moj sin, kaj ne, da si! 0 zakaj mi ni
141 V   |    spravila!" Zahajoče solnčce je kaj mila skoz okno prisijalo
142 V   |      veliko škodovati vtegnulo. ~"Kaj se pa pravi to" – ga Janez
143 V   |            ako papež koga izobči? Kaj pomeni to?" ~"Kogar papež
144 V   |          pogleda, kdo da je. Joj! kaj vidi! Urh je s celi četi
145 V   |          spoznal, i koj je vedil, kaj da bode. Janez se pa obrne
146 V   |           kazaje – "al Vas ta nič kaj v srcé ne peče? Al Vam ta
147 V   |           ta Vaše puhle vesti nič kaj ne budi? Al Vam ta Vaših
148 V   |       Vaših pohotnih poželenj nič kaj ne greni? Al ste zares divjeji
149 V   |     poslanec v živem razgovoru. ~"Kaj mislite tedaj, čestivredni
150 V   |       gospod!" ga Janez vpraša – "kaj mi je početi v ti zadregi?
151 V   |      sveta skusili dajte mi svêt, kaj i kako čem storiti?" ~"Bežati
152 V   |         boj pripravnoga nimaš!" ~"Kaj pak da ne!" – se štimano
153 V   |          zastonj slovenske krvi!" Kaj se zgodi! Teharska četa
154 VI  |  zadnjikrat iz te hiše išel. – Al kaj hoče siromašni sužen proti
155 VI  |          je še, ko sàm ga prašal, kaj ta edina beseda pomeni,
156 VI  |        notrajno nemirje krotil. ~"Kaj ne, da se Vam dopada!" –
157 VI  |    premoženju, da še sam ni vedil kaj i koliko, stalo mu je več
158 VI  |          še dvoje zdravih dlanov! Kaj mi je še več treba k mojemu
159 VI  |            no saj su danas povsod kaj boljšega imeli! Cela priroda
160 VI  |    ljubila. Nobeden jima ni mogel kaj krivoga, kaj nepoštenoga
161 VI  |        jima ni mogel kaj krivoga, kaj nepoštenoga al nepravičnoga