ZOGU DHE DJALI
(The bird and the boy)

Nje zok te bukur zuri nje djale,
Ay po dridhej dh' i thosh ca fjale:
"Nuke te vjen keq qe jam i mitur,
Si ti i vogel e s'jam dhe rritur?
Jam bir i vetem e mema me pret,
E kam lene keq brenda ne folet.
Dheu me debore qjith' u mbulua,
Me, s'ka mbetur dhe gjekunt pothua!
Vuanj i gjori dit' edhe nate
E s'gjenj dot asnje druthe te thate!
E sheh sa u prish fort i shkreti mot,
Urie vdiqme, me s'durojme dot,
Zemerse sime i lidhe gur ,
Po mem' e zeze q'esht' e semure?
Kerkonj e kerkonj, e kam qe di.je
Qe s'munt te gjenj dot gjeze t'i shpije.
Ah! k.jo e keqe ketu me pruri,
E gracka jote ra e me zuri!
Me pret im meze, si ty jot eme.
Te mos t'i vete, c'benete preme?
Te zesthite na perse na ngini?
Ne punet tene perse s'na lini?
Kam dhe une shpirt dhe dua te rronj,
Te lecinj, te breth, te los, te kendonj,
Une, qe s'kam ment, {si thote njeriu),
Kujt i bera keq? C'bera un' i ziu?
Le, mos me mundo, se Zoti te sheh,
Te miren' edhe te ligen' e njeh,
E -s'do te ligen, po do te miren,
Do butesine, nuk' egersiren,
Te drejtene do dhe urtesine,
S'do faqezine e babezine,
Mua te lire me beri Zoti
Perse me ben rob?
Nga une C'do ti?"
Fjalet' e zogut djali i degjoi,
Qau edh' e puthi, pastaj e leshoi.